کاش نبودم!
امین الله مفکرامینی!
کـــــاش نبودم زمیهن جدا ، خـــفته بدامان غیر
دل ودیــــــده ام بخون نبودی هر شام وهر سحر
کور وکباب بــــــــاد دل ودیده ای دشمنا ن وطن
که بخون کردند دامان دشت وباغ وبُستـان وطـن
زین بیهوده گــــی ووحشی گریها گــشته محشر
گـــرگان درنده خــــــــوی ندارند زحال مردم خبر
مستی فزا بینی بــــساط اهل ریا و ظلم و ستـــم
دلها بخون گشته وبر دیده ها است ماتــم غــــــم
بینـــــوایان، ز بیــــنوایی خـــــفته بکنج عــزلت
جوانان بخون و باخته شرف و شـان وعصـمـت
بازارعصمت فروشیها گرم گشته است بهرسـوی
توان ز قلم برده شـــــــرح ماجرا ها مو بمــــوی
قرن هاست که آقایی کرده دین ومذهب بـرمردم
ز آیــات و احادیثی کــــــــــزنام رب گشته بهــم
بازار ملا و مولوی، پررنگ گشته است بــآ ن
بربساط این تاجران دین است بس نعمت فـراوان
غلامـی و کنیزی و چــــــــور و چـپاول رواسـت
براحادیث وشریعــــــت، روا این ماجرا هـاســت
عاقبــــــت بر اهتزار آید پرچــــــــــم ازاده گـــــی
برچــــیند ز دامان مردم و میهــــن افســـرده گی
مفــــــکر فتنه وآشوبگری بـــــــــی بنیاد گـــردد
بدام خود ها ،گــرفتار این طایقه ای صــیاد گردد
که عــــلم و خرد وهنرپرده در سازد او هــام را
بر بساط اهل علم و خرد جـــــا نباشد بــــد نام را
