به بهانه ی هفته ی شهید
درپاسخ به پرسش یک دوست ارجمند که میخواستند نظر و موضعگیری مرا دراین مورد بدانند .
هرسال به نام هفته ی شهید – بخصوص بنام فرمانده احمدشاه مسعود ، عده ی زیادی دوکان شهرت ، طهارت و تقوی برای خود باز می نمایند – دوکان های متعفن و شرمناکی که اگرفرمانده مسعود زنده می بود ، هرگز کسی را توان بازکردن این نوع دوکان ها نمی بود .
از روسای حکومت تا سیاستبازانی چون کرزی ، محقق و سیاف و تا یاران و برادران مسعود ، همه این دوکان های بوی ناک را باز می نمایند .
معلوم نیست که تیکه داران راه مسعود – که یکی از تظاهر با اهدای چند قطره خون اش دربرابر کمره ی تلویزیون ، روح مسعود را آزرده می نماید و دیگری آراسته با دریشی چند هزار دالری آخرین مود سال ، درپای بنای یادگاری مسعود گل می گذارد ، آیا میخواهند چه پیامی به مردم و به فرمانده نامدار خویش داشته باشند ؟ پیام تقوا و طهارت را ویا پیام مبارزه در برابر تروریزم ، طالب و داعش را که هر دو متاع گرانبار را نمیتوان در دوکان آنان دریافت نمود !؟
آیا آنان می توانند حساب ثروتهای بادآورده ی میلیونی شان را به فرمانده ارائه نمایند ؟
آیا آنان قادر استند به مسعود گزارش بدهند که به جز آرامش خود و خانواده های شان که اکثراً درخارج به سرمی برند ، چه کار با ارزش فرهنگی – اقتصادی برای مردم انجام داده اند ؟
چند مکتب و دانشگاه ، چند کتابخانه ، پرورشگاه و ورزشگاه برای مردم باز کرده اند ؟
آیا آنان حساب بانکها ، رستوران های مجلل ، بلند منزلها ، سرای ها و شهرک های شانرا میتوانند به فرمانده بشمارند ؟
من در حالیکه هیچ پیوند فکری با مسعود نداشته و در بسیاری موارد با او هم باورنیستم ؛ توانایی ها ، خردمندی ها و تقوای او را درسطح کشور و مردم ام می ستایم ؛ اما سیاستبازان مکاری چون سیاف ، محقق و کرزی و یاران و راهروان مولتی میلیونراو چون عبدالله ، محمدی ، قانونی ، ربانی ، عطا وغیره را که هرسال با بازکردن دوکان های تظاهر، ازنام او تجارت به راه می اندازند ، هرگز شایسته ی حتا ذکر نام مسعود نمی دانم . فروغی
