الماس بخت 

رسول پویان

گر مرغ بخت از سـر بام تو پر کشد

جغـد بلا ز گـوشـۀ ویـرانـه سـر کشد

ور چـرخ روزگار نگـردد به کام دل

طـالـع اگـر ز کاج بـیـفـتـد ز در کشد

درُ و گهـر فـرار کـنـد از گسسته تار

بر تار بخت غمزده خرمهره در کشد

آنیکه چانس خویش دهد بارها ز کف

مغـز سـرش برای شفاء شیر نر کشد

ترسـم از آن که سـرمۀ نا آزموده باز

نشتر بجای سـرمه به چشمان تر کشد

شکوه مکن ز بخت بد و طالع خراب

هرکه نصیب خویش به قدر هنر کشد

با حـرکـت و تلاش اگـر مـرد دل کند

از باغ خشک طالع بی بـر، ثمر کشد

غـواص سـربکف که قبول خطـر کند

از بحر بخت گـم شده درُ و گهر کشد

المـاس کـوه نــور اگــر مال مـا نـشـد

الماس نـور بخت به چـوکات زر کشد

معشوقه رازصدق وصفا درشب مراد

با مهرعشق و لطف توکّل به بر کشد

افـتـاده ای اگـر بـه زلف کمنـد عـشق

هرچـه که لج و زور کنی بیشتر کشد

20/8/2016