فرمودند: این چه طلسم است که درمملکت ما اینهمه دزد و دغل باند و باندباز و قاتل و آدمکش، صاحب اختیار مملکت و جان و مال خلایق شده و برمرکب قدرت سوارند؟

فرمودیم: پس انتظارداشتی صاحب اختیار جان و مال مرکب قدرت باشند و بر سر خلایق سوار شوند؟

فرمودند: اصلن کلاه حکومتداری و ریاست و وزارت و وکالت و …. برای سر شان بسیارگشاد است.

فرمودیم: مشکل این است که عالیجناب ها خودشان گشادند ورنه، کلاه بسیاراست.

فرمودند: آخراین دُم بریده ها ازجان مردم ما چه میخواهند؟

فرمودیم: گناه خودما است که کوریم .

فرمودند: چطور کورجان؟

فرمودیم: خدا بیامرز ننه کلان گفته بود که آدم بی سوات (بیسواد) کور است!

و ماهم چون زبان چهارپایان نااهل را نمیدانیم، فی واقع کوریم و نمیدانیم که ازجان ما چه میخواهند.

فرمودند: آخرتاکی و تا چند اینهمه کوری و بیسوادی و خرخری و خرسواری؟

فرمودیم: تا جهل و کوری و بیسوادی و خر و خرنمایی درجهان است، خرچران بی سواری باقی نمیماند.

دیگرچیزی نفرمود و نفرمودیم .

و شاعرفرمود:

حدیث نیک و بد ما نهان نخواهد ماند

زمانه را ورقی، دفتری و دیوانی است.

والسلام