چه باید کرد 

چه  با ید  کرد  ها  بسیا  ر گشته  از ینکه  راه …

باسط محمد غریب

آقای "باسط محمد غریب" (به کُردی: باست حەمە غەریب) شاعر…

طالبان نماد خشونت، تبعیض و سرکوب علیه زنان و دختران

شباهنگ راد یکی از مهم‌ترین روایت‌ها در تبیین پدیدهٔ طالبان این…

دیار حلبچه‌ای

شاعر کُرد زبان "دیار حلبچه‌ای" (به کُردی: دیار هه‌له‌بجه‌یی) با…

ایدئولوژی ستیزان؛ خود ایدئولوژی گرایند

ideologie . آرام بختیاری ایدئولوژی انسانی؛ ضروری، مفید و رهایی بخش است.  ایدئولوژی؛…

 پری قره‌داغی

بانو "پری قره‌داغی" (به کُردی: پەری قەرەداخی) شاعر معاصر کُرد،…

از صنف درس تا پشت فرمان؛ روایت یک نسل

نویسنده: مهرالدین مشید آینه غربت؛ روایت زندگی یک نسل در یک…

جبار صابر

استاد "جبار صابر" (به کُردی: جەبار سابیر) شاعر معاصر کُردزبان…

بیاد دنیای امن و آزاد

رسول پویان نفت و گاز اول فروغ منزل و کاشانه شد بعد…

اهمیت ژئوپولتیک و ژیواکونومیک دهلیز واخان؛

پاکستان در اندیشه کنترول کامل این دهلیزحیاتی: کریدور واخان (Wakhan Corridor)،…

ډرونونه، سیم‌کارتونه او ټکنالوژیک جنګ

ليکنه: حميدالله بسيا په اوسنۍ نړۍ کې د جګړو بڼه تر…

طالبان و بازی‌های پنهان؛ از فرافکنی سیاسی تا مهندسی استخباراتی

نویسنده: مهرالدین مشید طالبان و نبرد روایت ها؛ بازی های سیاسی…

مپیندارید یاران!

امین الله مفکرامینی  2026-02-06! مپنــــدارید یـاران که من دیوانــــــه ام زخودغافل وبــا خلق…

دورنمای پایان نزاع‌های گروهی و قومی در افغانستان؛ فرصت‌ها و…

نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان در بیش از دو سدهٔ اخیر، افزون…

توافقنامه همکاری نظامی روسیه و افغانستان

ضرورت دوجانبه و برمبنای منافع طرفین : منافع روسیه ؛ افغانستان با…

بازخوانی تحولات افغانستان؛ از بن بست سیاسی تا تحول اجتماعی

نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان در آستانهٔ دگرگونی؛ از متن استبداد تا…

چگونگی آبیاری  زمین های زراعتی

نوشته کریم پوپل مورخ ۲۲ می ۲۰۲۶ آبیاری عملیه رساندن مقادیر کنترل…

پیاوړی لیکوال، تکړه شاعر

له ښاغلي ډاکټر طارق رشاد سره چې د علم، ادب…

آیینۀ تاریخ

رسول پویان چه خـوش گفت توسیدیـد فیلسوف که بُد جنگ اسپارت وآتن…

زمزمه های بازگشت اشرف غنی به کابل از شایعه تا…

نویسنده: مهرالدین مشید در این روزها زمزمه‌های بازگشت اشرف غنی به…

«
»

هزیان تب آلود!

شدت تب تروریسم که بیش از نیم قرن استبلشمنت پاکستان آنرا میزبانی می‌کرد، سران نظامی — سیاسی آن کشور را به هزیان گویی رسانیده است .

پس از انفجار در مسجد اهل تشیع در اسلام آباد و تلفات ناشی از آن صحنه سازان نظامی — سباسی پاکستان چنین افسانه سر دادند :

منفجر کننده چند بار به افغانستان رفت و آمد داشته است ، این انفجار به هدایت هند و از مسیر افغانستان صورت گرفته است ( دروغ های شاخدار معمول در دستگاه های نظامی — پاکستان )

چن پرسش :

— شما ها که از رفت و آمد چندین بار این تروریست بین افغانستان و پاکستان آگاهی داشتید و اورا می شناختید چرا دستگیرش نکردید و چرا مانع عمل او نشدید ؟

— آز خط فرضی دیورند که با تمدید سیم خاردار تحت پوشش ممانعتی قرار دارد چگونه چندین بار رفت و آمد به افغانستان شده است ؟

— استخبارات قوی ، اردوی منظم ، پولیس فعال و ملیشه ها چگونه با تروریسم می رزمند که از افغانستان تا اسلام آباد یک انتحاری به گفته شما شناسایی شده با مواد منفجره اش،مصئون و بدون مزاحمت بوقت معین ( نماز جمعه ) خودرا می‌رساند و عملش را انجام می‌دهد؟

— داعش که مسئولیت این عمل را به عهده گرفته است بحیث یک جریان مذهبی افراطی چگونه حاضر می‌شود به امر یک کشور غیر اسلامی ( هندوستان ) مرتکب چنین جنایت شود ؟

— طی چند ماه اخیر پنج داعشی در کراچی ، بلوچستان و صوبه خیبر پشتونخواه ترور شده اند و حدود سه روز قبل به اثر حمله افراد ناشناس به یک مرکز آموزشی و تربیتی تروریستی داعش در خیبر پشتونخواه یازده عضو داعش کشته شد ، با این هم میگوئید داعش در افغانستان است ؟ با چنین مراکز آموزش و تریننگ در داخل خاک تان چرا یک انتحاری خطرات دستگیری و افشا شدن را قبول کرده به افغانستان بیاید و بعد به اسلام برسد ؟ چرا از مراکز خودی در داخل خاک پاکستان تجهیز و آماده عمل نگردد ؟

با چنین تبلیغات سخیف و بهانه تراشی های غیر موجه نمی‌توانید از حقیقت وجودی داعش و مراکز آن در سرزمین تان انکار کنید ، با این شیوه های کاری شما حقیقت مبارزه با تروریسم را در غبار سیاه گمراه سازی می پوشانید ، اما در لفظ،نام از مبارزه با آن میبرید . طی پنجاه سال اخیر با همین شیوه تروریسم را پرورش دادید و سرزمین تانرا در بدل پول به اختیار امریکا در امر بهره گیری از تروریستان گذاشتید و حالا با دست و پاچگی مشهود گاه به هند و گاه به افغانستان اتهام می بندید ، در مبارزه با تروریسم صادق نیستید ، با این سیاست دو پهلو خود و سرزمین تانرا بیشتر از پیش بسوی تباهی سوق می‌دهید.