تولدی دوباره
رسول پویان
دوباره؛
آری!
در بهارانِ سرمدی-
هستی،
دوباره تولد شدیم؛
در آزادی و-
وحدت جاودانه.
ای!
غبارهای کهن؛
و ای!
دردهای دیرین؛
کوچ کنید،
از دامن دل ها.
در آغوش چشمۀ حقیقت،
دیگر نیست،
جایی،
برای تردید، تحیّر و ابهام.
دستان ما،
چونان،
گره خورده اند،
محکم،
تا جاودانگی بخشند،
پیوند و یگانگی را.
جاذبۀ حلاوت لبان ما،
در بستر لطیف خیال-
و دنیای واقعیت،
حس و درک لذت را،
تا به سرچشمۀ خورشید،
برسانند.
وه!
عشق در آغوش اعتماد و-
صفای دل،
به قعر خلوص و پاکیزگی،
پیوسته و-
پیچش دلهای ما،
در وحدت کامل جسم و جان،
به عرش کمال فطرت،
عروج کرده است؛
که این است معنای،
اوج تکامل انسانی.
دیگر!
هیچ!؟
درنگ، سکون و سکوتی،
در کار نیست.
11/3/2014
