ممنوعیت های نو طالبان ، دیوانه گی مطلق سیاسیست
نوشته ی : اسماعیل فروغی
ممنوعیت کتابهای نویسنده گان زن ( افغانی و خارجی ) ؛
ممنوعیت کتابهای نویسنده گان ایرانی و کتابهای چاپ ایران
تعجب نکنید . طالبان با اعلام فرامین و فیصله های تازه ی شان ، باز زبان فارسی ، علم و زن را نشانه گرفته ، می خواهند آخرین ضربه های محکم و مهلک را بر پیکر نیمه جان افغانستان و زنان افعانستان ، و برکاخ بلند و پرشکوه زبان فارسی و جامعه ی علمی – فرهنگی افغانستان وارد آورند . این فیصله ها که بازهمان اوج عقب مانده گی و نادانی و اوج دشمنی با افغانستان ، با زن و زبان فارسی را به نمایش گذاشته است ، تدریس کتابهای نویسنده گان زن ( افغانی و خارجی ) ، تدریس کتابهای نویسنده گان ایرانی و استفاده از کتاب های فارسی چاپ ایران را درجامعه ی دانشگاهی افعانستان ، ممنوع اعلان کرده ودهها مضمون علمی درسی دانشگاه ها را از فهرست دروس دانشکده ها حذف نموده و حتا مضامین علوم مثبته چون فزیک ، الجبر ، کیمیا ، بیولوژی وغیره را هم بدون تطابق با اصول شرعی وپالیسی نظام طالبانی، ازجدول تدریس خارج و ممنوع اعلان کرده است .
ارچند می دانیم که دشمنی با افغانستان ، دشمنی با زن و با زبان فارسی ،جزشرمساری و نگون بختی ارمغانی برای طالبان نخواهد داشت ؛ اما چگونه می توان تصور کرد که درجامعه ای خواندن و تدریس آثار دانشمندان و نویسنده گان زن ممنوع اعلان شود ؟ بدون شک برای هیچ انسانی به جزطالبان وحامیان قوم محورشان این مسأله قابل تصور و باورنیست . ما صدها و هزاران اثر و مقاله ی علمی – ادبی – هنری و صدها دیوان شعر از زنان ادیب و دانشمند خود و زنان ادیب ودانشمند خارجی داریم که ممنوع قراردادن خواندن و تدریس آن ها ، به جز ضربه ی مهلک به پیکره ی زخم خورده ی افغانستان ، زن افغانستان ودانش اندوزی و خردورزی ، حاصل دیگری نخواهد داشت .
به همین سان است ممنوع قراردادن آثار شاعران ، نویسنده گان وخردمندان ایرانی و ممنوعیت خواندن و تدریس کتابهای چاپ ایران ، که بی تردید ما را از بخش عظیم هنر ، شعر،ادبیات و دانش بشری محروم خواهد کرد . به همه آشکار است که از گذشته های دور برای ما زبان فارسی و کوششهای دانشمندان فارسی زبان ایرانی ، مناسب ترین و آسان ترین راه ورود به فرهنگ جهانی بوده است . اگر ما امروز فرهنگ های بزرگ و باشکوه لغات یا دانشنامه های با عظمت داریم و اگرما امروزبا شاعران ، ادیبان ، هنرمندان ، دانشمندان و فلاسفه ی جهان و آثار گرانبهای علمی ، هنری ـ ادبی جهان و حتا همین اندیشمندان و شاعران خود ما مثلاً مولانای بزرگ بلخ بیشتر آشنا استیم ؛ فقط از برکت همین نویسنده گان و خردمندان فارسی زبان ایران بوده است . ما بدون آثار نویسنده گان و محققان ایرانی ، بی دست و پا خواهیم بود . به گونه ی مثال بدون نویسنده گان و محققان ایرانی ما کتاب لغات یا دکشنری ای از فارسی به زبان های خارجی یا برعکس نخواهیم داشت .غیرقابل تصور است این که آیا درنبود لغتنامه های بزرگ و بیش بهای دانشمندان ایرانی چاپ ایران ، معانی واژه های مختلف خارجی و فارسی را از کجا و چگونه خواهیم فهمید . ما هرگز نمی توانیم این نقش بزرگ و سازنده را انکار نماییم .
به باورمن ممنوع قراردادن مطالعه و تدریس آثار نویسنده گان ایرانی و ممنوعیت تمام کتابهای چاپ ایران ، یک عمل سخیف دشمنانه علیه زبان فارسی و انکارازحقیقتی است که به جزشرمساری و نگون بختی ، ارمغان دیگری برای طالبان نخواهد داشت .
به گواه تاریخ ، در طول زمانه ها امپراتوران و مهاجمان مقتدرجهان چندین بار برای مضمحل کردن زبان فارسی کمربستند ، اما هربار کمرشان شکسته و به مقصد نرسیده اند. تاریخ شاهداست که نه اعراب ، نه مغولان و نه انگریزیان توانستند فارسی را مضمحل کنند . آنان نتنها نتوانستند فارسی را مضمحل کنند؛ بلکه این زبان شیوا را خود بخوبی آموختند ، امورامپراتوری ، خلافت و پادشاهی شان را به یاری زبان فارسی به پیش بردند وحتا خود به آن کتاب نوشتند وشعرسرودند .
طالبان باید این حقیقت را از تاریخ بیاموزند .
فروغی (سپتمبر2025 )
