تکرار همگون یورشهای خونین بر قطعات نظامی ما

                         نوشته ی : فروغی

      ادامه ی کشتارها و ویرانی های پیهم درافغانستان بخوبی گواه آنست که حکومت گویا وحدت ملی و رهبران بی کفایت آن به هیچوجه توانایی تامین امنیتِ مردم و توانایی اداره و رهبری مملکت را ندارند .
     این حکومت که براساس سلیقه ی امریکاییان با اشتراک گروههای مختلف جهادی – مافیایی بنیاد گذاشته شده است ، با برخوردهای سلیقوی ، قومی و منطقوی نسبت به تمام مسایل مهم و حیاتی کشور ــ بخصوص مقرری های وزارتهای امنیتی ــ خود زمینه ساز ادامه ی بی ثباتی ها و ویرانی های خونین پیهم در کشوراست .
     رهبران حکومت که با گذشت حدود سه سال تاکنون نتوانسته اند از تعداد وزرای سرپرست بکاهند ،  ملت مظلوم و بی خبر از حقایق ما را به گروگان گرفته ، میخواهند با ترفندهای گونه گون ، آتش جنگ را در کشور همچنان شعله ور نگهداشته به حامیان بین المللی شان خدمت نمایند .
     با مروری کوتاه به حوادث خونین چند ماه گذشته که تنها در پاسگاه ها و قطعات نظامی اتفاق افتاده است ، پرسش ایجاد میشود که چرا مسوولین اول امنیتی حکومت ( وزرای دفاع ، داخله و امنیت ملی ) باوجود تکرار همگون حوادث خونین در پاسگاه ها و قطعات نظامی ، تاهنوز نتوانسته اند کوچکترین تد بیری برای تأمین امنیت سربازان و افسران خود اتخاذ نمایند ؟ چرا یک قطعه ی نظامی با اینهمه امکانات امنیتی – تخنیکی نمیتواند حتا امنیت خودش را تأمین نماید ؟
     از یورش خونین طالبان بر قول اردوی شاهین در مزارشریف که سبب کشتارصدها سرباز وطن در یک روز شد تا حمله ی وحشتناک طالبان بر پاسگاه نظامی در قندهار ، همه تکرار مکرر یورشهای خونینِ شبیه به هم استند که هرگاه مسوولین اول  امنیتی بخواهند و نیت داشته باشند ، میتوانند با استفاده از شیوه های گونه گون ، کم از کم برای سرباز ان و افسران خود امنیت را تأمین نمایند .
     اما آنگونه که میبینیم هم در وزارت دفاع و هم در وزارت داخله و امنیت ملی ( که هربار وزرای فرمایشی بر کرسی های آن ها تکیه میزنند) ، بجز گزافه گویی ، دروغ پراگنی و گروه و قوم پرستی ، از تدابیر علمی و اساسیِ نظامی – امنیتی برای جلوگیری از یورشهای خونین انتحاری خبری نیست . جنرال و وزیر مقصر را بجای تنبیه جدی قانونی کرسی سفارت هدیه میدهند و رتب عالی نظامی را همانند کشمش و نخود به وابسته گان و بلی گویان خویش میبخشند . و درست براساس همین بی مبالاتی و خیانتِ مدیرانِ جنگ است که هربار پادگان ها و قطعات نظامی ما مورد یورشهای خونینِ همگون قرار گرفته ، تعداد کثیری از فرزندانِ شجاع ما به کام مرگ فرو میروند .

    هرگاه سربازان ما در برابرکشوری جنگیده چونین تلفات سنگین را متقبل میشدند ، ، بحث و سخن دیگری میداشتیم ؛ اما حالا که سربازان ما با چونین بی پروایی جوقه جوقه به دام مرگ سپرده میشوند ، این میتواند جفا و خیانت بزرگی در حق مردم و وطن پنداشته شود .

    این بی پروایی را فقط میتوان توطئه ی شومی پنداشت که رهبران بیکاره ی حکومت فاسد کابل به دستور حامیان خارجی شان برای حفظ حالت جنگی کنونی و ادامه ی خونریزی و وحشت در افغانستان به پیش میبرند .