امين آريبل بريدا – هالند ما اشك با ترانه ي انگور ميخوريم با شهد نوش نا شده زنبور ميخوريم كم كم نه پيش ماست محبت عزيز من ما ضربه از كنار، نه ازدور ميخوريم تاريك نيست كنج قفس هاي همنفس ازگوشه ي شكسته ي شب نور ميخوريم تا باز سبز سبزه كشد نو بهار من…

 رسول پویان تـا شــور و نـشـاط دل دیـوانـۀ مـسـتم چون باده بجوش ازخم وخمخانۀ مستم مرزی نتوان یافت دیگردر دل مستان شـوق و طـرب و نغمۀ میخـانـۀ مستم بـا مـا چــه کـنی قـصــۀ آلــودۀ زاهـد تا مسـت و خـراب  لـب پیمـانـۀ مستم با محتسب و شیخ نباشـد سر و کاری چـون رنـد خـراباتی و مسـتانـۀ…

 رسول پویان بـنـازم گـوهـرعـشـقی که از زنـدان آزاد است شکسـت بند و زنجیر وسـنان چشـم بیداد است چـو آهـوی ختن در دشـتها پـاشـد شـمیم عـشق برون از دام سـرد مردگان از رنج صیاد است عروج وحدت جسم وروان مستانه همچون نور در اوج آســمان زنـدگی خـالی ز اضـداد است دو روز عـمـر فـانی کی بـود…

دانی در این بهار چی گویم چه ها کم است هر سو نظر کنی غم و اندوه و ماتم است نوروز شد به جای خوشی و ترانه ها اشک است و آه و غصه و اندوه پیهم است در کشور ستم زده ما چه رفته است هر روز روزی محشر و هر ماه محرم است…

نوشته : نذیر ظفر-14/31/03 امریکا   کیست طالب؟ نــــــــوکر پنجا بیان کیست طالب؟ کاسه لیس این و آن کیست طالب؟ جاهـل و نادان عصر کیست طالب؟ قاتل خـــــوردو کلان کیست طالب؟ عا ملــــــــین انتحار کیست طالب؟  دشـــمن افغانستان کیست طالب؟  عده یی میهنفروش کیست طالب؟  لعن او بر هر زبان کیست طالب؟  مـــــشرکِ دین خدا…

رسول پویان مـن کــودک آوارۀ دامــان خـیـالـم بی مـادرم و خسته و گریـان خیالم با خـال لب یار دهم ملک سـمرقند چون حافظ مسـتانه ثناخوان خیالـم گه هدیه دهـم تخت سلیمان به فقیری تـا خـاتـم انگـشـتر سـلطـان خـیالـم گه تاج نهم برسـر یارم به مباهـات تا زنـده بـر امـواج خروشـان خیالم صد بـوسه تمنا کنم…

ف.بری   زاسلام دم زنند اما نه کــــردار مسلمــــــانی به خاک وخون کشند خلقی ندارند سرسامانی به پاس جیفهء دنیا حریص و قاتــــل و جانی رهء ابلیس می تازند  بدین اوهــــام و نادانی مسلمانان مسلمانان ، مسلمانی مسلمانی نبوده جهد شان جز از برای چوکی و قدرت ربایند مال مردم از طریق وحشت و دهشـت…

تقدیم بمادران داغ دیده سرزمینم که فرزندان دلبند شان در زیرتیغ جلادان وحشی صفت طالب و ملا جان میبازند. بخواب مادر! سرت را راحت ببالین خواب بگذار! میدانم که دلت برایم شورمیزند . بگذارپیام آوران جهل و جنایت جانم را بگیرند باکم ازظلم و وحشت آنان نیست سرانجام با طلوع خورشید صبح میشویم… ولی هرگز…

 اى ملت افغان زيستن دربيم انتحارو جنگ،تاكى اينهمه سالهاى سال خفته درخواب گرنگ ، تاكى مُلك وخانه ماگشته ام الفساد،مامن هر ديو و دد زيربارشرو فساد،گشته ايم موردعار وننگ، تاكى هم عرب وهم عجم همه سالها كرده خانه ماخراب بنام گفرودين گرددمدام بسى حيله ونيرنگ ،تاكى جهان كه بمددعلم ودانش باوج ترقى رسيده است خاك…

 با  خودت بیگانه هستی،آشنای دیگری قِط قُطت افغانی و تخمت بجای دیگری گهی شیری،گهی هم، مظلوم نمائی میکنی    خنجربه دلها میزنی، بوسه به پای دیگری  درنگاه  مردم ما،یک اسیری ،یک اجیر در خیال خام خود، فرمان روای دیگری گربتاریخ سرزنی ،این میهن ماتا کنون همچو تو برخود ندیده ،بی حیای دیگری گربه قهرآید سیاهت…

      نوشته نذیر ظفر 03/23/14 به درد اهــــل زمین آفتاب میسوزد به چشم اختر شــبانه خواب میسوزد چوفهم نیست مکن گله از تبهکاران ز دســـت مردم جاهل کتاب میسوزد چگونه رنــــــگ تحمل بباغ دل آرم که دیـــده ازورق هر گلاب میسوزد چو موج هر طرفی رو کنم نیم آرام دلم به غصه و…

باید گریستن، ای طفل هموطن، این چاپ ُدره ها بر اندام نازکت، نقشِ جهالت است که بیداد میکند               *** باید گریستن ،ای دختر وطن بر گوشها  صدایی  ازین تازیانه  ها صد «رابعه» و «طاهره»   و«انجمن ها» * از آن مغاک تلخ و زگور قرن  ها، فریاد میکنند تا زنده ای به گوش تو آواز…

 رسول پویان تــو اسـتاد گـزیــن واژگانی بدانی خوب آنچه را بخوانی دو واژه برگزیدی کان معنا کزان عطر مرام دل فشانی ****** به دل  احساس عـشق آتشینه  کُهی محکـم و دریـای وزینه به کلک نـازک تقـدیـر زاول زعشقم حلقه ازوصلت نگینه ****** شـنیـدم آنچـه بـُد در بـاور دل تـو بگشـادی تمـام پیچ مشـکل بدان راهی…

رسول پویان تمام لحظه هایم بی تو شام است ولی شهد وصال تو به کام است صبوری می کنم هرچه بخواهی که استحکام عشق ما مرام است ****** ز مینای لبانـت مسـت مـسـتم تومستی و منت ساغر بدسـتم چه کیفی دارداین حالت خدایا که مست عشق از روز الستم ***** مرا با عـشـق مدغـم آفریدند…

(به هم ميهنم) كاش ايكاش كه ميشد من وتو، باغ يك زمزمه ي شاخ شويم و در آن سوي طراوت ،شبنم لانه ي زنده گي پر پر پرواز شويم بال را پر بكشيم، سينه را خانه شويم به زميني كه نديده است چراغ، آذرخش تپش زنده شويم دور، ديگر به كف نزديكي ستم فاصله را…