بن بست
نوشته ی : فروغی
حکومت وحدت ملی به بن بست رسیده است .
فساد اداری در تمام ارکان دولت رخنه نموده و مردم در هیچ محلی – حتا در قشله های نظامی مصوونیت ندارند .
رییس جمهورغنی ، بجای مبارزه ی قاطع در برابر طالبان و داعشیان وبجای کوشش صادقانه بخاطر تامین ثبات و صلح در کشور ، خود اش را با کشمکشهای شخصی در برابرمعاون اش ، با والی ، قوماندان و شریک حکومت اش ( جمعیت اسلامی ) مصروف نموده است .
عدم توانایی حکومت در حل قضیه ی برکناری والی بلخ و ادامه ی سخنرانی های تند انتقادی عطامحمدنور علیه حکومت ، عملاً رژیم دست نگر کابل را به تضعیف تباه کننده ای روبرو نموده است .
ایالات متحده امریکا و ناتو که به بهانه های بزرگتری برای مداخله ی جدی در قضیه ی کابل – بلخ نیازمند اند ، آگاهانه ، از میان ماجرای بلخ پا پس کشیده و به نظاره گران بیطرف مبدل شده اند .
عقب نشینی امریکا از قضیه ی کابل – بلخ ( با وجود سه بار تهدید و غُرابه بروالی سرکش و با وجود شدت بخشیدن بمباردمان شمال کشور توسط طیاره های بی 52 ) میتواند علت ها و دلایل زیادی داشته باشد . که به گمان اغلب محتمل ترین دلیلِ آن پیوندهای محکم خارجی – منطقوی عطامحمد نور و کسب حمایت روز افزون محلی – منطقوی وی خواهد بود ــ پیوندهایی که تاکنون امریکا را از برخورد قاطع و فیصله کن در برابر والی برکنارشده ی بلخ بازداشته است .
شاید امریکا آرزو نداشته باشد که دراذای حمایت از دولتی فاسد و نا کاره ، دردسری بیجا و جبهه ی تازه ای بروی خود باز نماید .
ناظران به این باوراند که این سردرگمی سیاسی در کشور ، خود سبب تضعیف بیشتر حکومت شده ، امریکاییان را وادار خواهد ساخت تا از حمایت دولت ضعیف و بیکاره ی وحدت ملی دست کشیده ، راه های دیگری برای ادامه ی حضور گسترده و دایمی شان جستجو نمایند ــ راههایی که هنوز مسیرآن بخوبی شناخته نشده است .
هم اکنون سیاستمداران امریکایی درک نموده اند که نه امریکا و نه حکومت وحدت ملی ، هیچکدام از کوچکترین حمایت مردمی برخوردار نیستند.
مردم به سیاست زورگویانه ی دونالد ترامپ و در نهایت به بُرد امریکا در جنگ باور ندارند.
مردم میدانند که استراتژی جدید جنگی امریکا ، نه برای پایان بخشیدن به جنگ چهل ساله ی افغانستان بلکه برای حفظ حالت بی ثباتی در افغانستان است .
