کاش نبودم!

امین الله مفکرامینی!

کـــــاش نبودم زمیهن جدا ، خـــفته بدامان غیر

دل ودیــــــده ام بخون نبودی هر شام وهر سحر

کور وکباب بــــــــاد دل ودیده ای دشمنا ن وطن

که بخون کردند دامان دشت وباغ وبُستـان وطـن

زین بیهوده گــــی ووحشی گریها گــشته محشر

گـــرگان درنده خــــــــوی ندارند زحال مردم خبر

مستی فزا بینی بــــساط اهل ریا و ظلم و ستـــم

دلها بخون گشته وبر دیده ها است ماتــم غــــــم

بینـــــوایان، ز بیــــنوایی خـــــفته بکنج عــزلت

جوانان بخون و باخته شرف و شـان وعصـمـت

بازارعصمت فروشیها گرم گشته است بهرسـوی

توان ز قلم برده شـــــــرح ماجرا ها مو بمــــوی

قرن هاست که آقایی کرده دین ومذهب بـرمردم

ز آیــات و احادیثی کــــــــــزنام رب گشته بهــم

بازار ملا و مولوی، پررنگ گشته است بــآ ن

بربساط این تاجران دین است بس نعمت فـراوان

غلامـی و کنیزی و چــــــــور و چـپاول رواسـت

براحادیث وشریعــــــت، روا این ماجرا هـاســت

عاقبــــــت بر اهتزار آید پرچــــــــــم ازاده گـــــی

برچــــیند ز دامان مردم و میهــــن افســـرده گی

مفــــــکر فتنه وآشوبگری بـــــــــی بنیاد گـــردد

بدام خود ها ،گــرفتار این طایقه ای صــیاد گردد

که عــــلم و خرد وهنرپرده در سازد او هــام را

بر بساط اهل علم و خرد جـــــا نباشد بــــد نام را