شهر عشق
رسول پویان
از شورعشق ومستی پشیمان نمی شوم
چون کـوه استوارم و ویـران نمی شوم
آری بـه درد عـشـق گـرفـتـارم و ولـی
بی نـوش یار چاره و درمان نمی شوم
آزادم از ســلالـۀ زهــد و ریـا و مکـر
رنـدم و لـیک طالب شیطان نمی شوم
دام سـتم گسستم و زنجـیرهـا شکـست
دیگـر اسـیر وحـشت زندان نمی شوم
جز شـوق لعـل یار به دل نیست آرزو
عمری جـدا ز لعل بدخـشان نمی شوم
در خـم فتاده ام چـو انگـور سالهاسـت
می جوشم وبه ساغر مستان نمی شوم
در شهر عشق جامۀ غم چاک می کنم
اما چـو گل شکـفته و خندان نمی شوم
گُردم ولی به خـدعۀ اغیار بعد از این
سهـراب گونـه وارد مـیدان نمی شوم
عطر بهـار می وزد از جلـوه زار دل
رنگ خزان و رنج زمستان نمی شوم
برگ شکوفه رنگ شقایق گرفته است
چون گلفروش قاتـل ریحان نمی شوم
آزادم از حصار قـفس همچو لاله هـا
چون گل اسیر مأمن گلدان نمی شوم
ماراوصال یارزهردوجهان بس است
مشـتاق حور و والۀ غلمان نمی شوم
چون ماهیم به تابه هجـران فکنده ای
میسوزم از شراره و بریان نمی شوم
دیگـر مگـو حکایت سختی کوه قـاف
درراه وصل سست وهراسان نمیشوم
16/6/2014
