هند، افغانستان و پاکستان
تشدید تشنج
تنشها در میان این سه کشور همسایه روز تا روز شدیدتر می شود و ابعاد جدید می یابد. مداخله و تجاور صریح پاکستان با استفاده از تروریست ها و بنیادگرایان اسلامی به مثابه سلاح استراتژیک که در مراکز رسمی در خاک پاکستان آموزش می بینند، تمویل می شوند و با تجهیزات کافی نظامی اکمال می گردند، امنیت منطقه را به خطر جدی مواجه گردانیده است. در طول همین سالهای جنگ برخورد قدرتهای بزرگ با پاکستان از روی ندانم کاری ها و مسامحه و ندیدن واقعیت های منطقه یی خیلی سطحی بوده و موجب قدرتنمایی های بیشتر این کشور گردیده است.
یگانه کشوری که به درستی می داند با پاکستان چگونه برخورد نماید و برنامه های تخریبی آن کشور را چگونه خنثا سازد و آن کشوررا زیر فشار قرار دهد، صرف جمهوری هند است. هند با شناخت دقیق از جامعه و ساختار دولت کنونی پاکستان، سیاست های نظامی گرایانه و بازی های دوگانه استخباراتی و اوپراتیفی آن کشور و زمامداران فاسد آن، همواره با مهارت کافی در برابر این بازی های محیلانه برخورد مناسب، دقیق و بموقع نموده است.
برای اثبات این امر صرف رویداد های اخیر میان دو کشور را به بررسی می گیریم و از جنگهای به وقوع پیوسته میان آن دو کشور که به شکست مفتضحانه پاکستان انجامیده، می گذریم:
حکومت هند و شخص نخست وزیر آن کشور ناریندا مودی با صمیمیت و دیپلماسی فعال و تماسهای شخصی تلاش نمود تا تنش ها میان دو کشور که به ضرر مردمان هر دو کشور می انجامد، کاهش یابد و روابط دوستانه میان آنها برقرار گردد. دولت نظامیگر پاکستان، این مطالبه زمان و دوستی با هند را نادیده گرفت و با تحریک افراط گرایان و تندروان اسلامی وابسته به آی اس آی حملات تروریستی به خاک هند را سازماندهی و تطبیق نمود.
در همین اواخر، از اثر حمله به یک پایگاه نظامی ارتش هند در منطقه کشمیر که منجر به کشته شدن 18 نظامی هندی و زخمی شدن 35 تن دیگر گردید، بار دیگر تشنج میان این دو کشور دارای سلاح اتمی بیشتر گردید. هند از یک سو با حملات هدفمند به داخل خاک پاکستان و از بین بردن پایگاه های تروریستان و از جانب دیگر در مورد منزوی ساختن پاکستان به مثابه یک کشور صادر کننده ترور و دهشت در سطح جهان، اقدامات موثری را به راه انداخته و برخورد مناسب نظامی و همزمان دیپلماسی فعال را به پیش می برد. همین دیپلماسی فعال موجب گردید که کنفرانس کشورهای جنوب آسیا که قرار بود در اسلام آباد دایر شود، با تحریم چهار کشور عضو لغو گردید.
برعلاوه هند دیپلماسی استفاده از آبهای آنکشور توسط پاکستان را نیز به پیش کشیده است. نارندرا مودی نخست وزیر هند می گوید : “آب و خون نمی تواند همزمان جاری باشند.” منظور وی از خون حملاتی است که هند گاه و بی گاه از جانب تروریستهای گماشته شده پاکستان مواجه می گردد و خون مردمان بی گناه را می ریزد؛ و اشاره مودی به آب چگونگی استفاده از آبهای جاری هند توسط پاکستان است که این اقدام فصل جدیدی از منازعه میان دو کشور را به راه انداخته و تا کنون سابقه نداشته است. این فصل مربوط می شود به توافقی بین دو کشور در مسیر رودخانه های یلوم، چناب و سند در مناطق تحت قلمروی هند که پس از ورود به پاکستان یکی شده و رودخانه بزرگ سند این کشور را تشکیل میدهند. رودخانه یی که شاهرگ حیاتی پاکستان است. با احداث بندهای جدید بالای این دریا ها، پاکستان به قحطی آب دچار می گردد. همانطور که دریای کابل به رود سند می ریزد و پاکستان از طریق آبهای افغانستان نیز سیراب می شود؛ و اگر در افغانستان هم یک دولت ملی و خدمتگزار مردم وجود می داشت، بسیار موثرانه می توانست با استفاده از پالیسی فعال آب، جلوی خودسری ها، مداخلات و حملات تخریبکارانه پاکستان را بگیرد.
این دیپلماسی و اقدام جدید هند، سخت دولت نظامیگر پاکستان را نگران ساخته است و حکومت آن کشور به سرعت به هر در مراجعه نموده و از دبیرکل سازمان ملل متحد خواسته تا در رفع تشنج میان دو کشور یاری رساند. نخست وزیر پاکستان با ارسال بسته های از میوه شیرین ام یا انبه پاکستانی به همتای هندی خود خواست فضای متشنج بوجود آمده را رفع و کام تلخی مودی را شیرین سازد. از همه مهمتر با یک اقدام بی سابقه یک گروه بیست نفری از دختران جوان پاکستانی را به مثابه پیام آوران صلح نیز به هند اعزام نموده است!!
دیپلماسی فعال و قدرت بزرگ نظامی و اقتصادی هند اثر گذاشت. حالا که لشکر ملیشه پاکستان به نام طالبان بخش بزرگ از کشور را تحت فشار قرار داده و با غم و اندوه شهر های کندز و لشکرگاه در حالت سقوط قرار دارند، بسیار حتمی و عاجل نیست که میان پالیسی ها و اقدامات هند و افغانستان همکاری بیشتر به میان آید و بصورت مشترک از سلاح آب بر علیه آن کشور استفاده موثر و هم آهنگ صورت گیرد؟ صرف در همین صورت است که پاکستان دست از دهشت افگنی و ماجراجویی خواهد کشید. در غیز آن هر نوع سیاست بی پشتوانه قوی ملی و بین المللی و به ویژه تضرع آمیز در حقیقت تسلیم شدن به دشمن است.
شما چه فکر می کنید؟
دستگیر صادقی
