بيا ويران نماييم و در اين كشور شر اندازيم
بيا ويران نماييم و در اين كشور شر اندازيم
هر آن قوم و تبارش را بجان ديگر اندازيم
اگر كس قد بر افرازد ، كند ايراد ، زند حرفى
ورا در دست جانى يا به گير قلدر اندازيم
شراب ارغوانى را ز خون هم وطن نوشيم
همه دار و ندارش را به جيب جمپر اندازيم
زن مظلوم ميهن را بسوزانيم، كنيم سنگسار
به كلك و بر گلوى هر زن خود زيور اندازيم
اگر خواهى كه گردى انج و منج و صاحب مكنت
وطن را در بدر سازيم، به هر سو محشر اندازيم
چنين فرصت مده از دست و آنرا مغتنم بشمر
كه با غارت بساطى پهنى از مال و زر اندازيم
اگر راهى نبود و يا ز بهر ات عرصه تنگ آمد
بيا خود را به پاى هر كى ، حتى كافر اندازيم
بيا كاين گل فشانى ها به شان ما نمى زيبد
بجاى گل زن و مردش بيك چاه و جر اندازيم
وطن در قهقرا از حرص خود بردند يكسر “واعظى”
“بيا كاين داورى ها را به پيش داور اندازيم”
شگوفايى و آسايش نمى خواهند به كشور هيچ گاه
چو “حافظ” پس بيا خود را به ملك ديگر اندازيم
زبير واعظى
