تحـــریــم پـاکستــان
یک کـمی از مـن شـنـو ای هـمـوطن
هـریکی باشیـد مـراچـون جـان و تـن
نکـتـه هـای را بگــویــــم گــوشــدار
فـرصـت خـوبـی رسـیــده هــوشــدار
گـررَوَد ایــن فـرصـتِ خـوبی زکـف
مـی کـشـیـد آیـنـده هـا را بـس اســف
چــه پـیــام نـیک دپـیـام از شـمـا
دسـت و پـا از بـنــد می سـازیـد رهـا
دیــده ایــم جَــوری ز پـاکستـان بسـی
بـلکـه گـندستان که بـوده چـون خسی
نـام افـغان چـون شـنـیـدی یـک زَمَـن
مـی بــرآمــد دَم زتـرس جـان ز تــن
شـیــر گـشـتــه روبــۀ دیــروز مـــا
در سـیـاهـی بــرکـشـیــده روزِ مـــا
زخــم نـاســوری بــه افـغـانـان شـــده
کـرمِ زیـر پـوسـت و زهـرِجـان شـده
دسـت بــوسـانـش کـنـون انــدر مـقـام
تـا وبـالا می پــرنــد هـمـچـون غـلام
لـیک فـرصـت آمـــده مـثــل طــــلا
حرفِ تحریـم اسـت و وقت دست وپا
گـنـدگـی هــا را ز گـنـدسـتـان نـخــر
هـم ز دال و روغـنـش نـامـی مــــبـر
مـدتـی بـا نـان و پـیـاز ونـان و چـای
میخـوریـم دیگـرنـباشـیم چـون گـدای
آنچه ازخــود مـیرســد بـس بهتراست
نه زبـیگانه که چون گـوشت خراست
کـن گـذاره بـا هـمـان چـیـزِ وطـن
بـیعـزت دیگــرمگـردان جـان و تــن
ای تجــار نـازنـیـن و بـا شــرف
بــار مُــرداری بـیـنـــداز از کِـتـَـف
بهـرِیک پـولی کـه می آری بـه سـود
خــون جــانـت مـیـدهـی بـهــرِ لَــدود
هـمـوطـن را زار و حـیـران مـیکـنی
بی بـس وخــوار و پـریـشـان میکـنی
مـیـدهـی ثــروت بــه دسـت دشمـنـان
مـیکنـی ویــرانــه مُـلــک دوسـتـــان
خـوب مـیـدانی بــه ایـن چشـم سـفـیـد
مــال گـنـدسـتـان کـجـا بـاشــد مـفـیــد
بــا تـقـلـب خـاک بـر چـشمـت زنـنــد
خـون وگوشت وپوست ازجانت کَننـد
میخــری بـی کـیـفـیـت داروی آن
شـیـر ومـاسـت و روغـن بـدبــوی آن
مـاهـمه چـیـزی کـه داریــم در وطـن
بـی تـقـلـب بـی ضـررکــوتــه سـخـن
هـای مــردم هـموطـن ای جـانِ جـان
ایـن بُــوَد مــا را ز روشنـایی نـشــان
زود بـاشـیـد دسـتِ هـمـت بَــرزنـیـــد
دسـتِ وحــدت بــرســر دلـبـر زنـیــد
هـیـچ امـوالـی ز گـنـدسـتـان گـنـــد
می نـخـربـرســوزنـش هـم دل مـبـنـد
چـون زخــود بــالا نـمـائـیــد اقـتصاد
دشمـنـان را میکـشـانـیــد در کـسـاد
مـدتی بـایــد کـه ایـن زحـمـت کـشیـد
تـاز وحـدت شـربــت راحــت چـشیـد
گـردن دشـمـن چـنـیـن بـایـد شکـسـت
همـچـنـان بــرنــوکـرانـش دل نـبست
مــال تـاجــر هـای بـی بـنـد و لـجــام
طـعمـۀ مـوشـان بگــردد در گــــدام
ای وطـنــداران شـمائـیــــد لاجَـــرَم
مـی زنـیـــد آیـنــدۀ خــود را رقـــــــم
زاین طریق بـرپـای خـود استاده باش
از بــرای ایــن نـبـرد آمــاده بــاش
تـا بـه کـی بـر پــای دیگــر ره روان
تـا بـه کـی خـنـدد بـه روی مـا زمـان
پـشـت ایـن وآن مـگــرد ای هـموطـن
چـون خـرابی کـرده هـریک دروطن
دم غنیمت دان واین فـرصت طلاست
ورنـه مـاهستـیـم وآن رنـج و بـلاست
عبدالودود فضلی
