آتش بس سه روزه ، رهایی فوری دوهزارطالب دهشت افگن را در پی داشت
نوشته ی : فروغی
حامیان خارجی طالبان با مهارت به روند بسترسازی برای حضور پرقدرت طالبان در میدان سیاست و میدان های گرم جنگ همچنان ادامه میدهند .
آنان با اعلان آتش بس سه روزه از سوی طالبان ، با یک تیر دو نشان زدند : هم بروی جنایات نابخشودنی و فاجعه بار چند روز پیش طالبان در زایشگاه کابل ، پرده انداخته ، آنان را با عطوفت و معتقد به ارزشهای اسلامی و ملی معرفی کردند . و هم با سازماندهی واکنش فوری و ذوق زده ی از سوی رییس جمهورغنی به این آتش بس سیاسی ، زمینه ی رهایی دوهزار تروریست افراطی دیگر را مساعد ساختند .
فرمان رهایی دوهزار تروریستِ محکوم به اعدام یا محکوم به حبس های طویل المدت بشکل دسته جمعی و در یک نفس ، عیدانه ی نامیمونی بود ازسوی رییس جمهورکشور به طالبان کرام که ثبتِ تاریخ پراز درد ما خواهد شد .
بخوبی معلوم می شود که هر دو اقدام (هم آتش بس سه روزه ی طالبان و هم فرمان رهایی دوهزارتروریست طالب ) ، همچون تیاتر و خیمه شب بازیِ آشکار ، از یک دست اداره و کارگردانی شد ـ از یک دست نیرومند ؛ اما خیلی خون چکان و سیاه .
اگر چنان نیست چگونه میتوان باورکرد که رییس جمهورکشوری مستقل ( !؟ ) یک روز با عصبانیت و خشم ، طالبان را عامل اصلی کشتارمادران باردار و کودکان نوتولد در زایشگاه دشت برچی دانسته ، فرمان سرکوب طالبان قاتل را صادر می نماید و روز دیگر با شنیدن اعلان آتش بس طالبان ، چنان ذوق زده میشود که فاجعه را مطلقاً فراموش نموده ، بی دغدغه ی خاطر ، فرمان رهایی دوهزار تروریست دیگر را هم امضا می نماید ؟
آنچه بیشتر پرسش برانگیزاست این است که : آیا رییس جمهورغنی نگران این نیست که رهایی پنجهزار و شاید هم دوازده هزار تروریست جنگجو از زندان ها ، حلقه ی داری به دورگردن خود اش گردد ؟ همانند حلقه ی داری که پیش ازاین توسط همین طالبان به دَورِ گردن دوکتور نجیب الله رییس جمهور فقید افغانستان افتاده بود !!!؟؟؟
رییس جمهورغنی نگرانِ حلقه ی دار باشد یا نباشد ، امریکاییان از رهایی گروهی طالبان ( نهصد طالب در یکروز ) ، نه نیت برقراری ثبات و تحکیم پایه های جمهوریت و دیموکراسی ، بلکه آرزوی تحکیم دوباره ی پایه های طالبانیزم را در سر می پرورانند . امریکا میخواهد با شرکت مستقیم پاکستان و سعودی ، درآینده ازطالبان منحیث سربازان نیابتی استفاده نماید .
