که به فردا به باوریم
من و تو یــک بــــرادریم
چرا درجنګ و محشریم؟
تا کی درخواب وبستر یم؟
به دور ازفکرې کشوریم؟
دشمن محیل است وچالاک
بس فریبکار بسا بې باک
چشم دوخته به مال وخاک
چــرا در خــــواب غفلتیم؟
زدست قاتـــلان امــــروز
این جلادان جنګ افروز
کی درامان ایم شب وروز
چرا بر این نه اندیشیم؟
ببین بر ما چــــه میګذرد
داخل در مرز دران سرحد
زه غــداران بــې خــرد
همه در جنګ وسنګریم
اینجــــا بنیاد مــن و تــــو
تــــن و اولاد مــــن و تو
هست وبــــربــــاد من وتو
همه در خون ومحشریم
غفلت تا کــــی ذلت تا کی؟
محنت تا کی فرصت تا کی؟
شویم یک دست غربت تا کی؟
مـــا در جهــــان دربــــدریم
بیا انــــدیشه کــــن بنــــګر
تا کــــی دوری از همدیګر؟
هستیم یک جان یک پیکر
همه یــــکسان بــــرابریم
بــیا اولاد ایــــن وطــــن
همه یک جان شویم و تن
هم در کردار هم در ګفتن
که هــــم صدا هم نظریم
دور از نفاق و دورنګی
زه دل اخلاص و با همی
تنها یکبار است زندګی
اګر بر صلح به باوریم
اګر یکــــجا کنــــد ایــــام
شویم دور از صیاد و دام
شود حاصل طلب و کام
مادر دونیا خـوشبختریم
اګر دشمن شــود حــــاکم
همه بــــرباد کند دایــــم
نــــه کند رحــــم این ظالم
همه یک سان در خطریم
بیا فرصــــت غنیمت است
امروزدرخون این ملت است
همین هالا که فرصت است
اګر هــــوشیار و عــاقلیم
تا به کی جنګ درین کشور؟
هر چوب وسنګ درین کشور
هر خیل ورنګ درین کشور
ګــویند از جنګ متنفریم
شویــــم پــیروز ما انزمان
که ما یک دست شویم وجان
همه یک مشت و با ایمان
دشمن را سرنګون سازیم
که بــــاز فــــردا من و تو
شود دنیای مــــن و تــــو
دیــــن و عقبا مــــن و تو
در اسایش بــــه سر بریم
ګویند هر شب دارد پایان
رسیده وخت و ان زمان
بسازیــــم کشور افغان
که بــــه فردا به باوریم
————————
سمیع الدین افغانی
۹ – ۵ – ۲۰۱۳ م
