خسته ام!
امین الله مفکر امینی
خســـته ام ز تعلق بر پشتون و تاجک و هـــزا ره
هــم اوزبک و ترکمن، آنکه باین بنا هـاافتخار داره
آدمیت وهمنوعی ما زخمه خورده زیـــن نشـــا نـها
بخـاک سیاه یکسان شده ما را جملــگی آرمانهـــــــا
یکی رجحان دهد قوم و قبیل، دیگردین و مـــذهب
که اینها همه دوربــوده زعلم واخــــلاق وا د ب
خدا نسل آدم و انسان گفت، آفرید مـا را بگیــــــتی
اشرف مخلوقش گفته وبیاراست مــا را بهســــتی
ولـــــی باین شقاوت و بد بختی خود هــــا آراسـتیم
تـــخم نفاق کاشتیم وافسوس انسان گفته سـرافراشتـیم
کـــه دشمن انسان دوری زجوهرانسانی بـوده اســت
این نقص آفرینش نی بلکه زبنده ها گردیده اســـــت
مفــــکرهر که دوری گزیند از ذات وجــــــوهراش
به باد فنا دهـــد زاین تعلقها خرمن هستـــــــی اش
