از هزاران درهزاران نطفه یک واحد منم در میان صد هزارانِ دیگر یک هم تویی دیگ ارث من ز اجدادِ بسی جوشیده است قطره ای از چشمه ساران نیاکانم تویی خون خالص، خون نا خالص همه جعل و فریب آیت زیبای انسانی منم و هم تویی ما همه زنجیر هستی را تجسم داده ایم…

رسول پویان بـه بند رشـمۀ زلـفی دلـم لَکَـتو شد به رد یُـو دل وامُنده مـه دِگه او شد رکابیم به پِت پِت فناد وگاوگم گشت چراغ موشک دل بی غذای مندوشد چُلُکه زد سـیاهی به چِنگ لِنگ خو به لای ابر پِنُم نیز قرص مه تو شد کلـیز خُـمبه بکـندک مـرا دم سابات جگرزدست ورم…

امین الله مفکر امینی 2018-11-03 پریشان حالی ما ز پریشان حالی جمع ماست چون کز افتراق و جـدایی سعادت طمع ماست درچار راه زنده گی درگیریم برهی مقصــو د بی هدف طی منزل بربن اوهام ندارد ســـو د طی طریقتها زبرخاسته گان گنداب خطاســت غـلامان را حـــامی آزاده گان کردن جفا ست نوای آزادی بـــــــــر…

به قلم خواجه عبداله احرار خـدمـت خلـق خدا کـن تا به قـرب حـق رسی نیـست والاتـر از ایـن ایثـار به نـزد کـردگـار چـون رضای حـق به خرسندی دلها بسته است دل بـدست آور که گـردی در دوعـالـم رستگار دلنوازی کار هر کس نیست به جـز صاحبـدلان کار انسانی فقط این است از این کار دست…

  رسول پویان بهــار جـامــــۀ زرد خـــزان دربـر کرد شکوفه خون دل ازجوی دیدگان سرکرد بشاخ صبح چو گل زد خنده یی بشکفت عـبـوس شب بـدر آمـد و پاک پرپر کرد چوعقل وعشق شکوفان شدند، شیخ دغل تو را اسـیر بهـشت خیال و محشـر کرد حکایت اسـت که قابیل کـشـت هابیل را و ازدواج به…

امین الله مفکر امینی 2018-06-03 زکــابل نــــوای غمها خیــــــزد همی بیـــــــــخون نبینی دامـن کابل دمــی ز آه مظلومان دل آسمــــــان بسوخت کس علاج درد وغم مــردم را نجست ناله ها بــــــی تاثیراست یا دلها سنگ یا بدین ومذهب نیست، جزشعارجنـگ به لقمه نانــــــی دربدر اهـــــــل خـرد دست طمع زناکس ربــوده جوهرمـرد این دین ومذهب و…

بنگر چگونه عطر بهاران از تنش ازنو  تراوان باغ هزاران ساله ای که زخم تبر ها خورده   از بس از دست ناکس در هم شکسته گویی و از پا فتاده…   *   جعفر مرزوقی ( برزین آذرمهر)…

ای زن بپا بخیز گاه درنگ نیست دشمن«همیشه فاتح میدان جنگ نیست» خیزوسریر ظلم وجهالت بهم بریز باهرکی ضد حق زن است بی امان ستیز فرصت مده زکف با چشم باز از پی دیو سیه بتاز برخیز خصم سفله بخاک سیه فگن درهرکرانه شورو قیامت بپا بکن دام وقفس شکن سهم تو نیست گوشه ای…

نوشته نذیر ظفر ۱۷/۴/ ۱۱ جـــادوی عـــــــشق تـــــــــو ما را به تمنا انداخت باشـــــــه ای مــــــــــهر تو مرغ دلم از پا انداخت جانـــــــگداز بود چنان آتش مــــــهرت به همــــه سوخته گان را همه در سوزش و غو غا انداخت زاهــــــــد از یاد تو در گوشه ای سجاده گریست مــــــطرب از شــــــوق تو آهنــگ دل افزا…

  صدای ما در میهن که فریادش طنین همصدایی هاست میگوید مگر زن بودنم جرم است ویا مادر بودن تقصیر که باشم ساکت خاموش پایم بسته در زنجیر ویا اندر فضای احتناق و حالت دلگیر برای آنکه بنیاد ترا با شیره جانم ،بصد احساس وارمانم همش با جوهر انسانیت ، با مهر پروردم بساط زندگی…

  رسول پویان تیغ را در دست قاتل داده اند همچنان پول ووسایل داده اند سـرنـوشت مـردم بیچـاره را پـاک در چنگ اراذل داده اند امنیت را با قشون ویران کنند مـیری با دزد قـوافـل داده اند انتحـاری را بـه عـنوان شهید رتـبـــۀ والا و کامــل داده اند داعـش ســوریـه و بغــداد را در فـغانـسـتان…

  بر کشیده ، سر ، نهنگ ِ موج ، از سکون ِ صخره ای آب، می کشند چنگ ، چشمه ها،به سنگ و خاره سنگ ، اختران، به شام تیره رنگ … روی ریل ِ زندگی روان قطار ِ خون… … درستیزه اند ،زندگان، مرده ،بردگی گزیده گان!   *   جعفر مرزوقی (…

              از قصه ګوی پرحرف نوشته  :نصیراحمد «مومند» روز جمعه بودبچه ها همه رفتند کسی به کارهای شخصی و کسی بادوستان به میله و پکنک،، تنها ماندم ، چشمم به در دوخته شده بود، پشه ای هم پرنزد وکسی در رابازنکرد .به چرت وفکربودم که کدام سرګرمی پیدا کنم وخوده مصروف بسازم ، درجریان ورق زدن…

  * نیشخند از ریشه دارد می زند بر ریشِ دشمن… باغ از دستِ تبر زن گشته گوئیا سترون! * جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر )…

  رسول پویان دلی که از نفس عشق کس کباب شود به یک دوجرعۀ می کاملاًخراب شود بـیـاد گرمـی آغـوش پر ز احـسـاسـی یخ خـیال هوس قـطره قـطره آب شود سکوت عیش به گوش خردغزل خواند سـرود و زمــزمـه و نغـمۀ ربـاب شود ببزم عشق سخن ازحضورپیری نیست بـه کام تــشــنـــۀ دل بـادۀ شـبـاب شود…