اندوه بزرگ فقدان استاد بیلتون در میان اهالی کابل زمین !

میدان هوائی خواجه رواش به اسم «مومن خان بیلتون»!

مرگ هنرمند مشهور مردمی، مومن خان « بیلتون» موجی از تاثر و تالم در کابل و لوگر و هرات و بلخ و قندهارو همه گوشه های میهن برانگیخت!
بیلتون هم زبان مردم کابل بود هم زبان لوگریان وطن!
پدر مومن خان بیلتون،جمعه خان، پیشه ء دهقانی داشت
بیلتون، در ردیف رازق شوقی  ، اسماعیل چاریکاری وزمان شوقی ، طرفداران زیادی داشت. ،  مومن خان ، شخص وارسته و بسیار مردمدار بود؛ در وقت خواندن آهنگ با این که همواره ، غزل و تصنیف و ترانه را از حفظ میخواند و از نوت و کاغذ استفاده نمیکرد، به ندرت اشتباه لفظی یا کلامی میکرد!
مومن خان، در سال ۱۳۱۱ در مزار شریف تولد یافت، در ۱۲ ساله گی به پایتخت ( کابل)  آمد. چندی که در لوگر اقامت داشت، در حلقهء شاگردان بهائی جان پیوست و ازاو شعر و عرفان آموخت.
سپس به شاگردی استاددری لوگری تن در داد و این تلمذ، ده سال ادامه یافت.
بیلتون، رباب و تنبور را به نکویی می نواخت، گویا نواختن رباب را از غلام محمد، آموخته بود!
از مومن خان ، پنج پسر  دودختر ، یادگار مانده که ظاهرا ، هیچ یک ، هنرپیشه نیستند!
مردم کابل، فقدان بیلتون را ضایعهء بزرگ میدانند!
یک تن از مغازه داران کوچهء منده ای کابل، با حسرت و افسوس بر مرگ استاد بیلتون گفت:« میدان هوائی خواجه رواش باید به اسم مومن خان بیلتون ، مسما شود، چرا که او سالیان متمادی ، چراغ خانهء کابلیان بود. آهنگ های او در تاکسی و هوتل و رستوران و همه جا، به گرمی استقبال می شد. روان او شاد باد!
تنظیم و گزارش از :
الف جوانشیر

کابل ، افغانستان