جهان در آستانهٔ سرنوشت ساز ترین و بی ثباتی بزرگ

 نویسنده: مهرالدین مشید  آیندهٔ انسان در گرو رقابت قدرت‌ها و بحران…

پَسیخانیان؛صدای «اصالت انسان»

علی میرفطروس اَسْتَعِنْ بِنَفْسِكَ الَّذِي لَا إِلٰه إِلَّا هُوَ از خویشتن یاری…

د سیاسي سیستم سرچينې او اداري وړتیا

نور محمد غفوری (د سیاسي سیستم په تیر پسې- څلورمه برخه) ۳.۴.…

!  (   K   ) چگونگی اتخاذ سیاست جنایی…

چکیده : استفاده از مواد مخدر تحت نام تابلیت (k )…

محمد اقبال محمدی

استاد "محمد اقبال محمدی" شاعر، ترانه‌سرا، هایکویست، دبیر بازنشسته و…

افغانستان؛ چهارراه قدرت و معادلات پنهان منطقه‌ای

از جغرافیای راهبردی تا کنترل حرکت، کریدورها و شبکه‌های نفوذ Wahidullah…

افغانستان؛ سرزمین فرصت‌ های ازدست‌ رفته و توطئه‌های پی‌درپی

 نویسنده: مهرالدین مشید از کودتای داوود تا بازگشت طالبان؛ افغانستان در…

سیاسي سیستم– سیاسي فعالان او ډلې

نور محمد غفوری (دریمه برخه) ۳.۳ . سیاسي فعالان او ډلې سیاسي فعالان…

سیاسي، اقتصادي، ټولنیز او کلتوري سیستمونه

نور محمد غفوری د لومړي څپرکی: سیاسي سیستم(دوهمه برخه) ۳.  د سیاسي…

انسان؛ در جست‌وجوی خویشتن (3)

تهیه و تدوین : فرشید یاسائی ...انسان تنها موجودی نیست که…

هرات؛ جغرافیایی که تاریخ را به راهبرد پیوند می‌دهد

وحیدالله نورزی بنیان‌گذار NIDA | افسر ارشد سابق ANP/ANCOP | استراتژیست…

سیاسي، اقتصادي، ټولنیز او کلتوري سیستمونه

نور محمد غفوری ځانګړتیاوې، داخلي جوړښت او د فعالیت څرنګوالی سریزه انسانان په…

مهاجرت سیاسی ایرانیان به افغانستان؛ روایت ورود، اسکان، زندگی و…

https://www.youtube.com/watch?v=4VlvDEplC-8 گفت‌وگوی سیزدهم رسانه ما با اسدالله کشمند، از رهبران حزب…

پا شیده گی وحدت!

امین الله مفکر امینی                      2026-04-11 ســالها رنج کشیــدیم ز پاشیده گی…

محمد بشیر دودیال

د ښاغلي پروفیسور استاد محمد بشیر دودیال د یو خوندور…

کتابی در خدمت ایمان یا ابزاری برای تحکیم قدرت

 نویسنده: مهرالدین مشید  از ادعای حقیقت دینی تا بهره‌برداری سیاسی و…

ادبیات مدرن، شعار " هنر برای هنر " نیست

Modernism . آرام بختیاری ادبیات مدرن؛ پیش از انقلاب و قبل از…

 اندیشهٔ روشن، قلم آگاه و رسالت روشنگری

داکتر سید احمد جهش؛ داکتر سید احمد جهش از نویسندگان و…

غوث الدین بهروز؛ شاعر خوش‌قریحه 

سخنی به قاضی غوث الدین بهروز ! صدای بیداری در…

عنایت پژوهان گردانی

 سمنگان گنجینه‌ای از انسان‌های فرهیخته دارد. عنایت پژوهان گردانی شاعر برخاسته…

«
»

ترنم های بی نمکی از من


محمدعثمان نجیب 

اشک و‌ خونیم و دود و آتش 

اسیریم،

 اسیر بی خرد سرکش

خاکستر ما را هم سوزاند 

دریغ

مگر سزاوار نه ایم جز در بند 

ظلمت شب

 و آن نماد سیاه وحش؟

___________________&

محبت کم کن که دل 

غافل نه شود

چی سودی ز عشقی که 

حاصل نه شود

_______________________&

کجاست سهم رستن قامت من 

از این خمیده دنیا 

کجاست زیست گاه من در این 

دیر فریب ها

کسی خود را نه آراست تا داند

بهای آراسته ها

همه ز بر دستان خون 

آفرین اند

همه تهی دستان علم

برین اند

همه سواران تازه یی 

طومار گر

همه شیفته گان و شیدای

خمار گر اند

تیغ ظلمت برپا کنند در کوچه

ها و شهر ها

با چکمه های بی رحم فراش ها

ناله کنند فریاد کنند ز بی داد شان

آدم ها و دیوار ها 

 شهر ها فنا کنند و با نفس ها 

چه ها کنند

گر روزی بریزند بر در و‌ دیوار ما

آن ستور ها

کابل

۳۱ / ۲ / ۱۳۸۱

________________________&

تا رسیدن به بزرگی.                                                                                                        

 قامت تو

همه حسرت بردند که نه دارند گران

سنگی همت تو

____________________________&

پله ها بلند اند و 

اما

در امتداد

تا خط فاصله ها

_________________________&

دل خواب گاه 

هستی و

گذرگاه رسوایی

 هاست 

دل را دل نگهدار که اوج 

شاه کاری هاست

گر ز دل بی دل شدی ای 

صاحب دل

بدان کآن دم دمی بر بادی

هاست

نه ز دل بنال و نه ز هوای دل

هر گهی دل رنجور

 شود

سر به کف گیر به دوای

دل

____________________________&

گوهر تویی و گهر سان 

رخسار ات

مغرور مه باش که دست 

تو نیست

گوهر ساز دانی کی ست

خدایت است و خدایت

___________________________&

یار شمع فروزان است هر 

سیاهی را

از فروغ فروزان او 

فانوس ناتوان خجل 

می شود

___________________________&

توشه یی نه دارم جز یک

 سبد آرزو 

بپذیر زمن آها ترنم زیبای

بهار 

این سبد اخلاص دل

 است

به جرمی که نه کردم محکوم ام

 مه کن

من 

به ساحل امید رسانم کشتی

 دلی شکسته را

بدان

 که تمنای وصال تو

دارم

دویدن در مسیر بی انتها

را

قدر من بدان که نخلی بلند

نخلستان تو ام

آن سرو قامت و آن بلندای

باغستان تو ام

مه گذار که زوال عشق تو مرا 

با خود ببرد

به خاک ام مه سپار که هنوز 

شربتی ز ترنج های باغ 

تو نه نوشیده ام

تو پنداری که من سراب و 

لکه یی ننگ ام

بیا و دمی با من بپا تا 

بیابی مرا

تا به خود آیی بینی که

 مست و

 در آغوشی مرا

____________________________&

چرا 

فریاد درد من نه می‌شوی

  ای باد صبا

مدام درد دهی به من ای

بی مهر و پر جفا

____________________________&

صد سینه سخن 

دارم و

دو عالم امید 

کو جانانی که التیام

بخشد درد مرا

___________________________&

گر خلوت شب گریزد ز من 

باکی نیست

یا که من گردن فرازم 

یا که یار به پروای 

ما نیست

___________________________&

 ز جلوه ی مرگ گریزی نیست

 ما را 

چه علاجی کنیم در این دیر 

لامکان

____________________________&

یک عمر گشتیم پی خیالات 

دی روز

حاصل اش جزء فزونی غم

 نه بود

______________________________&

نه سردی هوا

 نیازم

نه گرمی سودا 

نیازم

هر آن گهی در 

نمازم

تویی و تویی حاجت

نیازم

___________________________&

 شب بی پایان و من حزین 

 دوری یار

 صبح گریان در پیش است تا

 یک قدمی دیدار

_____________________________&

گر بی صبر عشق ام عتاب مه کن مرا

تا تفسیر تو تاب پایا

نیست مرا

_____________________________&

من در کمین زوال مهتاب

آفتاب را جست و جو دارم

بیا و هم دست من باش 

کاهل مه باش 

که نه زوال مهتاب را باور

 است 

و نه طلوع خورشید

 فردا را