بيا ويران نماييم و در اين كشور شر اندازيم

بيا ويران نماييم و در اين كشور شر اندازيم
هر آن قوم و تبارش را بجان ديگر اندازيم

اگر كس قد بر افرازد ، كند ايراد ، زند حرفى
ورا در دست جانى يا به گير قلدر اندازيم

شراب ارغوانى را ز خون هم وطن نوشيم
همه دار و ندارش را به جيب جمپر اندازيم

زن مظلوم ميهن را بسوزانيم، كنيم سنگسار
به كلك و بر گلوى هر زن خود زيور اندازيم

اگر خواهى كه گردى انج و منج و صاحب مكنت
وطن را در بدر سازيم، به هر سو محشر اندازيم

چنين فرصت مده از دست و آنرا مغتنم بشمر
كه با غارت بساطى پهنى از مال و زر اندازيم

اگر راهى نبود و يا ز بهر ات عرصه تنگ آمد
بيا خود را به پاى هر كى ، حتى كافر اندازيم

بيا كاين گل فشانى ها به شان ما نمى زيبد
بجاى گل زن و مردش بيك چاه و جر اندازيم

وطن در قهقرا از حرص خود بردند يكسر “واعظى”
“بيا كاين داورى ها را به پيش داور اندازيم”

شگوفايى و آسايش نمى خواهند به كشور هيچ گاه
چو “حافظ” پس بيا خود را به ملك ديگر اندازيم

زبير واعظى