بهرِ دردِ وطن و مردم ماچارهٔ ای نیست

ازچه افتاده بصد شوروفغانم کپ وکُپ

تابکی سوختن و ساختن است دروطنم

تا بچند سر بزنند پیروجوانم کپ وکُپ

تو سفر کرده ومن بیلبِ نانم کپ وکُپ

طفلکِ بیوه و، اِسپندی شهرم می گفت

پَدرِپیروضعیف برسرِخوانم کپ وکُپ

زنده درجادهٔ هر مُرده راونم کپ وکُپ