میهن
میهنم ای سر زمین و خانه ی آبای ما
ای امید و آرزوی این دم و فردای ما
تا که نامت بر زبان آرم پریشان میشوم
باغم و اندوه و با اشکِ فراوان میشوم
میهن من سوختند آن شهر و آن بازار تو
سر جدا کرده ز تن از خلق بی آزار تو
حافظان و دوستدارانت بکشته قاتلان
یا فراری کرده از میهن ، گروه جاهلان
نیست دلسوزی که تا در فکر فردایت شود
در نجات جانِ اندر آتش افزایت شود
بس گروه با نام اسلام و خدا زد آتش ات
میهن اسلامیم با مردم با عزت ات ؛؛
خود درون قصر ها با نعمت و عیش تمام
خواهم آتش بر سر و قصر و حصار هر کدام
دشمنان تو نه تنها خارجی ، همسایه هاست
نا خلف فرزند هایت قاتلِ خونخوار ماست
برده گی یی شان به دشمن از برای دالر است
دشمن دانا گروهِ جاهلان را رهبر است
دسته ی فرزند هایت کاندرون دولت اند
سر قوماندان عدو و دشمن آن ملت اند
این یکی با دیپلوم و تحصیل نابودت کند
وآن دگر نادان و جاهل در هوا دودت کند
در هراسم از وضعِ امروز و فردایت وطن؛؛
شعر مهرو چون سرشک دیده بر پایت وطن
مهرو نزدهم اوکتوبر ۲۰۱۹
