جهان در آستانهٔ سرنوشت ساز ترین و بی ثباتی بزرگ

 نویسنده: مهرالدین مشید  آیندهٔ انسان در گرو رقابت قدرت‌ها و بحران…

پَسیخانیان؛صدای «اصالت انسان»

علی میرفطروس اَسْتَعِنْ بِنَفْسِكَ الَّذِي لَا إِلٰه إِلَّا هُوَ از خویشتن یاری…

د سیاسي سیستم سرچينې او اداري وړتیا

نور محمد غفوری (د سیاسي سیستم په تیر پسې- څلورمه برخه) ۳.۴.…

!  (   K   ) چگونگی اتخاذ سیاست جنایی…

چکیده : استفاده از مواد مخدر تحت نام تابلیت (k )…

محمد اقبال محمدی

استاد "محمد اقبال محمدی" شاعر، ترانه‌سرا، هایکویست، دبیر بازنشسته و…

افغانستان؛ چهارراه قدرت و معادلات پنهان منطقه‌ای

از جغرافیای راهبردی تا کنترل حرکت، کریدورها و شبکه‌های نفوذ Wahidullah…

افغانستان؛ سرزمین فرصت‌ های ازدست‌ رفته و توطئه‌های پی‌درپی

 نویسنده: مهرالدین مشید از کودتای داوود تا بازگشت طالبان؛ افغانستان در…

سیاسي سیستم– سیاسي فعالان او ډلې

نور محمد غفوری (دریمه برخه) ۳.۳ . سیاسي فعالان او ډلې سیاسي فعالان…

سیاسي، اقتصادي، ټولنیز او کلتوري سیستمونه

نور محمد غفوری د لومړي څپرکی: سیاسي سیستم(دوهمه برخه) ۳.  د سیاسي…

انسان؛ در جست‌وجوی خویشتن (3)

تهیه و تدوین : فرشید یاسائی ...انسان تنها موجودی نیست که…

هرات؛ جغرافیایی که تاریخ را به راهبرد پیوند می‌دهد

وحیدالله نورزی بنیان‌گذار NIDA | افسر ارشد سابق ANP/ANCOP | استراتژیست…

سیاسي، اقتصادي، ټولنیز او کلتوري سیستمونه

نور محمد غفوری ځانګړتیاوې، داخلي جوړښت او د فعالیت څرنګوالی سریزه انسانان په…

مهاجرت سیاسی ایرانیان به افغانستان؛ روایت ورود، اسکان، زندگی و…

https://www.youtube.com/watch?v=4VlvDEplC-8 گفت‌وگوی سیزدهم رسانه ما با اسدالله کشمند، از رهبران حزب…

پا شیده گی وحدت!

امین الله مفکر امینی                      2026-04-11 ســالها رنج کشیــدیم ز پاشیده گی…

محمد بشیر دودیال

د ښاغلي پروفیسور استاد محمد بشیر دودیال د یو خوندور…

کتابی در خدمت ایمان یا ابزاری برای تحکیم قدرت

 نویسنده: مهرالدین مشید  از ادعای حقیقت دینی تا بهره‌برداری سیاسی و…

ادبیات مدرن، شعار " هنر برای هنر " نیست

Modernism . آرام بختیاری ادبیات مدرن؛ پیش از انقلاب و قبل از…

 اندیشهٔ روشن، قلم آگاه و رسالت روشنگری

داکتر سید احمد جهش؛ داکتر سید احمد جهش از نویسندگان و…

غوث الدین بهروز؛ شاعر خوش‌قریحه 

سخنی به قاضی غوث الدین بهروز ! صدای بیداری در…

عنایت پژوهان گردانی

 سمنگان گنجینه‌ای از انسان‌های فرهیخته دارد. عنایت پژوهان گردانی شاعر برخاسته…

«
»

برخه لیک

د ادبیاتو پوهنځی مې لوستی و؛ خو د کیسو، ناولونو، او شعرونو سره مې له پخوا راهیسي پخه لیګیدله وه، زما او د دوي تر منځ به وخت ناوخت ادبي قافلې تلې راتلې. ادبي تنده مې هيڅ وخت ماته نشوه او ورځ تر بله نور هم تږی کیدم. زما او د ادبیاتو خو داسي وه تا به ویل چې مین او مینه سره هم دومره نژدی نه دې. زه شاعر، لیکوال، او نظم جوړونکي نه وم؛ خو په خپل شعري مزاج مې باور و. د فطري شاعرانو او لیکوالانو کیسې او شعرونه به مې د لوستلو په لومړي کتار کې ول، د دوي له شعرونو او کیسو به مې داسي خوند اخیسته لکه عاشق یې چې د معشوقې له دیداره اخلي. باطنی احساساتو او انګیرونو به کله کله دومره هم په عذابولم چې ان د ازموینې پر شپه به مې هم بي وزنه، بي ردیفه او بي قافیه کلامونه سره پييل. د خیال په دنیا کې ځان راته یو څه بریښيده؛ اما کله چې به مې د نورو پخو شاعرانو کلامونه لوستل نور به مې خپل کلمات له شرمه د کمپیوتر په سکرین هم نه کتل. د شاعرانو او لیکوالانو تر مخ نو بیا عادي لوستونکی هم نه وم ځکه د هغوي پر وړاندې لوستل هم راته ګران بریښيدل. شعر او کیسه به مې د زړه سترګو او دخیال په غوږو لوسته او اوریده. د پوهنتون له استاذانو به مې تیوریک درسونه ډیر بد ایشیدل، فقط هغه استاذان مې خوښیدل او درسونو کې به یې تل ناست وم چې شاعرانه مزاج یې درلود او یا به پياوړی لیکوالان ول. ما به کم کم نثر لیکه او بیا به مې مثبتو او تکړه ادیبانو سره شریکاوه، خدای تعالی دې دوي اباد لري، تل به یې هڅولم او آنګیزه به یې راکوله که څه هم زه پوهیدم چې زما لیکنه ادبي او ارزښتناکه نه وه؛ خو دوي به بیا بیا دقلم اخیستلو ځواک رابښه. د پایلو له معلومیدو به بریالی وم او اکثرا به مې نومرې کادري وي؛ خو دومره لوړې به نه وي له بل لوري به هغو ملګرو اکثرا ډيرې نومرې وړي وي چې نه به یې سټیج مخ ته یو منطقی او د تخصص اړوند عبارات لوستی او ویلی شو او نه به یو د مضمون او موضوع په اړه کم ترکمه دو دقیقه هراړخیزه خبرې کولي شوي. هغوي چې په عمل کې هیڅ نه لرل او نه به یې قلم پرته له درسي مضامینو ګرځيده تر اتیاوو فیصده اخیسته؛ خو برعکس هغوي چې لیکوالان او شاعران ول د فیصده کچه به یې د دوي څخه په ځینی مواردو کې ټيټه وه. اصل کې خو په دې راز پوه نه شوم چې ادبیات عمل غواړی که نظر؟ خو په هر حال یو زدکړیز بهیر و تیر شو. د دې بهیر تر پایه مې څو لنډې کیسې ګډوډې د کاغذ په سپينه سینه ولیکلي او نظمونه مې هم د کمپیوتر تر سکرینه ورسول؛ خو دا چې اوس فارغ یم، ملګري او کلیوال مې له چام او مالت راځي، مبارکۍ راکوي؛ خو ډیری یې بیا راته د کوژدې وایې! چې اوس خو فارغ شوي نو کوژده به کله کوي؟ نور بیا راته د دندې وایې چې څه به وکړم او دنده له کومه پیدا کړم؟ یو شمیر خو بیا راته د ډالری معاش وایي. اما زه نه پوهیږم چې دا ټول به څنګه شونی شي، ځکه له یوې خوا خو څوک نه پيژنم تر څو مې لااقل څوک ٫٫سی وی٬٬ (د مالوماتو پاڼه) ولولي او یا مې د کار ګمرنې تر مسوله ورسوي او له بلی لوري خو ان د جیب په جفرافیه کې مې کوم شین څڼور لوټ هم نه ښکاري؟

 

لیکوال: پوهیالی خلیل الله توحیدیار ساپي