رسول پویان تابکی در خـواب خرگوشی وطندار عزیز چـشـم بسـته پنبه در گـوشی وطندار عزیز درد و رنج و بی نوایی می کشد آخر تورا تـا بکی بـاغــم هـمآغـوشـی وطندار عزیز حاکمـان مفسـد و ظـالــم دغـل بـازی کنند رو به رو با خط مغشوشی وطندار عزیز جنگ ویـرانگـر ز اول بوده طرح اجنبی تـو فـقــط…

امین الله مفکر امینی 2017-25-12 چو کوران یک چشمه بر مسند قضـــــــا نشسته انـد با میزان ریـــا یـــی حق و عــــدالت شـــکسته انـد کورخود و بینای مردم اند، ریاکاران چــــــرخ کبود چون زگنداب رُسته اند،حرف خوش زآنها کی شُنٌود با خصلت ارتجاعی بـــــگیرند رنـــگ هــر ظـرف گهی با من اند، گهـــی با تو و گـــــــهی…

تو را اى ميهن من بهار و گلشن من بهشت و مأمن من گلاب و سوسن من تويى جان و تن من تو را من دوست دارم تو را ای ميهن من!   جدا از رويت اى جان ازان باغ و گلستان بهشت و حور و غلمان به پاريس و به آلمان بود خار تن من تو را من دوست دارم تو را ای ميهن من!   تو عشق من تو يارم تويى زيبا ديارم به هجرانت دچارم غمين و دلفگارم تويى تو گلشن من تو را من دوست دارم تو را ای ميهن من!   زبير واعظى…

اين خاينان كنون كه حاكم به كشور اند رسوا و بى كفايت و دون و ستم گر اند   برخى وحوش مطلق و برخى دجال محض برخى به جعل و كذب و جنايت توانگر اند   بعضى وطنفروش و جواسيس به اهريمن بعضى به قتل و كشتن و دهشت دلاور اند   نيمى  به خواب ناز فرو رفته بى خيال نيمى دگر به چور و به غارت فن آور اند   زين ماجرا و فاجعه ديريست در اين ديار پير و جوان و جمله يكى زار و ابتر اند     الهى ثقه مى بود مردن تو ——————-  …

امین الله مفکر امینی 2018-16-01   ای خـلق بخواب رفته برخیزیدکه وقت حساب است بیسروساما نی مــــردم و میهـــــن خـــــــراب است زور گـویی و قوم پرســـــتی شــــده بنـــــیاد قانون داد خواهی ها را همه حاصل با مشت جواب اســت خلـــــق شاکی انـد زطـــــالب والـــــــقاعده وداعــش این فتنه گران را بــــــا ارگ پــــیوند وحسـاب است تا…

رسول پویان ای که درجنگها بقای تواست بی سبب صلح ادعای تو است منـبـع جـنـگ را تـــو مـیدانی چونکه افراطی آشنای تو است جنگ تریاک را کی درداداست طالبان جـمله مـافـیای تو است وحشت ازهرطرف که میبارد نـیـغ داعـش پـیـشوای تو است غـزل جـنـگ کرده ای از بـر تـیـر و تلوار دلـربای تو است نسلهـا…

از تنِ رنجورِ میهن ، دود و آتش سر کشید سوز و دردش را ولیکن ،مردمش دربرکشید هست وبودِ ما بنام ِ دین ومذهب سوختند زان  زمانی  وحشی آمد، نعرۀ اکبر کشید باغ میهن خشک گشت و بلبلان زانجا پرید بال قمری برشکست و، جغدِ جنگل پر کشید طالبانِ  جنگلی و ، گلبدینی های هار…

  ای وطن ! ای سرزمین ِ مادرم دور از تو، مرغ بی بال و پرم ای تو یی ایمان من ،یزدان من هر وجب از خاک پاکت، جان من تا بکی،  اینگونه  ويران بينمت بيشه را خالي ز شيران بينمت سالها شد ، خصمِ دونِ، نابکار فصل هایت را نموده،  بی بهار زخمها ،از…

رسول پویان برمردم ما جور و جفا تاکی و تا چند قهروستم و خشم ووغا تاکی و تا چند خلقی شـده بیچاره و آواره و محروم آتـش زدن لانـه و جـا تاکی و تا چند دانم که نداری هنری دارو و درمان افزایش این درد و بلا تاکی و تا چند با داعـش جانی شـده…

اعلام همبسته گی با زنان، جوانان، وهمه  دلیر مردان ایرانی که با دست تهی، در برابر ارتجاع آدمخوار« جمهوری اسلامی ایران» قیام کردند واز خون خویش بر کف خیابان ها ، گل سرخ کاشتند. ++++  دکتر عارف پژمان پنجره های بسته را دست سپیده، بازکرد یعقوب لیث دیگری آمد و آواز کرد.  شکست ارتجاع به…

 نوشته نذیر ظفر یاد تان است بر این عشوه گران کف زدن ها یاد تان است دوصد وعده و شیرین سخن ها یاد تان است که شب تا به سحر خا طـر رای بردن ـــــمردم بیــــچاره و رقــــص و اتن ها یاد تان است که هـــر منتــــخب از بـــهر ریا سخنـــش بود (عدالت) به همــــه…

   محمد عالم افتخار با درود ها به همه نیک اندیشان و نیکوکاران! سلامی دیگرگونه به وطن و وطنداران، سلامی به افغانستان و انسانستان! نمیخواهم با برهنه کردن چونی و چرایی سخن؛ خدای زیبایی و نیکویی را کم سپاسی کنم! گپی از نام و نامه و تحفه عزیزی از دیر ها رفته سفر(هجرت) است؛ عزیزی که…

امین الله مفکر امینی 2017-29-12   کابل جان دامانت بازبخون شد ز دست اهل ریا زاهل عاری ا ز جوهر انسان وقرآن و خـــــد ا ندانـــم بــــر کدام واژه بنـــــامم این مخلوق را بدفتر خدا هم نیا فتم نام این اهل جرم و خطــــــا مگراینان هم خدای این جهان انـد ای رب یکتــا که هر…

رسول پویان تا ارگ مرگ حامی دزد و جناور است هر سال ما خراب تر ازسال دیگر است جنگ و جدال وقتل وقتال است کاروبار تا ارگ را به طالب و داعش باور است درهـا به روی طالب و داعـش بُوَد فراز افسوس برسراییکه بیسر و بیدر است ما را به دسـت داعـش خونخوارمیدهند این…

شاعر «سیلویا پلات» مترجم «مرضیه سدیدی» می‌نهم برهم دیده را، می‌میرند عالم‌ها می‌گشایم پلک، زاده می‌شود ز نو دنیا گویی ساخته‌ام باز تو را در رویا می‌روند رقص کنان ستاره‌ها، در آبی و قرمز جامه‌ها مطلق ِتاریکی، می‌تازد تا کجا می‌نهم برهم دیده را، می‌میرند عالم‌ها دیدم در رویا، کردی مرا افسون، چرا؟ خواندی غم…