جوان افغانستان؛ از فروپاشی امید تا ضرورت رستاخیز فکری و…

 نویسنده: مهرالدین مشید در تاریخ ملت‌ها، گاهی فاجعه تنها در ویرانی…

ولادیمیر مایاکوفسکی

برگردان. رحیم کاکایی نگاه لنین به فوتوریسم و مایاکوفسکی  چهره‌ کلیدی فرهنگ…

زنان و تولید علم در تاریخ تمدن اسلامی !

مقدمه زنان مسلمان ، از خانه تا دانشگاه ، از مسجد…

کودتای داوود؛ آغاز فصل پرآشوب تاریخ معاصر افغانستان

نویسنده: مهرالدین مشید کودتای  ۲۶ سنبله ۱۳۵۵ سرآغاز تراژدی نیم‌قرن افغانستان کودتای…

         وحدت خواست مبرم زمان است

هرکه دورافتاده شد ازاصل خویش  باز جوید روز گاری وصل خویش اصالت…

فن تفکر و تمرین فلسفه

درسنامه برای مدارس آموزش سیاسی پدیدآورنده و ویراستار: یوری نیکولاویچ آنتونوف…

بدخشان در محراق کارزار تبلیغات

سیاسی -- نظامی پاکستان ! ولایت بدخشان در شمالشرق ترین قسمت…

سفرنامۀ زندگی

رسول پویان نــوای نـی و نـغـــمـۀ آبـشار هـوای خوش و دامـن کهسار سـرود…

هه‌لو شهید جعفر

آقای "هه‌لو شهید جعفر" (به کُردی: هەڵۆ شەهید جەعفەر) شاعر…

پیاوړی او نومیالی لیکوال

له (ډاکټر طارق رشاد) سره چې پیاوړی او نومیالی لیکوال،…

دموکراسی در بستر سرمایه‌داری؛ فرصت‌ها، محدودیت‌ها و تناقض‌ها

نویسنده: مهرالدین مشید  رابطه دموکراسی و سرمایه داری؛ از همگرایی تا…

افغانستان زخمی؛ نیازمند همدلی و همگرایی

نویسنده: مهرالدین مشید تنوع قومی و مدیریت آن در چارچوب هویت…

شکسپیر 

« آن ‌جا که انسان برای نخستین ‌بار خود را…

وحدت نیروهای مترقی در روشنی  اصول و بدون آن

وحدت، یکی از نیازهای اساسی و اجتناب‌ناپذیر نیروهای مترقی، ملی…

دین و دموکراسی؛ از سازگاری ها تا چالش ها

نویسنده: مهرالدین مشید پرسش سازگاری دین و دموکراسی یکی از مهم‌ترین…

سه‌ شعر کوتاه از لیلا طیبی

انسان کلام سبز ترحم، جاری از گلوی خدا بود.  از یاد برده…

شب

شب همین نزدیک‌هاست و  ستارگان  گیسویشان را بر صورت ماه افشانده‌اند، در سکوتی…

پیامد های منفی ،تثبیت رتبه نظامی در ساختار های کشفی…

مقدمه . خداوند ( ج) در قرآن کریم چنین می فرماید…

چند شعر کوتاه از لیلاطیبی

انسان کلام سبز ترحم، جاری از گلوی خدا بود.  از یاد برده…

افغانستان؛ سرزمین فرصت‌های از دست‌رفته

نویسنده: مهرالدین مشید از اصلاحات امان‌الله خان تا چالش‌های پس از…

«
»

هزیان تب آلود!

شدت تب تروریسم که بیش از نیم قرن استبلشمنت پاکستان آنرا میزبانی می‌کرد، سران نظامی — سیاسی آن کشور را به هزیان گویی رسانیده است .

پس از انفجار در مسجد اهل تشیع در اسلام آباد و تلفات ناشی از آن صحنه سازان نظامی — سباسی پاکستان چنین افسانه سر دادند :

منفجر کننده چند بار به افغانستان رفت و آمد داشته است ، این انفجار به هدایت هند و از مسیر افغانستان صورت گرفته است ( دروغ های شاخدار معمول در دستگاه های نظامی — پاکستان )

چن پرسش :

— شما ها که از رفت و آمد چندین بار این تروریست بین افغانستان و پاکستان آگاهی داشتید و اورا می شناختید چرا دستگیرش نکردید و چرا مانع عمل او نشدید ؟

— آز خط فرضی دیورند که با تمدید سیم خاردار تحت پوشش ممانعتی قرار دارد چگونه چندین بار رفت و آمد به افغانستان شده است ؟

— استخبارات قوی ، اردوی منظم ، پولیس فعال و ملیشه ها چگونه با تروریسم می رزمند که از افغانستان تا اسلام آباد یک انتحاری به گفته شما شناسایی شده با مواد منفجره اش،مصئون و بدون مزاحمت بوقت معین ( نماز جمعه ) خودرا می‌رساند و عملش را انجام می‌دهد؟

— داعش که مسئولیت این عمل را به عهده گرفته است بحیث یک جریان مذهبی افراطی چگونه حاضر می‌شود به امر یک کشور غیر اسلامی ( هندوستان ) مرتکب چنین جنایت شود ؟

— طی چند ماه اخیر پنج داعشی در کراچی ، بلوچستان و صوبه خیبر پشتونخواه ترور شده اند و حدود سه روز قبل به اثر حمله افراد ناشناس به یک مرکز آموزشی و تربیتی تروریستی داعش در خیبر پشتونخواه یازده عضو داعش کشته شد ، با این هم میگوئید داعش در افغانستان است ؟ با چنین مراکز آموزش و تریننگ در داخل خاک تان چرا یک انتحاری خطرات دستگیری و افشا شدن را قبول کرده به افغانستان بیاید و بعد به اسلام برسد ؟ چرا از مراکز خودی در داخل خاک پاکستان تجهیز و آماده عمل نگردد ؟

با چنین تبلیغات سخیف و بهانه تراشی های غیر موجه نمی‌توانید از حقیقت وجودی داعش و مراکز آن در سرزمین تان انکار کنید ، با این شیوه های کاری شما حقیقت مبارزه با تروریسم را در غبار سیاه گمراه سازی می پوشانید ، اما در لفظ،نام از مبارزه با آن میبرید . طی پنجاه سال اخیر با همین شیوه تروریسم را پرورش دادید و سرزمین تانرا در بدل پول به اختیار امریکا در امر بهره گیری از تروریستان گذاشتید و حالا با دست و پاچگی مشهود گاه به هند و گاه به افغانستان اتهام می بندید ، در مبارزه با تروریسم صادق نیستید ، با این سیاست دو پهلو خود و سرزمین تانرا بیشتر از پیش بسوی تباهی سوق می‌دهید.