جوان افغانستان؛ از فروپاشی امید تا ضرورت رستاخیز فکری و…

 نویسنده: مهرالدین مشید در تاریخ ملت‌ها، گاهی فاجعه تنها در ویرانی…

ولادیمیر مایاکوفسکی

برگردان. رحیم کاکایی نگاه لنین به فوتوریسم و مایاکوفسکی  چهره‌ کلیدی فرهنگ…

زنان و تولید علم در تاریخ تمدن اسلامی !

مقدمه زنان مسلمان ، از خانه تا دانشگاه ، از مسجد…

کودتای داوود؛ آغاز فصل پرآشوب تاریخ معاصر افغانستان

نویسنده: مهرالدین مشید کودتای  ۲۶ سنبله ۱۳۵۵ سرآغاز تراژدی نیم‌قرن افغانستان کودتای…

         وحدت خواست مبرم زمان است

هرکه دورافتاده شد ازاصل خویش  باز جوید روز گاری وصل خویش اصالت…

فن تفکر و تمرین فلسفه

درسنامه برای مدارس آموزش سیاسی پدیدآورنده و ویراستار: یوری نیکولاویچ آنتونوف…

بدخشان در محراق کارزار تبلیغات

سیاسی -- نظامی پاکستان ! ولایت بدخشان در شمالشرق ترین قسمت…

سفرنامۀ زندگی

رسول پویان نــوای نـی و نـغـــمـۀ آبـشار هـوای خوش و دامـن کهسار سـرود…

هه‌لو شهید جعفر

آقای "هه‌لو شهید جعفر" (به کُردی: هەڵۆ شەهید جەعفەر) شاعر…

پیاوړی او نومیالی لیکوال

له (ډاکټر طارق رشاد) سره چې پیاوړی او نومیالی لیکوال،…

دموکراسی در بستر سرمایه‌داری؛ فرصت‌ها، محدودیت‌ها و تناقض‌ها

نویسنده: مهرالدین مشید  رابطه دموکراسی و سرمایه داری؛ از همگرایی تا…

افغانستان زخمی؛ نیازمند همدلی و همگرایی

نویسنده: مهرالدین مشید تنوع قومی و مدیریت آن در چارچوب هویت…

شکسپیر 

« آن ‌جا که انسان برای نخستین ‌بار خود را…

وحدت نیروهای مترقی در روشنی  اصول و بدون آن

وحدت، یکی از نیازهای اساسی و اجتناب‌ناپذیر نیروهای مترقی، ملی…

دین و دموکراسی؛ از سازگاری ها تا چالش ها

نویسنده: مهرالدین مشید پرسش سازگاری دین و دموکراسی یکی از مهم‌ترین…

سه‌ شعر کوتاه از لیلا طیبی

انسان کلام سبز ترحم، جاری از گلوی خدا بود.  از یاد برده…

شب

شب همین نزدیک‌هاست و  ستارگان  گیسویشان را بر صورت ماه افشانده‌اند، در سکوتی…

پیامد های منفی ،تثبیت رتبه نظامی در ساختار های کشفی…

مقدمه . خداوند ( ج) در قرآن کریم چنین می فرماید…

چند شعر کوتاه از لیلاطیبی

انسان کلام سبز ترحم، جاری از گلوی خدا بود.  از یاد برده…

افغانستان؛ سرزمین فرصت‌های از دست‌رفته

نویسنده: مهرالدین مشید از اصلاحات امان‌الله خان تا چالش‌های پس از…

«
»

تحلیل روزنامه اصولگرا از نشست سران اروپا با ترامپ: امریکا هم باخته/ چین و هند برنده بازی اند

روزنامه جوان نوشت: ظاهراً در نگاه اینان فقط چینش صندلی‌های رهبران غرب مقابل هم مسئله است، اما مسئله اصلی در این زاویه نهفته است که رهبران غرب گرد آمده‌اند تا بعد از چهار سال جنگ ویرانگر که با زیاده‌خواهی ناتو آغاز شد، توافق کنند چقدر از «خاک» یک کشور اروپایی را بدهند تا جنگ تمام شود!

این حقیقتاً «خاک»‌سپاری غرب در زمین شرق است و چیزی جز افول کل غرب نیست. امریکا زمانی نه‌چندان دور در دوره جنگ سرد و به‌ویژه در زمان ریگان- که حالا فقط عکسش در اتاق بیضی و در این تصویر معروف بر دیوار است- چنان قدرتی داشت که برای حل‌وفصل مسائل جهان نیازی به این‌جور جلسات که تازه انتهای آن واگذاری خاک باشد، نداشت. گاهی با یک تلفن و از او به یک اشارت و از دنیا به سر دویدن بود. گاهی حتی همین هم نبود، بسیاری از کشورهای دنیا ذهن امریکا را می‌خواندند و حتی به سمتی نمی‌رفتند که نارضایتی امریکا را داشته باشد.

در آن دوران حتی چپ‌های امریکای لاتین راه مسالمت‌آمیز می‌پیمودند و فقط ایران بود که حرف زور و قلدری امریکا را نمی‌شنید. حالا همان امریکا متصرفات روس‌ها را روی نقشه اوکراین در کاخ سفید با رنگ قرمز مشخص کرده و رهبران اروپا گردآمده‌اند تا بر سر مقدار واگذاری این خاک برای پایان جنگ تصمیم بگیرند!

اتفاقاً طرز نشستن رهبران اروپا روی صندلی‌های غیررسمی مقابل ترامپ شبیه همان بخش قرمز رنگ شده است، یعنی هلالی به دور میز واگذاری!

اروپا چهار سال با روس‌ها و با امریکا همزمان جنگید! مجبور شد گاز روس‌ها را تحریم و از امریکا با پنج‌برابر قیمت خریداری کند! از زمان ریاست‌جمهوری ترامپ باز وادار شد پول تمام‌وکمال تسلیحاتی را که امریکا به اوکراین می‌دهد، پرداخت کند. هیچ‌چیز در این جنگ به دست نیاوردند. همان چهار سال پیش در آغاز جنگ باید می‌فهمیدند که این جنگ نماد پیچ بزرگ تاریخی و افول غرب است.

حالا ترامپ می‌گوید «اوکراین هرگز به ناتو نخواهد پیوست»، با آنکه شروع جنگ با اصرار بر همین پیوستن بود. نهایت تهدید رهبران اروپا مثل ماکرون هم این است که اگر روسیه (پس از واگذاری خاک اوکراین و رسمیت‌دادن به تصرف کریمه) باز هم صلح نکند، ما اروپاییان چهارتا تحریم دیگه هم اعمال می‌کنیم! حقیقتاً اروپا در ضعیف‌ترین دوره دویست سال اخیر است. کل اروپا و امریکا باخت، چون اروپا ضعیف شده و امریکا بازیگر شده و در میدان قدرت‌های نوظهور مثل چین و حتی هند و برزیل و دیگران، دیگر نمی‌تواند جز با عکسی از دوران ریگان خودش را راضی کند.