از کوچه های پرپیچ و خم  تبعید تا روزنه های…

نویسنده: مهرالدین مشید سخنی از تبعید و تبعیدگاه و تبعیدیان تاریخ قسمت…

دیالوگ

https://www.youtube.com/watch?v=j-Nr0pI5vJ4&ab_channel=dparsa

خلوت دل

رسول پویان نمـی پـرســد ز احـوال دل تـنـهـایی تـنهایم نمی داند کسی…

تا کی ز دستِ!

امین الله  مفکر امینی       2024-20-02! تا کــی ز دسـتِ  مـــلا و محتــسب کشیم عـــذاب شرم…

بازی های جدید استخبارات پاکستان و اختلاف فریبنده ی اسلام…

نویسنده: مهرالدین مشید در این روز ها گزارش هایی به نشر…

اجلاس دوحه هیاهویی پوچ

سیامک بهاری اجلاس دو روزه دوحه درباره بحران افغانستان به سرپرستی…

جمهوری متحد ضداستعماری عرب

دانیل (دَنی) شاو ــ پیش از سوم ژانویهٔ ۲۰۲۰ایرانی، ایرانی بود    …

زرع گندم در افغانستان

انواع گندم  در مناطق مختلف افغانستان پیشگفتار این کتاب برای چند منظور…

اسلام گرایان از نفی سیطره ی غرب تا نفی فرهنگ…

نویسنده: مهرالدین مشید نفی سیطره ی غرب را نباید با نفی…

انبیق یادها

رسول پویان صـدای بلـبـل آبـی و شـالـیــزارانم دوباره زنـده کند خاطـرات دورانم ز…

هیچ انسانی غیر مجاز نیست!

سیامک بهاری «اتباع غیر مجاز حق اجاره کردن خانه و ملک…

نزدیک به ۶۰ اجماع سازمان برای افغانستان – نشست دوحه…

که ۶۰ هزار اجماع هم برگزار شود – تا عنصر…

واهمه

از شكستن غرور واژه‌های تو  عطر باغچه هم شكست و قنارهای سركش…

نشست های جهانی و نبود اجماع سیاسی و بی پایانی…

نویسنده: مهرالدین مشید اجماع سیاسی در سطح ملی و بین المللی…

از بلند پروازی تا سقوط

عبدالصمد ازهر                 …

وحدت ضامن پیروزی وحافظ بقای ماست

پيشگفتار: مردم آزاده افغانستان در درازنای تاریخ هر زمانیکه خاک آبایی…

کدام دانه های تلخ را خلیلزاد در افغانستان کاشته است؟

      نوشته ی : اسماعیل فروغی       زلمی خلیلزاد نماینده…

اسلام گرایان از نفی سیطره ی غرب تا نفی فرهنگ…

نویسنده: مهرالدین مشید نفی سیطره ی غرب را نباید با نفی…

حکایت خورشید

رسول پویان چـو بـال مـلۀ صـیـاد از پـرِ خـام است تـمــام پـرّش…

«
»

تکرار همگون یورشهای خونین بر قطعات نظامی ما

                         نوشته ی : فروغی

      ادامه ی کشتارها و ویرانی های پیهم درافغانستان بخوبی گواه آنست که حکومت گویا وحدت ملی و رهبران بی کفایت آن به هیچوجه توانایی تامین امنیتِ مردم و توانایی اداره و رهبری مملکت را ندارند .
     این حکومت که براساس سلیقه ی امریکاییان با اشتراک گروههای مختلف جهادی – مافیایی بنیاد گذاشته شده است ، با برخوردهای سلیقوی ، قومی و منطقوی نسبت به تمام مسایل مهم و حیاتی کشور ــ بخصوص مقرری های وزارتهای امنیتی ــ خود زمینه ساز ادامه ی بی ثباتی ها و ویرانی های خونین پیهم در کشوراست .
     رهبران حکومت که با گذشت حدود سه سال تاکنون نتوانسته اند از تعداد وزرای سرپرست بکاهند ،  ملت مظلوم و بی خبر از حقایق ما را به گروگان گرفته ، میخواهند با ترفندهای گونه گون ، آتش جنگ را در کشور همچنان شعله ور نگهداشته به حامیان بین المللی شان خدمت نمایند .
     با مروری کوتاه به حوادث خونین چند ماه گذشته که تنها در پاسگاه ها و قطعات نظامی اتفاق افتاده است ، پرسش ایجاد میشود که چرا مسوولین اول امنیتی حکومت ( وزرای دفاع ، داخله و امنیت ملی ) باوجود تکرار همگون حوادث خونین در پاسگاه ها و قطعات نظامی ، تاهنوز نتوانسته اند کوچکترین تد بیری برای تأمین امنیت سربازان و افسران خود اتخاذ نمایند ؟ چرا یک قطعه ی نظامی با اینهمه امکانات امنیتی – تخنیکی نمیتواند حتا امنیت خودش را تأمین نماید ؟
     از یورش خونین طالبان بر قول اردوی شاهین در مزارشریف که سبب کشتارصدها سرباز وطن در یک روز شد تا حمله ی وحشتناک طالبان بر پاسگاه نظامی در قندهار ، همه تکرار مکرر یورشهای خونینِ شبیه به هم استند که هرگاه مسوولین اول  امنیتی بخواهند و نیت داشته باشند ، میتوانند با استفاده از شیوه های گونه گون ، کم از کم برای سرباز ان و افسران خود امنیت را تأمین نمایند .
     اما آنگونه که میبینیم هم در وزارت دفاع و هم در وزارت داخله و امنیت ملی ( که هربار وزرای فرمایشی بر کرسی های آن ها تکیه میزنند) ، بجز گزافه گویی ، دروغ پراگنی و گروه و قوم پرستی ، از تدابیر علمی و اساسیِ نظامی – امنیتی برای جلوگیری از یورشهای خونین انتحاری خبری نیست . جنرال و وزیر مقصر را بجای تنبیه جدی قانونی کرسی سفارت هدیه میدهند و رتب عالی نظامی را همانند کشمش و نخود به وابسته گان و بلی گویان خویش میبخشند . و درست براساس همین بی مبالاتی و خیانتِ مدیرانِ جنگ است که هربار پادگان ها و قطعات نظامی ما مورد یورشهای خونینِ همگون قرار گرفته ، تعداد کثیری از فرزندانِ شجاع ما به کام مرگ فرو میروند .

    هرگاه سربازان ما در برابرکشوری جنگیده چونین تلفات سنگین را متقبل میشدند ، ، بحث و سخن دیگری میداشتیم ؛ اما حالا که سربازان ما با چونین بی پروایی جوقه جوقه به دام مرگ سپرده میشوند ، این میتواند جفا و خیانت بزرگی در حق مردم و وطن پنداشته شود .

    این بی پروایی را فقط میتوان توطئه ی شومی پنداشت که رهبران بیکاره ی حکومت فاسد کابل به دستور حامیان خارجی شان برای حفظ حالت جنگی کنونی و ادامه ی خونریزی و وحشت در افغانستان به پیش میبرند .