به پای رخنهء دلتنگ که جور تیر شبگردی فسرده قامت و بنیاد سنگینش چنان افسرده ورنگ زرد زجور توده سفاک خون آشام گریبان میدرید هردم نشستم لحظه ی با او پرسیدم چرا ها یی نگاهش بر زمین افید نمیبینی کنارم خفته گان درد تنان زخمین وخون آلود به جرم هیچ خوابیدند در این جغرافیای…

رحمی به حال من نکرد دلبر جانان من  از اشک دریا شد روان تا جانب دامان من  چون طایر بشکسته بر قلبم به خون آغشه شد  گوش فلک گردیده کر از ناله و افغان من  در روزگار واژگون امام شادی شد تهی  در کلبه ام روزی کسی نآمد کند پرسان من  هرچند آسان ساختم از…

ف.بری زبهــــــر ملتــــی افتاده در خــون        بگریم از دو دیده همچـــــو جیحون گروه وحشی و نادان به قـــــدرت     نیند جز از بــــــــرای پول و ثروت نه ترسی از خدا نی نظم و قانون    فعــــــــــال مایشا اند بی چه و چون نه ناموس درامان است نی سروجان      نه اینان کافــــــرند نی هم مسلمـــان گروه وحشیــــــی نامرد…

نه د چا خبره ، نه دلیل مني نه یی ارزونه ، نه تحلیل مني   خپل سرړنګ وھي، د ھیچانه اوري نه پکی زیاتوالی ، نه تقلیل مني   ارګ ته یی د تلو فیصله کړیده نه پکی تاخیر اونه تاجیل مني   اوس نو رقیب دومره کبرجن شولو دلته نه قانون ، نه…

درغزه شیرخوارگان را در زیرچشمان از وحشت دریده و پستان‌های بی‌شیر مادران، به گلوله می بندند. ومی سوزانند زنده، زنده نوجوانان را با کینه‌ای حیوانی تر از حیوانی، در زندان ها و یا در خسوفِ ابر آلود و پر دودِ نگاه‌های حیرت زده و صاعقه خیزسالخورده گان. در عراق، به جان مردم می افکنند هرزه…

رسول پویان ترک جنگ و جدل و فتنه و بیداد کنید رحـم بـر مـردم بیچـاره و نـاشـاد کنید فقر وبیکاری وامراض نشد چاره ولی حال با جنگ وطـن را همه برباد کنید کینه و نفـرت چـرکین به خندق ریزید وحدت وعشق ومحبت دگرارشاد کنید رأی مردم نبود بـر سـر چوکی و مقام نظم و قانون…

در  دلِ  آتش چو  ابراهیم  ماوا  کرده ای از فراق و دوریت ما را چه رسوا کرده ای پشهٔ ارزش ندارد ، این جهانِ سفله خو در پسِ پیری چوخاکم،مفت سودا کرده ای در جمع خیلِ قناری ، مست میخواندم غزل دور دور  از لانه ام ، مجنون صحرا  کرده ای بلبلِ  شوریده    بودم…

اگربرمن قدرت ميبوداين ارگ ويران ميكردم خشتش ازظلم پاك، يك بناى دگرعمران ميكردم بناى ميساختم بردل مردم ،درخدمت مردم ظلم وستم جنايتكاران را دوباره جبران ميكردم برمسندمى نشست رهبرفرزانه،عادل وباخرد چك وچوران قدرت رابيرون تيت وپاشان ميكردم دست هرناشى ونادان ميشدازقدرت كوتاه كس رابرسياست آشنا بعدسياست دان ميكردم ميرفت خواب مقام ازسرهربى مغزو پوچ كاربراهل…

  نوشته نذیر ظفر 08/31/14 از قید صبـــرو حوصله آزاد گشته ام یعنی که از مناقـــــشه بر باد گشته ام زاغ و زغـــن میان قفس جا نمی دهند از لحن خو یـــش طعمه صیاد گشته ام شیرین بود کلام من ار پیش این و آن اندر مقام عــــــشق تو فر هاد گشته ام از بسکـــــــه…

عزیزه عنایت  دررابطه به حادثۀ المناک راه پغمان.  گـــلــی پـــــژمــــرد، دردام هــیــولا بــه دسـت جمع خـونخـواران دریغـا صـدای ای میشـنیــد نــد آسمـان هــا درآن ظلمت ســرا ازدخــت زیــبـــا زمیــن لــرزان و شب دربستــرغــم ستــاره درهــوا بــا اشـــک ونجــوا ربودنــد هستی اش گـرگــان وحشی که کــردنـد آن وطن بـدنـام ورســوا نبــود دستی که دشمـن را زنــد…

د ټاکنود پایلواود ملي یووالي د حکومت په سرپه جوړجاړی پوری می یوه ټوکه راپه یاد .شوه ، خوکه ځینی غیرمودب الفاظ پکی وو،مابه وبښۍ دیوه کلي یوسړی د بل کلي د کوم چامیلمه وو،کوربه میلمه ته ښه ډیره خوندوره ډوډۍ تیاره کړیوه ، د ډودۍ ترخوراک وروسته کوربه اومیلمه دواړه د لمانځه د اداکولولپاره…

گریز (1) دلتنگ‏ تر از من خسته ‏تر از من دلشكسته‏ تر از من پرنده ‏ای بر آبكوهه‏ ی باد نشسته بود پشت به جهان كرده بود و چونان من همپای من از خویش و از جهان می ‏گریخت     تنهایی (2) نه بلورم نه گیاه از نسب ستارگان نیستم تبارم به آفتاب نمی…

از دبستان ادب گل چـــیده ام     جامه ی رنگین به تن پوشیده ام وز ادب دوزم لباس تازه یی     زندگـــی را میدهم شیـــرازه یــی میکـــشم لولو به تار پهلو ی       یاکــــــــــه یاقوت کلام مولوی دختر رز داده ام جام شراب       سلسبیل است در دل جام سراب زیر قلزم در صدف در پرورم     در شبستان چلچراغ…

داکتر رحیم رامشگر میبرد آندم که یادت ،  شب بدنیای غزل میکند شوق توما را مست وشیدای غزل میبرد تا خلسه های ذوق عشق و عاشقی موج لبخندت بدوش شور و غوغای غزل از گل احساس من هم صدچمن نازک تری کیست ای نازک بدن غیر ازتو زیبای غزل کی فریباند ؟ دلم را  شیوهً    …

«دل به دو جایان نا همرنگ»* را گوئید: گر نمی تابید بر             دریاگری را                    لنگراندازید! در کنار برکه‌‌ای افتاده دور از حرکت امواج در گل ولای خزه‌ها بستر اندازید عِرض خود بردن به رویارویی توفان سهم آسا                           سخت بی‌هوده است فتح دریا     – گر نمی دانید-                   زَهره می خواهد! گُرده…