تضاد دین و حقیقت...!

توهم خدای دین، حقیقتِ بشر را در آزادی او به…

نقدواره پژوهشیِ بر  مفاهیم جمهوری و جمهوریت 

1میرعبدالواحد سادات     از منظر  حقوق اساسی و علوم سیاسی  در راستای :  …

روح و نَفْس چیست؟

برهان الدین « سعیدی»  بادِ نفس مر سینه را ز اندوه…

طبع  شکسته

نوشته نذیر ظفر  2/8/26 ورجینیا  كوچهِ ما پر از گلِ است ،…

تحولات بدخشان؛ نشانه‌های سقوط یا پایان مأموریت طالبان

نویسنده: مهرالدین مشید جرقه‌ای که آتش مقاومت را در سراسر افغانستان…

بردی کربابایف

برگردان . رحیم کاکایی روسلان سمیاشکین نویسنده براستی مردمی و یکی از  بنیان…

ژورنالیست، راوی حقیقت است، نه مبلغ یک روایت

نور محمد غفوری هر حرفه‌ای چارچوب، قواعد، اصول و معیارهای خاص…

پر له خەمم!

[خه‌م] پر له خەمم! پر لە خەم... خەم له سینگمە، پر لە بەخەڵم‌و پر لە…

یاداشت انتقادی بر یک مصاحبه تلویزیونی

نور محمد غفوری ژورنالیسم، رسالتش پرسیدن است، نه دفاع کردن؛ روشن…

بنیادگرایی دینی و لیبرال‌دموکراسی؛ از سوخت‌رسانی تا امتم دهی به…

نویسنده: مهرالدین مشید  رابطه متقابل افراط‌گرایی دینی، بحران‌های نظم لیبرال و…

راز ارقام در هستی

رسول پویان جهان با رمز و رازش در دل ارقام پنهان…

بنیامین؛ چپ مستقل،یا لیبرال ضد بورژوا

Benjamin, walter (1892- 1940) آرام بختیاری تخریب ریوانجیستی روشنگران توسط ژورنالیسم زرد. والتر…

کله چې جګړه کاروبار شي

محمد سليم سليمان جګړه د انسانانو لپاره د مرګ، بې‌ځایه کېدو،…

 افغانستان؛ در بن‌بست اعتماد و آینده ناپیدا

 نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان؛ میان بی‌اعتمادی و بن‌بست سیاسی افغانستان در یکی…

شایسته‌سالاری؛ بنیان عدالت اجتماعی و پیش‌شرط حکمرانی کارآمد

 نور محمد غفوری عدالت اجتماعی، به‌عنوان یکی از بنیادی‌ترین ارزش‌های دولت…

رسول حمزتف شاعر شوروی و مردم داغستان

مترجم:  رسول حمزتف از مهم‌ترین شاعران داغستان و یکی از چهره‌های…

                                      نسل فراسو

 نویسنده: مهرالدین مشید نسلی که پیوندهای انسانی را بر مرزبندی‌های قومی…

سیاست ماجراجویانه و هزینه‌ای که ملت‌ها می‌پردازند

 نور محمد غفوری  تاریخ بشر بارها ثابت کرده است که ملت‌ها…

آمانج جبار

آقای "آمانج جبار" (به کردی: ئامانج جەبار) شاعر معاصر کرد،…

افغانستان؛ بن‌بست مشروعیت و بازی قدرت‌ها

 نویسنده: مهرالدین مشید           فغانستان؛ از انزوای سیاسی تا بحران اجتماعی و…

«
»

 با درد بساز که خون بهای تو منم

شوخی و مزاح جزء جدایی‌ناپذیر از زندگی اجتماعی انسان‌ها هستند و می‌توانند فضای دوستانه و شادی را در میان افراد ایجاد کنند. در فرهنگ اسلامی، خنداندن دیگران و ایجاد لحظات شاد به عنوان یک عمل مثبت شناخته می‌شود، به شرطی که با احترام و ادب همراه باشد. با این حال، اسلام به ما یادآوری می‌کند که برخی از شوخی‌ها و مزاح‌ها می‌توانند به دلیل محتوای ناپسند یا تحقیرآمیز خود، غیرمجاز باشند و بر همین اساس باید از آن‌ها پرهیز کرد.

نوع شوخی‌های حرام در اسلام

1. شوخی با قرآن، دین، پیامبران و احکام شرعی: 

   – بدترین نوع شوخی، شوخی و تمسخر مقدسات دینی می‌باشد که می‌تواند به کفر منجر شود، حتی اگر نیت فقط خنداندن باشد.

   – استناد قرآنی: در آیه 65 سوره توبه آمده است: «وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ» (آیا خدا و آیات او و پیامبرش را مسخره می‌کنید؟).

2. شوخی دروغ: 

   – دروغ گفتن برای خنداندن دیگران گناه بزرگی است که می‌تواند به از بین رفتن اعتماد منجر شود.

   – حدیث نبوی: پیامبر (ص) فرمودند: «وَیْلٌ لِمَنْ حَدَّثَ فَكَذَبَ لِيُضْحِكَ بِهِ القَوْمَ» (وای بر کسی که دروغی بگوید تا مردم را بخنداند). این حدیث در سنن ابوداود و دیگر کتب حدیثی معتبر آمده است.

3. تمسخر مردم: 

   – تحقیر افراد به خاطر ویژگی‌های ظاهری یا گفتاری نه تنها غیر اخلاقی است بلکه در اسلام منع شده است.

   – استناد قرآنی: در آیه 11 سوره حجرات آمده است: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِّن قَوْمٍ عَسَى أَن يَكُونُوا خَيْرًا مِّنْهُمْ» (ای اهل ایمان! قومی نباید قومی دیگر را مسخره کند).

4. شوخی‌های رکیک و جنسی: 

   – استفاده از زبان زشت و کلمات غیر اخلاقی در شوخی‌ها می‌تواند موجب آسیب به عزت نفس افراد شود.

   – حدیث نبوی: پیامبر (ص) فرمودند: «إِنَّ أَحَبَّكُمْ إِلَيَّ أَحَاسِنُكُمْ أَخْلَاقًا» (محبوب‌ترین شما نزد من، کسانی هستند که اخلاق نیکو دارند).

5. ترساندن دیگران به شوخی: 

   – ترساندن مسلمانان باعث ایجاد ناامنی و اضطراب می‌شود و با اصول اخلاقی اسلام که بر محبت و همدلی تأکید دارد، مغایرت دارد.

   – حدیث نبوی: پیامبر (ص) فرمودند: «لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا». (این حدیث در مسند احمد و سنن ابی داود و دیگر کتب احادیث ذکر شده است.)

6. لقب‌های زشت: 

   – صدا زدن افراد با نام‌های تحقیرآمیز، حتی به صورت دوستانه، می‌تواند دل طرف را بشکند و در قرآن نکوهش شده است.

   – استناد قرآنی: در آیه 11 سوره حجرات نیز به این موضوع اشاره شده است که نباید یکدیگر را به نام‌های زشت صدا کنید.

7. شوخی با گناهان گذشته: 

   – دلیل: یادآوری گناهان گذشته دیگران به صورت شوخی نه تنها بی‌احترامی است، بلکه می‌تواند به آسیب‌دیدگی عواطف منجر شود.

   – حدیث نبوی: پیامبر (ص) فرمودند: «مَن ستر مسلمًا ستره الله في الدنيا والآخرة» (هر کس عیب مسلمانی را بپوشاند، خداوند عیب او را در دنیا و آخرت می‌پوشاند).

8. شوخی با ازدواج و طلاق: 

   – دلیل: این موضوعات بسیار حساس هستند و شوخی در این زمینه‌ها می‌تواند عواقب جدی به همراه داشته باشد.

   – حدیث نبوی: پیامبر (ص) فرمودند: «ثَلاَثٌ جِدُّهُنَّ جِدٌّ وَهَزْلُهُنَّ جد: الطَّلاَقُ وَالنِّكاحُ وَالرَّجْعَةُ» (سه چیز هستند که جدی و شوخی آنها یکسان است: طلاق، ازدواج و رجوع).

در نهایت، شوخی در اسلام مجاز است، اما باید با رعایت احترام و ادب انجام شود. هدف از شوخی باید ایجاد خوشحالی و خنداندن دیگران باشد، نه تحقیر و اهانت به آن‌ها. حفظ حرمت و احترام به دیگران همواره باید در اولویت قرار گیرد.

محمدنعیم «کاکر»