چه قیامت برپا کرده طالب!

امین الله مفکر امینی      2024-04-06! چــه قیامت برپــا کرده اند طالــــب درمیــــهــنِ…

Afghanistan

Geopolitics of Afghanistan – Part I By: Saber Azam [*] Introduction: Afghanistan has…

بازگشت عنتر

شاعر: ا-ایران احمدی، بازامدی تا سلطه بر ایران کنی انچه‌باقی مانده را…

آسایشگاه

"آسایشگاه" نام جدیدترین اثر "سامان فلاحی" (سامو) دوست شاعر و…

صابر صدیق

استاد "صابر صدیق" (به کُردی: سابیر سدیق) شاعر کُرد عراقی‌ست. نمونه‌ی…

شعر فوق‌العاده زیبای «سیب» و نظر سه شاعر!

بهرام رحمانی bahram.rehmani@gmaiul.com  وقت شعری و مطلبی و حرفی تازه و از…

رقابت کشور های منطقه و جهان و به حاشیه رفتن…

نویسنده: مهرالدین مشید قلاده داران تروریستان جهان؛ محور رقابت های کشور…

[کورد یەکیگە] 

کۆساڵان بەفر دەباڕیدو  ئەمن لە قۆچان ساردم دەبێ  ئەمن هاتنەگرین ئەبم  سیروان لەمالەم…

مضحکه ی تحت تعقیب بودن سراج الدین حقانی

             نوشته ی : اسماعیل فروغی   سفر پنجم…

جوانمرگی گرامشی؛ مبارز ایتالیایی، در زندان

Antonio Gramaschi (1891-1937) آرام بختیاری گرامشی؛ کمونیست ایتالیایی، خالق دفترهای زندان. آنتونیو-گرامشی (1937-1891م)…

جهان زیستی در بستر جهانی شدن جهان

جهان زیستی فرد٬ مجموعه خصایص و طرز فکری فردی وی…

تافگە صابر

خانم "تافگە صابر" (به کُردی: تاڤگە سابیر)، شاعر، نویسنده، سازنده‌ی…

چه کسانی جهان را اداره می کند؛ قدرت های واقعی…

نویسنده: مهرالدین مشید اداره کننده گان اصلی جهان قدرت های واقعی…

به بهانهٔ روزجهانی عدالت 

نگارشی از سخی صمیم.  ***  نظریات و افکار این قلم انفرادی ومنحصر…

دوحه محور توطیه های خوش خط و خال برضد مردم…

نویسنده: مهرالدین مشید نشست های بین المللی و نبود اراده ی…

آیا جوبایدن درست گفته است ؟   

                             نوشته ی : اسماعیل فروغی         معلوم نیست چه دلایل و شواهدی…

د غبرګولي، اتمه،‌ د پښتو خوږه ژبه، د ورځې په…

لیکونکۍ: محمدعثمان نجیب ژبه،‌ او مورنۍ ژبه، د څښټن تعالیٰ له…

دفاع از جمهوریت یعنی دفاع از خون هزاران سرباز و…

نویسنده: مهرالدین مشید دفاع از جمهوریت به معنای دفاع از ارزش…

مختصری درباره تاریخچه احیای مجدد و باز ساز ی…

جهان درویرانی افغانستان دست داشت درین شکی نیست و اظهر…

ازمثالهای زشت ونامیمون فدرالیزم

برګرفته برخی از مقاله تحقیی تحت عنوان (سیستم ونظام های…

«
»

کابل

ميرعنايت الله سادات

February 2006کاليفورنيا- 

mesadat@yahoo.com ايمل: /Email

کابل تو ای ديار غرور و حماسه ها

                              از رزم دليران تو صد ها سروده ها

از روزگار باستان تو سازد خبر همی 

شيوا مدايح و خجسته قصيده ها

فرهنگ آريا ،  ترا پرشکوه ساخت

                              از فيض آنزمان تو هرجا ترانه ها

مردان نامدار تو برجا گذاشته اند

                              صد ها حکايتی و هزاران فسانه ها

از سعی مادران تو پروريده شد

                     دوشيزگان کار فهم ، برای عرصه ها                                                                                          

رودابه ای کابلی ، بيآورد رستمی

                         باشد به ياد رستم هرجا نشانه ها

مدفون خاک تو آثار بس بزرگ

                          ُرخشد قدامت تو ، ز نقش کتيبه ها

زآنرو ضرورتيست ، که يابند ز مهد تو 

                            کاوشکران ، عظمت و فر زمانه ها

“بابر”بباخت دل به تو و آرميد کنار تو

                             در بييشهای مشجر ، دربين سبزه ها

توصيف باغ و راغ تو کردند شاعران

                              چون صائب اصفهانی ، کزو مانده ناله ها

گاهی ترا جنت فردوس در قياس

                               بی جا نبود که بگفتند چنين تشابه ها

“طرزی” زجسم و جان سخن در ميان کشيد

                               “جان وطن” تويی ، ای شهر زنده ها

اشعار دلپذيرسرودند به پاس تو

                                صفا و اعظمی و دگر چاک سينه ها

هريک ستايشی مرصع نمود به نظم

                                يادی ز “عيارکابلی”و مردانه “کاکه”ها

سيمای نو بهار تو رشک بهشت بود

                                از فيض مرغکان و گلبانگ چهچه ها

رومی اشارتی به عجوبه ای تو کرده گفت

                                کابل بود مرادف سحر آفرين حديقه ها

خنيا گران نوای دل انگيز ميکشيد

                                 افسونگران همه با چنگ و چغانه ها

ليکن فسوس طرب ات پايه دار نبود

                                 زردی گرفت بهار تو ز گردش زمانه ها

در سایه ای  مذاهب و آئين زنگی

                                  غارت نمود ترا ، مختلف سلاله ها

گاهی زدور و گهی از جوار تو

                                  در غم نشاند ترا يورش جنگ باره ها

در قلب آسيا تو بودی دژ بلند

                                 زآنرو شتافتند مهاجمين ز هر کرانه ها

تحليل گران ز موقف تو باخبر شدند

                                 دادند صراحتی که برملأ بشد بهانه ها

دشمن کمر ببست که ويران کند ترا

                                 آتش زدت به نام مذاهب و اقوام فتنه ها

بر پایه ای منافع و تمويل ديگران 

                                ظاهر شدند اجيران به شکل فرقه ها

هريک مقابل هم ، سنگری بساخت

                                 از جنگ نابکاران ، به هرسو کشته ها

واحسرتا که نامراد ، برفت از کنار تو

                                 مردان کاردان و استاد حرفه ها

پدر مرا که به حب تو پروريده بود

                                  ناليد در ماتم تو و سرائيد چکامه ها

گفتا که کابل بدتر از کربلا شدست

                                  با اين دريغ بسر ببرد واپسين لحظه ها

کابل تو زير پای اجيران چرا شدی ؟

                                  پرسيدم اين سوال و نيافتم کنايه ها

راويان ز نام تو ساختند مرکبی

                                   ترکيبی ز آبيل و ز قابيل قرينه ها

آن دو گذاشتند ، برادرکشی به ارث

                                   گوئی عنادها ، رسيده بما از گذشته ها

 تو رنجها ز گردش دوران برده ئی

                                   ار خون رفته گان تو سرزد لاله ها 

اما عداوتی که در لباس “تقدس”بشد

                                    هرگز نخوانده کس ، در طول سده ها

زآنرو بجاست که گويند به آن دهه

                                    اين بوده است ، سياه ترين دوره ها

توپ و تفنگ و راکت همه زبانه کرد

                                   آتش بزد به هستی مردم درون کلبه ها

دزدی و غارت ، نشد لحظه ای دريغ

                                    بردند ثروت ترا و نماندند خزانه ها

ديو سار وحشی ، در پی آزار کشتگان

                                   راضی بشد ز خويش ، از رقص مرده ه 

نی شرمی از خدا و نه از بنده های او

                                   کردند انتخاب شرارت ز پيشه ها

از دور آريا و خراسان هر آنچه بود

                                    سوختند ، شکستند و دزديدند ز موزه ها

نی مصئونيت منازل و نی حکم محکمه

                                    تاختند به امر خود درون کلبه ها

صد ها زن جوان نمودند انتحار

                                    تاوارهند خويش را ز ارواح خبيثه ها  

” کابل بسوخت و دودش بلند بشد”

                                    با اين مطلع سرائيد جوان تو نغمه ها

ويرانی ات نداشت نطيری به عصر ما

                                    الحق که در جهان نه يابی چنين خرابه ها

کابل تو مهد فرهنگ و تاريخ آريا

                                     در عصر خراسان بودی شهيرشهره ها

” تيمور” ترا مرکز افغان زمين بساخت

                                    حالا چه شد، که فتاده هرسو زباله ها

ويرانگران تو خوار و زبون شوند

                                    وقتا که آه آتشين ات برآرد زبانه ها

بيچاره ساکنان تو طالب “عنايت” اند

                                    جويای صلح و امن به دعای شبانه ها