ماتریالیسم دیالکتیکی و ماتریالیسم تاریخی

(بخش۳ و پایانی) ماتریالیسم تاریخی نوشته: جوزف استالین برگردان: آمادور نویدی ۳) ماتریالیسم تاریخی اکنون…

۶. د سیاسي سیستم اړیکې له اقتصادي، ټولنیز او کلتوري…

نور محمد غفوری (اوومه برخه)  سیاسي سیستم (یا سیاسي نظام) د ټولنې…

انعکاس هستی در هستی

رسول پویان هست وخواهدبودوژرفای شدن عریان کنید دانـش و انـدیـشـه و تحـقـیـق…

افغانستان؛ جایی که خطاهای راهبردی از مرزها عبور می‌کنند

ناهم‌زمانی تصمیم‌های سیاسی، رقابت قدرت‌ها و پیامدهای امنیتی در نظم…

فریتس هابر؛ دانشمندی میان نجات زندگی و صنعتی‌کردن مرگ

بهرام رحمانی bahram.rehmani@gmail.com  مقدمه تاریخ علم، تاریخ پیشرفت‌های بزرگ انسانی است؛ اما در…

که سیاست نه کوئ، سیاست به درباندې کېږي!

نور محمد غفوري یادونه: دا مقاله د لومړي ځل لپاره د…

 تونل‌های زیرزمینی، دکترین دفاعی یا گسترش زیرساخت‌های پنهان؟

 نویسنده: مهرالدین مشید طالبان و گسترش شبکه‌های زیرزمینی؛ پیامدهای منطقه‌ای و…

پوهاند محمد بشیر دودیال

د نړېوال او پښتو داستاني ادبیاتو په تړاو له پوهاند…

      اسرار هوش طبیعی یا خالق طبیعت

نوشته : کریم پوپل مورخ ۱۴ نوامبر ۲۰۲۶ مقالهٔ علمی ـ فلسفی…

۵. د سیاسي سیستم د غبرګون او اصلاح بهیر

نور محمد غفوری  (د لومړي څپرکي، سیاسي سیستم- شپږمه برخه) سیاسي سیستم…

انسان؛ در جست‌وجوی خویشتن (4)

تهیه و تدوین : فرشید یاسائی ...عشق و نفرت گاهی به…

د سیاسي سیستم د فعالیت څرنګوالی

نور محمد غفوری (پنځمه برخه) ۴.  د سیاسي سیستم (د سیاسي نظام)…

جهان در آستانهٔ سرنوشت ساز ترین و بی ثباتی بزرگ

 نویسنده: مهرالدین مشید  آیندهٔ انسان در گرو رقابت قدرت‌ها و بحران…

پَسیخانیان؛صدای «اصالت انسان»

علی میرفطروس اَسْتَعِنْ بِنَفْسِكَ الَّذِي لَا إِلٰه إِلَّا هُوَ از خویشتن یاری…

د سیاسي سیستم سرچينې او اداري وړتیا

نور محمد غفوری (د سیاسي سیستم په تیر پسې- څلورمه برخه) ۳.۴.…

!  (   K   ) چگونگی اتخاذ سیاست جنایی…

چکیده : استفاده از مواد مخدر تحت نام تابلیت (k )…

محمد اقبال محمدی

استاد "محمد اقبال محمدی" شاعر، ترانه‌سرا، هایکویست، دبیر بازنشسته و…

افغانستان؛ چهارراه قدرت و معادلات پنهان منطقه‌ای

از جغرافیای راهبردی تا کنترل حرکت، کریدورها و شبکه‌های نفوذ Wahidullah…

افغانستان؛ سرزمین فرصت‌ های ازدست‌ رفته و توطئه‌های پی‌درپی

 نویسنده: مهرالدین مشید از کودتای داوود تا بازگشت طالبان؛ افغانستان در…

سیاسي سیستم– سیاسي فعالان او ډلې

نور محمد غفوری (دریمه برخه) ۳.۳ . سیاسي فعالان او ډلې سیاسي فعالان…

«
»

   به بهانه ی سرنگون کردن پایه های برق     

                                                                نوشه ی : فروغی 

         درحالیکه دامنه ی کشتار و جنگ در کشور گسترش یافته است ، ازمدتیست شهر کابل پایتخت افغانستان بار دیگر بی برق است و باشنده گان بینوای شهر از سرمای سوزنده ی زمستان و تاریکی دوامدار بیشترعذاب میکشند .                                                                                با نگاه کوتاهی به گذشته  ، بخوبی در می یابیم که نه کشتار بیرحمانه ی سربازان ، معلمان  و ماموران دولتی در سرزمین ما کارتازه ایست و نه سرنگون کردن پایه های برق  . همه بیاد داریم که مجاهدان سر به کف ، در سالهای شصت و هفتاد  خورشیدی ، سرنگون کردن پایه های برق و به آتش کشیدن کاروان های مواد خوراکی اولیه ی مردم کابل را ، بزرگترین پیروزی خویش میپنداشتند . آنان همچنان کشتار بیرحمانه ی سربازان و ماموران دولتی را با شادی جشن گرفته و از آن مواد تبلیغاتی برای رسانه های گروهی غرب تهیه مینمودند  . زنده زنده پوست کردن مأموران دولت ، قطعه قطعه کردن اعضای بدن سربازان اسیر ، میخ در سر کوبیدن و گوش و بینی بریدن اسیران زنده ، و دهها شکل فجیع و هولناک کشتار آدمها ی بیگناه ، سربازان و ماموران دولتی ؛ رسمهای معمول بیرحمی و کشتار درمیان افراطیون کشور ما بوده است .  اگر امروز طالب و داعش سر میبرند و اسیران را زنده زنده میسوزانند ، دیروز نیز مجاهدان سر به کف ما ، سربازان اسیر و ماموران دولتی را زنده زنده پوست میکند ند و دهها جزای بیرحمانه ی دیگر میدادند .  به همین سان است وجه مشترک هر دو گروه بنیادگرا در سرنگون کردن پایه های برق  .         به باور من این حقایق روشن را که قطع برق و کشتار همراه با قساوت کارتازه ای در میان گروه های افراطی نیست ، همه میدانند و نیازی به اثبات ندارد  . رییس جمهورغنی میداند ، عبدالله عبدالله میداند ، عبدالرب رسول سیاف و تمام رهبران مجاهدین که اکنون همه به مولتی میلیونرها مبدل شده اند میدانند ، عبدالرحیم وردک وزیر دفاع پیشین که بیشتر به پایه پران برق مشهور است هم میداند . روسای مجلسین شورا میدانند و همچنان جناب زلمی خلیل زاد و دولت امریکا هم میدانند که سرنگون کردن پایه های برق ، به آتش کشیدن کاروانهای مواد خوراکی اولیه مردم کابل و کشتار بیرحمانه ی معلمان ، سربازان و ماموران دولتی ، کارتازه ای در کشور ما نیست .                   اگر با دقت به بدنه ی حکومت و دولت افغانستان طی سالهای اخیر نگاه کوتاهی بیندازیم ، بیشترینه اعضای زورمند دولتی ، شامل همان قدرتمندانیست که در سرنگونی پایه های برق ، به آتش کشیدن کاروانهای موادخوراکی اولیه و کشتارهای بیرحمانه ی سربازان و ماموران دولتی و چپاول ثروتهای ملی ، نقش برجسته داشته اند . یا مستقیمن در رهبری شرارت دست داشته اند و یا از آن حمایت کرده اند .                                                                                                به نظرمن ، تا زمانیکه پایه پرانهای برق ، وزیردفاع ، وکیل و سناتورمقررشوند و تا زمانیکه غارتگران و چپاولگران دارایی های ملی ( بخصوص اسلحه و مهمات قوای مسلح کشور بشمول طیارات و تانکها ، معادن و زمینمهای دولتی ) بمقامهای بلند دولتی دست بیابند ؛ و تا آنگاهی که رهبران حکومت ، با دزدان و غاصبان زمین دهن جوال را بگیرند ؛ نه از امنیت و ثبات خبری خواهد بود و نه به آرامش و رفاه دست خواهیم یافت .  مردم هرگز به وعده ها و شعارهای میان تهی و لفاظی های نمایشی رییس جمهورغنی و عبدالله عبدالله باور نخواهند کرد مگر آنکه صداقت شانرا در عمل به اثبات برسانند .  آنان بمردم امنیت و ثبات وعده میدهند ولی تاهنوز هیچ برنامه ی موثر وعملی برای تامین امنیت و ثبات ندارند . حتا با گذشت یکسال تا هنوز نتوانسته اند مدیران مسوول امنیت  ( وزیر دفاع و رییس عمومی امنیت ملی ) را معین و  مقرر نمایند . ما تا هنوز که بیش از یکسال از تشکیل حکومت وحدت ملی میگذرد ، کشوری در حال جنگ اما بدون وزیر جنگیم .                                                                                                           آخرین گزارش سازمانهای بین المللی گواه آنست که افغانستان هنوز سومین کشور فاسد درجهان بوده  و سال 2015 نا امن ترین سال کشور طی چهارده سال اخیر بوده است .  باساس همین گزارشها وضعیت زنده گی مردم اسفبارتر شده ، کوچ و هجرت سیل آسای جوانان ازکشوربصورت سرسام آور و هولناک بیشتر شده و انفجارات و حوادث مرگبار بیشتر از پیش گردیده است .                                                                                                                             پرسش اینجاست که مقصر اصلی اینهمه نا بسامانیها کیست  ؟  چرا با وجود گزافه گوییهای رییس جمهور و رییس اجراییه ، افغانستان هنوز در زمره ی فاسدترین کشورهای جهان است و اولین سال حکومتداری آنان ( سال 2015  ) نا امن ترین سال طی چهارده سال اخیر بوده است ؟          چرا تا هنوز وزیر دفاع و وزیر امنیت ملی نداریم  ؟                                                        چرا فساد در درون دولت ریشه دار تر شده ، بجز حرافی و کارهای نمایشی اقدامات جسورانه و بنیادی در برابر آن صورت نمیگیرد ؟                                                                             چرا آگاهانه و پلان شده زمینه ی گسترش فعالیت گروههای مختلف افراطی از جمله گروه اسلامی داعش درنقاط مختلف کشور مساعد گردانیده شده و با بهانه های مختلف دور باطل ناامنی و جنگ در کشورما ادامه داده میشود ؟ چرا ؟ چرا ؟ چرا ؟                                                          به باورمن ، این دور باطل مطابق سناریوی از قبل نگاشته شده میچرخد و به پیش برده میشود . گرداننده گان این سناریوی هولناک با بکارگیری عروسکهای بازیگری چون کرزی و احمدزی و عبدالله و همانند آنان … با بکارگیری بازیگران دیو صفتی چون جهادیون ، طالبان ، داعشیان و همانند آنان … هم دایره ی فساد را بزرگتر خواهند کرد وهم دایره ی جنگ و ناامنی را  .  جنگ و ناامنی و فساد  تا زمانی در افغانستان ادامه خواهدیافت که ملت بخواب رفته ی ما بیدار شده ، دربرابر فاسدان، غاصبان زمین و دیو صفتان و خفاشان خون آشام بایستند و سرنوشت شانرا خود بدست بگیرند .                                                                                                   اما این بیداری و این پرخاش دربرابر بیعدالتی ، ظلم ، فساد و جنگ چگونه و از چه راهی بچنگ خواهد آمد ، پرسش بزرگ دیگریست که به بحث دراز دامن دیگری نیاز دارد .                       چند درد دلم را به بهانه ی بی برقی نوشتم تا شما سروران گرانقدر چگونه میاندیشید . یا هو                                                                                                    فبروری 2016