کـجـروی هــای کـمــانِ دهــر
کـمـانِ دهــر بـا پـیکــان فــولادی کُـشـد مــا را
زمـانِ بـی وفـا بـا دردِ بـیـدردی کُـشـد مــا را
بخـود پـیچـیـده وغـلـتـان روان هـستـیـم پـا لـرزان
به سـوز و گـرمـییِ صحـرای بـربـادی کُـشد مـا را
بـه هـر جـا پـا گـزاریـــم دامِ صیادیسـت زیـرِ پـای
بـه خـم خـم رفـتـن و بـا مکــرِ صیادی کُـشـد مـا را
متـاعِ بـی بـهـا ایــن زنــدگـانـی را هـمـی دانـنـد
چــو حـیـوانـی بـه کشتـارگـاهِ جــلادی کُـشـد مـا را
گهی چـون عـاشقـانـه تـیشه را بـرکـوه می کـوبـیـم
کـه تـیغی بـی صـدا بـا رسـمِ فـرهـادی کُـشـد مـا را
اگـر بــا شــوقِ آزادی بخـوانـیـــم در قـفـس آواز
صـدا گـردد خـفــه بــر نــامِ آزادی کـُشـد مــا را
عـجـب دنیـای کـه بـا دِیـن و بـی دیـنی کـنـد بـازی
بـنــامِ مـسـلــم و بــا نــام اِلـحـادی کُـشــد مــا را
صـداقــت گـرچـه بـاشـد زیـورِ انسـانـیـت “فضلی”
ولـی دسـتِ قـضـا بــر جُــرمِ سَــدادی کـُشـد مــا را
