ﻫﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﺩ ﻫﻮﺍ ﺑﻮﺩ ﻫﺮ ﻧﮑﺘﻪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ , ﻏﻠﻂ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺭﯾﺎ ﺑﻮﺩ ﭼﻮﭘﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﮔﻠﻪ ﺑﻪ ﮔﺮﮔﺎﻥ ﺑﺴﭙﺮﺩﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﺷﯿﻮﻩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺳﻢ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩ ؟ ﺭﻧﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﭼﭙﺎﻭﻝ ﺳﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﻔﺮﻩ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺑﯿﺤﺎﻟﯽ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭﯾﺪﻧﺪ ﻭ…

رسول پویان گـر غـبـار دل زدایـی چـشم بینا می شود متن مغـشوش کتاب ذهـن خـوانا می شود نـوجوان تیره دل پیـر ز کار افـتاده اسـت پیراگرروشن بود چون تازه برنا می شود گـره هـای کـور ذهــن آدمی گـر وا شـود بیکران طول وزحد بگذشته پهنا می شود دامـن خشک زمین از بـرکـت کار بـشـر همچوروی…

از ف. بری سال های قبل گروه رهزنان     می ربودی مال مردم بی امان برسرشهراه میکردند کمین       بادل سنگین و هیبت بر جبین چون گرفتی مال مردم برتمام    میشدند درفکر توجیه این کلام گرتصاحب میکنی مال کسی    چون دهد مالک رضا، نیکوبسی میزدند بر فرق مالک آنچنان     تا کشد لفظ رضایت بر زبان اینچنین بامال…

نویسنده : مهرالدین مشید آری عشقری عشقری است و دکان چوبین او به قول خود اش “مغازۀ درد” های بی پایان بود امروز پس از بسیار وقت ها طرف شهر کهنه رفتم و به سنگ نراشی رسبدم. یک باره پنجاه و یک سال و به قولی نیم فرن پیش از امروز در ذهنم تداعی شد،…

علیشاه سلطانی                                        دنکیشوت ؛ قربانی تنهایی در مبارزه طبقاتی   سروانتس (1616-1547 م ) نویسنده اسپانیایی حدود 4 قرن پیش یکی از بزرگترین داستانسرایان تمام دورهها و خالق رمان مدرن ؛ از جمله رمان دن کیشوت ، در یک خانواده ساده و معمولی بدنیا آمد . امروزه اورا درادبیات جهانی غرب در ردیف دانته و…

نام مرا تمام جهان می‌داند، نامی ‌به سادگی خاک نامی‌ به روشنی آفتاب و آب * من هستم! در «کیپ تاون» و «‌هارلم» و «ممفیس» رنگم سیاه است، در «کنتاکی» و «میسوری» سرخ‌ام، در «تایپه» زردم و در «اُتاوا» سپید، فرقی نمی‌کند، باید میان اسکله‌ها، باید میان بندر و بارانداز برای خاطر یک جرعه زندگی…

داکتر حمیدالله مفید (بخش نخست) ———‫——————————‬ امیر علی شر نوایی شاعر ، اندیشمند و متفکر فروزنده زبان ترکی جغتایی وفارسی  از  چهره های درخشان تاریخ است ، به باور اغلب پژوهشگران امیر علی شیر نوایی از بنیانگذاران رنسانس  در شرق می باشد. او نه تنها در بخش های گوناگون ادب، فرهنگ  وتاریخ وپرداخته است ،بلکه…

  ذره یی از مبتداء ام ، نه ازخاکم، نه ازبادم به افسانه  نمی گنجم، زافسون ها من آزادم بخودعاشق مخوانی ام،توای معشوقۀ خود خواه نه تو از کوی شیرینی ، نه من از نسل فرهادم به ختم آورتظلم را ، بِتَرس ازآن، رسد روزی فِــتَد لرزه به عرشِ تو، زآه وســوز و فریادم مکاتب،دین…

  به  مقام  والای  ما در سلام      به  مهر و تمنای مادر  سلام بنام  گرا میی  فر خنده  اش      به  قلب  مصفای مادر  سلام بآن شیرپاکش بلطف عتابش      به ایثارگری های مادر  سلام ببیدار خوابی خلق عظیمش       به  رنج  المهای  مادر  سلام زهستیی اوخلق شدهستی ام      به اعجاز و آوای مادر  سلام بدستان مادر جها…

این همه گفتار و اشعارم ازوست  رونق بازار گفتارم ازوست  می پسندم هر که دارد خلق خوب نفرت از دون همتان دارم ازوست  مهربانان را چو جان دارم عزیز  زشت را حرفی که بی زارم ازوست  صادقان  را عاشقم با جان و دل  راستگو را  دوست میدارم ازوست  روزی شب پرورده ام با خون دل  آنچه در…

طنز از : ز. رزمی رئیس عبدالغنی بجرم پوشیدن تنبان های نازک ضد اسلامی – ۷۹ ضربه شلاق و رئیس عبدالله نسبت استعمال لب سرین و سرخی و سفیده و آرایش زنانه که میتواند باعث فوران شهوات مردان نامحرم گردد، ۹۸ ضربه شلاق بجرم لچری و چیغ زدن و صدا درآوردن های ناخراش و ناتراش–…

امین الله مفکر امینی          2016-06-05 خود می  دانیــــد  که کیهـــا  استـیــد دزد اید  که درب  بخت مردم بستیــد این مُلک  آزاد   نباشــــد  ز شمــــــا خـلق به   دوری  تان دست به  دعـــا خـواهید  نباشید  منفـــــور به  مـــردم یــــا در انــظار چــو مار و  گــــژ دم رخـت بندید و    کنید تــرک  میهـــــن کایـن جــا نیست  شمــــا را…

رسول پویان سیاست گربه مبنای فریب و چال و چم باشد به چشمان حقیقت خاک باد و دود و دم باشد نـدانـد شهرونـد ساده دل راه خـودش از چاه بـه تـرفـنـد سـیاسـی دایماً در پیچ و خم باشد بـه فـرهنگی که رسـم انتقام و کینه جـا گیرد همیشه جنگ خونین وحشت جور وستم باشد اگـر…

  په خوښي کې به هرڅوک درسره یارشي دوست هغه دی چې په سخته کې پکارشي   د ښه دوست او لارې مــل په انتخاب کې د اخلاص اصل ضــرور ګڼه حساب کې    په کوم ځای کې درې ملګري هم نظرشول  دا درې واړه پــه تکل د اوږد سفــر شول   دې سفر لار…

امین الله مفکر امینی         2016-30-04 رهبران هشت  ثور  چــه خوش بگفتار شـده اید گرگــان ایــــد لیک چـــو میـش  بگفتار شـده اید با چهــر دو رنـــگ دم عدل وهمه انصاف است حیـــران شیـا طیــن که خود ها انسان شمرده اید این چه حال  است  که دامــان وطن  گشته خون زشما گـرگان که  نقاب میش بــرخ کشیده…