آیین شرافت
مولانا کبیر فرخاری
بدست دشمــن دون کــی سپــارم کــشور خــود را نگــه دارم به آیین شــرافــت گــوهـــر خـــــود را
وطن چون سنگراست با تیغ دونان غرقه ی خون است برزمــم تا رهـــا ســازم ز دیــوان سنگـر خود را
نهــان است در نــیــام غیـــرتــم شــمــشیر آزادی بــرم پنهان به زیــر دامــن خود خنجر خــــود را
به شیــپور نبرد حـــق و باطــــل بشنو اهــــریمن کـــنم در خـــون دونان تـر سنان و مغفر خود را
به زیـــر تیــغ و پای کـــاوه می افــتد ستــمگستر ضحــاک آخــر به روی سینه دید آهنگر خود را
به پای میهن خـــود دزد و رهــزن می زند تیشه نداند نــا سپــاسان قــدر شــیر مـــادر خـــــود را
ز خامی پخته می ســازد ستمگـــر سینه ی انسان برد بر کـــام حرص خـــود کباب اخگر خود را
به گنگاب فـــنا افـــتد چـــو هنــدو مرده ی ظـالم دهـــد بـر آب تنــد آهیسته تر خــاکستر خود را
به غـــرقاب فنـــا ای نـــا خـــدای زورق قــــلزم روان است نا خـدا بنشان به ساحل لنگر خود را
چو زانو می ممکد خونم غـــلام حلقه بر گـوشت بیا ارباب خــانخانی بــبر این نــوکـر خــود را
شگفت افسانه می خــوانم به دفتر نامه ی مـذهب روا دارد وهــابی گــر زنــد همبستر خــود را
لب نانی دهی بر سگ دهـــانش بسته می گـــردد به حرف دوستی دوزم لب افسونگر خــــود را
ز (فرخاری) بیا بشنو سخنگوی سیه کـــاران
رها کن زاهد خود بین فراز منبر خـــــود را
