کوبا صدمین سالگرد تولد فیدل کاسترو را جشن می‌گیرد
نویسنده: یودی کاسترو مورالس ــ
رائول کاسترو و دیاز ـ کانل ریاست مراسم سیاسی و فرهنگی صدمین سالگرد فرمانده کل قوا و اختتامیهٔ نخستین هم‌اندیشی بین‌المللی «فیدل: میراث و آینده» را برعهده داشتند
در ۱۳ اوت ۲۰۲۶، یک قرن بعد، تاریخ بار دیگر دروازه‌های خود را گشود تا صدمین سالگرد تولد فیدل کاسترو را جشن بگیرد؛ و در این جشن ملی، وفادارتر و فیدلیست‌تر از همه، ژنرال ارتش رائول کاسترو روس، رهبر انقلاب کوبا، حضور داشت.
در کنار رائول، که این روز را با مهر بی‌همتای یک برادر خونی و غرور بی‌کران یک همرزم گرامی داشت، میگل دیاز ـ کانل برمودس، دبیر اول کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست و رئیس‌جمهور جمهوری نیز ریاست این مراسم را برعهده داشت.
در تئاتر کارل مارکس، محل برگزاری مراسم زیبای سیاسی و فرهنگی بزرگداشت صدمین سالگرد فرمانده کل قوا و اختتامیه نخستین هم‌اندیشی بین‌المللی «فیدل: میراث و آینده»، فرمانده ارتش شورشی، خوزه رامون ماچادو ونتورا، نیز به‌عنوان میهمان ویژه حضور داشت.
اعضای دفتر سیاسی، دبیرخانه کمیتهٔ مرکزی، دیگر رهبران حزب، دولت و حکومت، نمایندگان سازمان‌های سیاسی، توده‌ای و اجتماعی، عالی‌ترین مقامات وزارت کشور و نیروهای مسلح انقلابی، اعضای خانوادهٔ فرمانده کل قوا و همکاران نزدیک او نیز در این مراسم شرکت داشتند.
برای گرامی‌داشت تداوم حضور فیدل، که زنده‌تر از همیشه است، چهره‌های برجستهٔ عرصه‌های فرهنگ، ورزش، علم، بهداشت، دانشگاه، حقوق، دیپلماسی، کشاورزی، کمیته‌های دفاع از انقلاب (CDR)، فدراسیون زنان کوبا (FMC)، و همچنین جوانانی از بخش‌های گوناگون، به نمایندگی از مردم کوبا گرد هم آمده بودند.
نمایندگان هم‌اندیشی نیز در آنجا حضور داشتند؛ هم‌اندیشی‌ای که از روز دهم در هاوانا در حال برگزاری بود و دوستانی از ۶۳ کشور را گرد هم آورده بود. آنان نخستین کسانی بودند که با صدایی رسا شعار «فیدل، فیدل» را سر دادند و پس از آن شعار «شنیده می‌شود، احساس می‌شود، فیدل حاضر است» طنین‌انداز شد. و به‌راستی که او حاضر است؛ تکثیرشده در مردم، در اندیشه‌هایش، و تجسم‌یافته در انقلاب، بزرگ‌ترین اثر او.
رئیس‌جمهور دیاز ـ کانل در سخنرانی اصلی خود، زندگی پربار فیدل کاسترو را مرور کرد. او گفت این صدمین سالگرد یک مبارز است؛ «یک شورشی، یک رزمنده، مردی عادل از کوبا، آفریقا، آسیا، آمریکای لاتین، و کارائیب. مردی عادل از آنِ بشریت».
او توجه‌ها را به برگزاری موفقیت‌آمیز هم‌اندیشی در میانهٔ سختی‌های ناشی از محاصرهٔ وحشیانهٔ امپریالیستی جلب کرد، از مردان و زنانی که بر همهٔ موانع غلبه کردند تا در این لحظه سرنوشت‌ساز در کنار کوبا باشند، قدردانی کرد، و با احساسی ویژه از جوانانی یاد کرد که آنان را «نسل صدمین سالگرد فیدل» نامید.
دیاز ـ کانل تأکید کرد: «فیدل فقط متعلق به کوبا نیست. فیدل متعلق به همهٔ انقلابیون جهان است که کار او را تحسین می‌کنند و اندیشه‌هایش را با او سهیم‌اند. فیدل متعلق به تمام بشریت است». او تصریح کرد که فیدلیست بودن یعنی خود را مبارزی دائمی و ضد‌امپریالیست علیه همهٔ بی‌عدالتی‌های جهان تعریف کردن.
رئیس‌جمهور یادآوری کرد که از فیدل آموختیم همواره باید از سه اصل خدشه‌ناپذیر دفاع کنیم: استقلال کشور، انقلاب، و ارزش‌ها و دستاوردهایی که سوسیالیسم نمایندگی می‌کند. تحولات اقتصادی و اجتماعی در دست اجرا نیز در همین مسیر حرکت می‌کنند.
رئیس‌جمهور تأکید کرد: «هنگامی که تاریخ‌نگاران آینده به گذشته بنگرند و در جست‌وجوی فیدل کاسترو روس باشند، دیگر تنها یک انسان را نخواهند دید». آنان میلیون‌ها انسانی را خواهند دید که با الهام از زندگی نمونه‌وار او، با همان عزم تزلزل‌ناپذیری که این ملت از خود نشان داده است، جایگاهی در تاریخ به‌دست آوردند.
میراث یک مرد ملی
این کودکان بودند که بزرگ‌ترین ادای احترام را به فیدل به‌جا آوردند؛ فیدلی که خود یک ملت است، در کردارهایش پایان‌ناپذیر، الهام‌بخش امروز و چراغ راه آینده.
گروه تئاتر کودکان «لا کولمنیتا» بار دیگر، آن‌گونه که تنها کودکان می‌دانند، به ژرفای ماهیت امور رفت و اثری به ما ارائه کرد که میراث یک انسان را در خود خلاصه می‌کرد: ورزش به‌مثابه حق مردم؛ علم، آن‌گونه که آینده ملت ضرورتاً باید بر آن استوار باشد؛ و قهرمانان، آنان که به کرامت چهره می‌بخشند.
صحنه به اردوگاه پیشاهنگان کاوشگر تبدیل شد؛ مکانی که فرمانده همواره به‌دلیل سودمندی آن برایش ارزش قائل بود. صحنه با حضور افتخارات ورزشی همچون آنا فیدلیا و پدرو لوئیس لازو؛ دانشمندانی چون خورخه برلانگا و بلیندا سانچز؛ قهرمانانی همچون آنتونیو و خراردو، و همچنین الیان، که کوبا تحت فرماندهی فیدل برای او نبردهای سختی کرد و در کنار رائول پیروز شد، جان گرفت.
از زبان آنتونیو، آن متن زیبای ادواردو گالیانو را شنیدیم که زندگی انسان را «دریایی از شعله‌های کوچک» توصیف می‌کند. و به‌راستی، فیدل، اگر بخواهیم سخن نویسنده را بازگو کنیم، «با چنان شور و حرارتی می‌سوخت که نمی‌شد بدون پلک زدن به او نگاه کرد»، و هر کس امروز، همچون دیروز، به او نزدیک شود، شعله‌ور می‌شود.
نقل‌قول‌هایی از خوزه مارتی که بلیندا بر زبان آورد، گویی مشخصاً برای فرمانده ساخته شده بودند؛ فرماندهی که بی‌تردید بهترین شاگرد پیامبر بود. قهرمان ملی گفته بود: «اگر تا پیش از این فایده‌ای داشته‌ام، دیگر به یاد نمی‌آورم؛ آنچه می‌خواهم این است که بیشتر خدمت کنم»، و در تک‌تک این واژه‌ها، فیدل جایگاه خود را می‌یافت و همچنان رؤیاهای ما برای عدالت در کوبا و جهان را رهبری می‌کرد.
در هر تعریفی از فرمانده و کار بی‌کران او، آن واژهٔ شگفت‌انگیزی که کوبا همراه با او به پرچم خود بدل کرد، همواره حضور داشت: همبستگی. زیرا از فیدل آموختیم آنچه را داریم با دیگران سهیم شویم. بر پایهٔ همین اصل، یک کشور کوچک کارائیبی، به نام زندگی، به دورافتاده‌ترین نقاط جهان رسیده است، در حالی که دیگران تنها مرگ به ارمغان می‌آورند.
کوبا بهتر از هرکس دیگری می‌داند چگونه چنین کند: استوار بایستد، سر خود را بالا نگه دارد، و دست یاری به‌سوی دیگران دراز کند. این کوبای فیدل است؛ کوبایی که همچنان معجزه می‌آفریند، و در نجات خود، دیگران را نیز نجات می‌دهد.
فرمانده، فاتح ناممکن‌ها، یک دن‌کیشوت بود و هنرمندان جوان نیز او را چنین توصیف کردند. کاتیوسکا بلانکو، نویسنده و روزنامه‌نگار، بخش‌هایی از دوران کودکی رهبر در بیران را روایت کرد. از همان زمان، آنان «سرشت» خود و توانایی‌شان برای پرکردن «کتاب زندگی‌شان از صفحات درخشان» را شناختند.
«لا کولمنیتا» از چگونگی رویارویی با چالش‌های امروز با خلاقیت، وحدت، و هوشمندی سخن گفت؛ از دیواری به نام محاصره ــــ بدترینِ همه ـــــ اما دیواری که از ارادهٔ غلبه بر آن نیرومندتر نیست. همان‌گونه که ژنرال ارتش نیز یادآوری کرد، این اعتقاد از «آموزه‌های ماندگار فیدل» سرچشمه می‌گیرد؛ میراثی که، چنان‌که هم‌اندیشی تأیید کرد، همچنان دقیق‌ترین قطب‌نما است.
دوستی زوال‌ناپذیر چاوز و فیدل یکی دیگر از نقاط برجسته در میان یکصد سال تاریخ بود. از حکایتی که رهبر بولیواری روایت کرد، یک نتیجهٔ اخلاقی آشکار شد: هیچ‌کس در برابر شخصیت خارق‌العادهٔ فرمانده کل قوا بی‌تفاوت نمی‌ماند.
طبق معمول، شعر و موسیقی کوبایی رشتهٔ پیونددهندهٔ سراسر اجرا بود. نوای سرود جنبش ۲۶ ژوئیه طنین‌انداز شد؛ درست در همان جایی که فیدل، رائول، و دیگر مبارزان مونکادا شکست را به پیروزی بدل کردند؛ و نیز نت‌های سرود ملی، که حتی امروز، در شرایط تهدید، همچنان ما را به عمل فرا می‌خواند، و به یادمان می‌آورد که «مردن برای میهن، زندگی کردن است».
برای جشن صدمین سالگرد او، اسب چهار‌نعل از راه رسید و، آن‌گونه که شاعر می‌گفت، دروازه‌های تاریخ را گشاده‌تر کرد. تمام حاضران در سالن برای او ترانه «تولدت مبارک» را خواندند؛ همان‌گونه که کوبا، خانه بزرگ او، به‌رهبری رائول ــــ که در کنار فیدل قهرمان بی‌شمار فصل پرافتخار بود ــــ این ترانه را برایش خواند.
هنگامی که پرده فروافتاد، فریادها طنین‌انداز شدند: «من فیدل هستم»، «کوبا تنها نیست»، و سالن تئاتر از تشویق منفجر شد.
آیا کسی تردید دارد که فیدل همچنان زنده است؟
منبع: گرانما، ۱۷ اوت ۲۰۲۶
https://english.10mehr.com/cuba-celebrates-fidel-castros-centennial/
