عزیزه عنایت  دررابطه به حادثۀ المناک راه پغمان.  گـــلــی پـــــژمــــرد، دردام هــیــولا بــه دسـت جمع خـونخـواران دریغـا صـدای ای میشـنیــد نــد آسمـان هــا درآن ظلمت ســرا ازدخــت زیــبـــا زمیــن لــرزان و شب دربستــرغــم ستــاره درهــوا بــا اشـــک ونجــوا ربودنــد هستی اش گـرگــان وحشی که کــردنـد آن وطن بـدنـام ورســوا نبــود دستی که دشمـن را زنــد…

د ټاکنود پایلواود ملي یووالي د حکومت په سرپه جوړجاړی پوری می یوه ټوکه راپه یاد .شوه ، خوکه ځینی غیرمودب الفاظ پکی وو،مابه وبښۍ دیوه کلي یوسړی د بل کلي د کوم چامیلمه وو،کوربه میلمه ته ښه ډیره خوندوره ډوډۍ تیاره کړیوه ، د ډودۍ ترخوراک وروسته کوربه اومیلمه دواړه د لمانځه د اداکولولپاره…

گریز (1) دلتنگ‏ تر از من خسته ‏تر از من دلشكسته‏ تر از من پرنده ‏ای بر آبكوهه‏ ی باد نشسته بود پشت به جهان كرده بود و چونان من همپای من از خویش و از جهان می ‏گریخت     تنهایی (2) نه بلورم نه گیاه از نسب ستارگان نیستم تبارم به آفتاب نمی…

از دبستان ادب گل چـــیده ام     جامه ی رنگین به تن پوشیده ام وز ادب دوزم لباس تازه یی     زندگـــی را میدهم شیـــرازه یــی میکـــشم لولو به تار پهلو ی       یاکــــــــــه یاقوت کلام مولوی دختر رز داده ام جام شراب       سلسبیل است در دل جام سراب زیر قلزم در صدف در پرورم     در شبستان چلچراغ…

داکتر رحیم رامشگر میبرد آندم که یادت ،  شب بدنیای غزل میکند شوق توما را مست وشیدای غزل میبرد تا خلسه های ذوق عشق و عاشقی موج لبخندت بدوش شور و غوغای غزل از گل احساس من هم صدچمن نازک تری کیست ای نازک بدن غیر ازتو زیبای غزل کی فریباند ؟ دلم را  شیوهً    …

«دل به دو جایان نا همرنگ»* را گوئید: گر نمی تابید بر             دریاگری را                    لنگراندازید! در کنار برکه‌‌ای افتاده دور از حرکت امواج در گل ولای خزه‌ها بستر اندازید عِرض خود بردن به رویارویی توفان سهم آسا                           سخت بی‌هوده است فتح دریا     – گر نمی دانید-                   زَهره می خواهد! گُرده…

 رسول پویان به قصر فـتـنه سـیاسـتمدار دیگر نیست بغیر چـور و چپاول شـعار دیگر نیست بلای زشـت سـیا می خورد صداقت را وفا به وعده و قول و قرار دیگر نیست کجاست عشـق و صفا در دل هنر آخر بـه واژگان و قـلـم اعـتـبار دیگر نیست بـدام عـشـق سـیاسـی مکـن دلـت را بند که جزدروغ…

محو حسن روی زیبایت شدم عاشق اندر چشم شهلایت شدم تا رسم در ساحلِ آغوش گرم بی مهابا غرق دریایت شدم تاکه تو دورم ناندازی زخود بندِ زلفِ مِهر افزایت  شدم زندگیماضیبُوَد،برمن چون آنزمانهاحلقهدرپایتشدم دیرگاه است بی سبب لب بسته ئی در عوض من بانگ وآوایت شدم جمله گفتارت دروغ بود لیک من سخت اسیر…

ف.بری ای ما یه ی کبــــــروریا، تا چند باشی برهـــــوا        در بــــــــازی وهم ودغا، باشد ترا دست رســــا بشنــــوزمن حرف بجا، این شیوه کی دارد بقا       از قیـــــــل وقــــــــال بی بها، افگنده ء رسم خطا تا کی طریــــق ماجرا تاکی طریق ماجرا توبرحریروآند گر، بیجــــامه وبیخورد وخــور          در ظلمـــــــــت شب تا سحـر، باشد ورا آه…

دیار ما عجایب سرزمین است همیشه در عزا وماتمین است برای غارت ِ هستی و بودش زشاهان تاگدایان درکمین است زدست ما نیاید هیچ کاری زخود هرگز نداریم اختیاری جهان خواران درآنجا جمع گشته سپردند اختیارش بر بی وقاری چه باید کرد که او آباد گردد زچنگِ اجنبی آزاد گردد ؟ فتند دزدان به چنگال…

گويند كه  “ازماست كه برماست” كناه نه ازبوش ، نه ازاوباماست ماخود نه ملت واحد يكپارچه ايم برقوم ونژادوزبان صدها پارچه ايم دشمنيم باهم، پيوسته  درنزاعيم بيخودوباخودوارد معركه و دعوائيم نه حس مردم دوستى ،نه وطنپرستى بيشترخودى خوار، بيگانه پرستى ره تخريب وطن بدشمن خودبازكرديم برهرطبل دشمن رقص و سازكرديم نه تابع قانون ،اصول و…

نوزایی و نوآیی از بدو زادنش بودش آرزو، سرما ی بی‌دریغ ره بسته بود لیک بر گوهر نهفته و                  عطر نهان او، این هسته ی اسیر با آن که بود هر آن با مرگ روبرو، می راند ش از خود اما با سحر  ِ آرزو. جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)…

رسول پویان بـاز ای جـــان بلــب آمــده فـــریـاد دگـر راه و رسـم دگـر و طــرح نو و داد دگر زین دوکجره نبری راه بسرمنزل دوست حــرکتـــی کـــن بـه مسیـر ره آزاد دگـر چشمه سار دل دیوانه شود غـرق سراب گــرنیــابی گــهـر بحــر کهــن زاد دگـر تیغ بی جوهـر ما کی بزند گردن خصـم خنجــر تـیـز…

عزیزه عنایت ابــرنـــورســتــه زآه دل غــم بــاربـبــار لاله بـرتـربت مسحـور، زکـوهسـاربیــار رفت ازجمع عزیزان رهی فردوس گزید کرد،دلهــابـه غــم ودیــدۀ یــاران خونبـار آفتـاب ازغـم او گشتــه نهــان درمشکوی مــاه پــوشیــد، بـرخ ازغم وانــدوه غبـار آستــــان هـنــرازرفــتـن مسحـورجمـا ل سگواراست،سیه پوش بؤدچون شب تـار درنــوای دل او،حــب وطــن بــود،نهـان ره اوبــود،رهــی ســاختــن وعشـق نثـار ازخـوش آوازی…

در سال شصت و هفت دهان تاریخ باز ماند مردان و زنان زندانی بر آستانه بنفشه و غرور ایستادند و شهامت خم شد تا آنان بگذرند شعبده بازها و مسلسل ها ، شرمسار رقصیدند ستارگان از کمند آسمان گریختند و مهتاب آخرین آه را از دهان چکاوک و دریا شنید یک فوج فرشته با بالهای…