رسول پویان ز حق برای تو عـمر دراز می خواهم پر از ترانـه و آهنگ سـاز می خواهم شکستی چنگ مرا گر به حالت مستی تـو گر عتاب کنی من نیاز می خواهم نمی شـوم بـه خدا خسـته از غیاب یار مدام جور و جفا قهر وناز می خواهم رها کنم دگر آن تاج و…

زما د ګران وطن پتمنوخلکو  زما باتورو ، غیرتمنو خلکو    ستاسو میړانی ته سلام کومه ای میړنیو ای تورزنو خلکو   بیا مو په مینه دلالي کوي څوک زما په ګران وطن مینو خلکو   بیاموپه لارکی څوک اغزي ویړوي  ای د آزادژوند آرزومنو خلکو    بیایی د شوکی په نیت لارنیولي  څو پردیپالو…

ایدل  زغم   زمانه  افسرده     مباش از  فکرت   نا  شیانه   آگنده  مباش گر نیک ندانند ت تو خود نیکی کن در مخمصهء کرده ونا کرده مباش «بر خیز  مخور  غم  جهان گذران» ننداز برف  بام  خود  به  بام دگران یادت   نرود    که   باز  احیا کردی آندوره شیرعلی و دوست محمدخان صیاد  که  صید  تازه  در دام…

 رسول پویان خیال عشق دیگر با وصال پیوند است ز بسکه وحدت ما نور دل پراکند است شکست ظلمت شـب، ازسپیده باید گفت چرا که کـوکب اقـبال ما به لبخند است وصال بـا شـفـق صبحگاه می رقـصـد ثبات خـوشـی فـردای مـا رجامند است شراب چشم تو مستی دهد زبس بر دل ز نـور وصل تـو…

 رسول پویان چـو شمس بار دیگر انقلاب باید کرد هـزار مولـوی اینجا خـراب باید کرد زنـای تـازه خـروش دیگـر کنید بالا دوباره تار نیستان به تاب بـایـد کرد شـراب حافـظ شـیراز در قدح ریزید دل گـرفـتـۀ مـا را کـبـاب بـایـد کـرد ز بـوســتان ســنایی و بـیدل و خـیام سـراغ جوش بهار و شباب باید کرد…

به هرسومينگرم،بس جوروجفا ميبينم اين دوروزمانه را پُرزآفت وبلا ميبينم اندرپى كارخيروثواب نباشدهركسى مخزن شروفسادراهمه پُرزغناميبينم وحدت ودوستى،مهرومحبت،آيين وفا اينهمه رادرعصرعارى زصفاميبينم مغزو افكارهمه پى كسب مال ومنال معنويت وخُلق نيكو رابردارفناميبينم كس بكس دوست نشود،محرم نشود قلب انسان راپُراز ظاهروريا ميبينم مُلك وملت را زير اينهمه بار جهالت عمريست كه ويران وهم تباه ميبينم…

 رسول پویان خزان خشک به لطف تـو نوبهار شود پـر از طـراوت گـل نغـمۀ هـزار شود تــو روح تــازۀ بـســتـان آرزوهــایـی پـیـام غـنچۀ دل عـطـر روزگار شـود ز درد ما بشود مست زندگی آن سـان که سوژه های طربناک بی شمارشود دلــم در آتـش ارمـان مـی تـپـد دایـــم از آن امـیـد وصـال تــو پـایـدار شود…

له ساينسي تر شعري ژبې د ژباړې ماشين چې دادی، څه له پاسه نيمه روسته له کمپيوتر او ربوتر سره يوه هېښنده ستر بشپړتيايي پړاو ته راگډېږي. په دې کې اړنگ بړنگ نشته چې دژباړې ماشين په څېر دغه دوې پرمختللې الکترونيکي وسيلې هم د بشپړې انساني  ژبې ځای په هېڅ  راز را خپلولای نه…

هاکان مسعود نوابی جولای 2011 دهلی جدید – هندوستان خود را به که بسپارم وقتی که دلم تنگ است پیدا نکنم همدل دلها همه از سنگ است گویا که در این وادی از عشق نشانی نیست گر هست یکی عاشق آلوده به صد رنگ است…

رسول پویان شـب دراز ســرآمـد و بامـداد رسـید ثبات عـشـق ز اعـماق دل بیاد رسید بجزوحدت خالص هرچه بود گذشت چومرگ دلهره وسستی وتضاد رسید سروش غیب بیاورد چون پیام وصل شکـست رونق باطل زمـان داد رسید چـونـان غـنچۀ امید در بـدن بشکفـت که عطر مهر و وفا از دل نهاد رسید حدیث عشق رسایم…

رسول پویان مرام عشق در نهایت رسیدن به حقیقت غایی و غرق شدن سرمدی در جریان بدون سکون اقیانوس بیکران تکامل هستی و انسان در تجلی لایتناهی آن است. این جریان در ذرّات هستی و در دو جهت زندگی انسانی باز تجلی احساسی و عاطفی خودش را با زیباترین، جذاب ترین، شاد ترین و پرطروات…

(۱) وقتی نگار را ، دل بی‌قرار نیست در پیچه‌های زلفش عطربهار نیست داری چه انتظار ی از معجزِ بهار؟ عیسی دمی که دیده بر دار انتحار؟! (۲) دریای زجر جزر دیده ـ باور ندارم ـ با این همه موج نهفته در تن وجان ، گردانده باشد رو                        ز توفان! (۳) این شام قیرفام…

من آذرم،من آذرم،پرپرشده بال وپرم  ترکم نمودبابا مرا،گشتم جدا ازمادرم غیرازخدای مهربان،هیچ کس ندارم درجهان لالا زپیشم رفته است،در جستجوی خواهرم  برگم فتاده درزمین ،اندوه وغم رابعدازین خود بینم و خود می کّشم،هرآنچه آید برسرم پیشم نیا درخانه ام،دستت نمان درشانه ام سوزانمت ای ارگ نشین ،من اخگرخاکسترم جانم بگیری با قمه ،میگویم این را…

 رسول پویان   از بادۀ چشـمانـت مـسـتانـه و شـادم کن آتـش بفـکن در دل از ریـشـه خرابم کن گر سخت و گلوگیرم چـون دانۀ انجیرم شـهـدم بنـمـا جــانـا یک قـطـرۀ آبـم کن افسـانۀ عـشقـم را با عـطر وصال آمیز نـام خـود و نـامـم را عـنوان کتابـم کن در تیـره شـب یلـدا قندیـل مـرادم بـاش سـرکـن…

  مونږافغانان یو،مونږد بل چابندګي نه منو که غلامي د ژوندون شرط وي،زندګي نه منو   مونږ په دنیاکی له ازله خدای آزاد پیدایو مونږ په ټول ژوند کی د بل ھیچابندګي نه منو   مونږ افغانان ځانته د ژوند ، افغاني لاره لرو مونږ په ھیچاپوری،ھیڅوخت وابستګي نه منو   مونږ له پردیونه پخپلوچارو  ،…