حمله بردانشگاه کابل وانتقاد صریح آقای صالح از نهاد های امنیتی کشور
نوشته ی : اسماعیل فروغی
یورش ددمنشانه بر نهادهای علمی – فرهنگی چون آموزشگاه کوثر و دانشگاه کابل ، اگر از یکسو دشمنی طالبان تروریست را با علم و فرهنگ نشان میدهد ، از جانب دیگر ناکامی و سرافگنده گی بزرگی برای مسوولان حکومتی به حساب می آید .
مسوولیت اینهمه کشتار، به همان اندازه که بدوش طالبان ددمنش است ، به دوش رییس جمهور ، معاونان و مسوولان اول امنیتی کشور نیز میباشد .
رهایی شش هزارتروریست وحشی اززندان ، عدم بازپرس ازمسوولان و مقصران ، مقرری های سلیقوی – قومی در ارگانهای امنیتی و نبود انگیزه و استراتژی ملی برای مبارزه برضد طالبان ، ازعوامل عمده ی این ناکامی ها و اینهمه حملات خرابکارانه به حساب می آید .
آقای امرالله صالح معاون اول رییس جمهورغنی که باری با تبختر از نوشیدن استخبارات سخن گفته بود ، کم کاری و بی مسوولیتی اداره های استخباراتی کشور را عامل اساسی یورش ددمنشانه ی طالبان بر حریم دانشگاه کابل خوانده است .
ارچند این انتقاد و اعتراف آقای صالح عمل شایسته ایست که در میان رهبران حکومت افغانستان بی پیشینه است ؛ اما به هیچصورت نمیتواند از گناهان مسوولان امنیتی و شخص آقای صالح کم نماید .
آقای صالح که ازچندی به اینسو بخش زیادی ازمسوولیتهای امنیتی رییس جمهور را به گردن گرفته است ، با وجود زیرکی های خاص شان ، با اینکار ندانسته قسمت زیادی از گناهان نا بخشودنی و گزافه گویی های رییس جمهورغنی را بدوش حمل می نماید .
آقای صالح که فکر می کند با براه انداختن هیاهوی انترنتی – فیسبوکی ( جلسات شش وسی صبح ) و با دستگیری چند خس دزد ، شهر شش میلیونی کابل و کشور سی و شش میلیونی افغانستان جنگ زده را از جنایتکار پاک می نماید ، در اشتباه محض به سر می برد .
همین اکنون هلمند و قندهار در آتش جنگ می سوزد .تقریباً تمام کلان شهرها در معرض خطر قرار داشته ، به سربازان تحت محاصره ، کمک به موقع نمی رسد . خوب است تا معاون سرقوماندان اعلا ، در اندیشه ی آن شوند تا جلو نفوذ دشمن در پاسگاه ها و مراکز دینی – آموزشی – فرهنگی گرفته شده ، برای ابد نابود شوند .
آقای صالح باید بداند که مبارزه دربرابر آدمکشان و دزدان به کوچه های شهرنو کابل خلاصه نمی شود .
