سی و ششمین سالگرد وفات مولانا داکتر محمد سعید «…

روز پنجشنبه  مورخ  « هفت حوت سال  ۱۳۹۹ هـ  ش…

ارث نیاکان

رسول پویان تـاکــی عـــزا و ولـولـه و دیــدۀ تـر است کودک به…

یادی از زنان مبارز

به پیشواز 8 مارچ روز همبستگی جهانی زنان کلارا آیزنرزتکین یکی…

افغانستان بزنگاۀ تروریزم و آوردگاۀ شبکه های استخباراتی

نویسنده: مهرالدین مشید پس از تهاجم شوروی به افغانستان، این کشور…

مجیب الرحمن ها ، باورهای فاسد و ظلم ها

مجیب الرحمان انصاری ، امام مسجد محله گازرگاه هرات باز…

آشتی ملی

پروفیسور نور محمد غفوری  تعریف و ماهیت آشتی ملی:  آشتی اصطلاح معمول…

شناختی از مارکسیزم

  نویسنده - ریچارد  دیود  ولف    ناشر - دیموکراسی درعمل                                                                                            گرداننده ازانگلیسی -…

رویکرد اشغالگران و نوکر شان با مظلومان هزاره 

افغانستانسوزی به بهانه ی کوچی و کوچی گری سلیمان کبیر نوری درین…

نوع جدیدی از بازرگانی

                   …

حزب دموکراتیک خلق افغانستان عبورازبحرانها ی سیاسی وتضاد های آشتی…

               حل تضاد های آشتی نا پذیر میان طبقات استثمارگرواستثمار شونده…

روز جهانی زبان مادری خجسته باد!

روز ۲۱ فبروري ازطرف یونسکو به عنوان روز جهانی زبان…

اتوماسیون و پایان سرمایه داری!؟

مارکسیست لنینیست امروز، برگردان: آمادور نویدی تهدید واقعی هوش مصنوعی و یادگیری…

فضای عشق

رسول پویان بـاز سـرو نـاز در مـیـدان جـولان می کند بید و…

قوماندان اعلی و مشاورامنیت ملی باید پاسخگو باشند

نوشته ی : اسماعیل فروغی    تکرارحوادث خونین مشابه مثل تکرارحمله برپاسگاه…

رضایت به دخالت نظامی موجب تبرئه ازتجاوزخواهد شد؟ 

عبدالاحمد فیض اینکه دخالت نظامی دولت ثالث دراموردولت متقاضی درمنازعات داخلی…

دار عدالت

چو مرغی خفته به خوابی بیا نفس بکشیم  فغان کنیم و…

مجاهدین افغانستان کافرند

قسمت سوم  مجاهدین در افغانستان همواره ایمان و باور خود را…

سیمرغ رویا های من

                                         نامه های من                              سرگردان‌تر از نامه های کارو اند                                       عشق حقیقی درد…

عشق و ارمان

رسول پویان وای از روزی که عـشق دل فرامـوشـت کند اضطراب ووحشت…

جهان سوم دیروزی در آتش و خون و رهبران…

نویسنده: مهرالدین مشید رهبران جهان سوم دیروزی در انحصار متملقان نامجو…

«
»

پراودا: «عرصه دسیسه‌ های امپریالیستی»

منبع: مجله ی هفته
روایت روس‌ ها از حضور آمریکا در افغانستان؛ نیرو هایکه بود و نبود شان،  یکی است
روزنامه «پراودا» چاپ «مسکو» طی گزارشی اعلام کرد آمریکا با استفاده از بحران افغانستان به دنبال ایجاد بی‌ثباتی در کشورهای همسایه است.

روزنامه «پراودا» چاپ «مسکو» ضمن انتشار مطلبی تحت عنوان «عرصه دسیسه‌ های امپریالیستی» به بررسی حضور آمریکا در افغانستان و رقابت کشورها در منطقه پرداخته است.

در این گزارش آمده است: مذاکرات بین الافغانی در قطر هنوز صلح و آرامشی را برای این کشور در پی نداشته و صحبت‌ هایی که در مورد عادی سازی اوضاع انجام می‌ شود، در حقیقت فقط زمینه سازی برای جنگ قدرت است که در کنار دولت و طالبان، برخی کشور های خارجی و غربی نیز دخیل هستند.

نمایشی با نام «مذاکرات»

در آستانه انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، «دونالد ترامپ» رئیس جمهور پیشین وعده داد که تا کریسمس همه نیروهای آمریکایی از افغانستان به کشورشان بازخواهند گشت ولی همانطور که انتظار می‌رفت، این اتفاق نیفتاد. ادعای پایان دادن به «جنگ‌های غیرضروری» فقط یکی از شعارهای مورد استفاده ترامپ برای مبارزات انتخاباتی بود و بس.

طبق اطلاعات رسمی، 2500 سرباز آمریکایی در افغانستان باقی خواهد ماند که علاوه بر آن تقریباً 8 هزار نیروی سایر کشورهای دخیل نیز حضور خود در افغانستان را حفظ خواهند کرد.

تمام سال 2020 در افغانستان با محوریت موضوع صلح سپری شد. نخست در 29 فوریه «واشنگتن» توافق نامه‌ای را با طالبان امضا کرد که بر اساس آن آمریکا متعهد شد در قبال قطع ارتباط طالبان با سازمان‌ های تروریستی بین المللی، نیروهای خود را ظرف 14 ماه از افغانستان خارج کند.

در نهایت پس از پشت سر گذاشتن مراحلی، در ماه سپتامبر هیئت افغانستان و طالبان در «دوحه» پایتخت قطر ملاقات کردند. سه ماه بر سر دستور کار مذاکرات بحث شد و تداوم مذاکرات به تاریخ 5 و سپس 16 ژانویه (جنوری) موکول شد و در نهایت دو طرف تصمیم گرفتند منتظر تعیین سیاست دولت جدید آمریکا در مورد افغانستان بمانند.

با مواضع که دولت کابل و طالبان دارند، چشم انداز حل مشکل افغانستان مبهم به نظر می‌رسد.

بازی‌های چند سویه ی سیاسی و امنیتی

مذاکرات بین دو طرف را می‌ توان یک گام تاکتیکی موقت خواند. دولت کابل و طالبان به نوعی از ادعاهای «صلح خواهی» دولت ترامپ حمایت کردند، در حالیکه دارای انگیزه ‌های متفاوتی هستند.

دولت کابل در برخی موارد به طور کامل وابسته به کمک‌ های آمریکا بوده و مجبور به پیروی از خواسته‌ های «کاخ سفید» است. طالبان علاوه بر اینکه در مذاکرات به کاهش شدت حملات نیروهای ناتو دست یافتند، سرمایه جدی سیاسی نیز به دست آوردند. اکنون آنها ادعا می‌کنند که یک شرکت کننده تمام عیار در روند سیاسی هستند که نه تنها در کابل، بلکه در واشنگتن نیز مجبورند روی آنها حساب باز کنند.

اما این مرحله در حال پایان یافتن است. با به قدرت رسیدن «جو بایدن» که به وعده‌ های انتخاباتی رقیب خود مقید نبوده و بارها اظهار داشته است که خروج سریع نیروها از افغانستان را اشتباه می‌داند، وضعیت تغییر خواهد کرد.

بایدن معتقد است که تعداد نظامیان آمریکا در افغانستان باید در سطح موجود (در پایان سال 2020)؛ یعنی 4500 نفر، باقی بماند. ضمن اینکه ناتو نیز با احتمال افزایش نیرو های خود، از آن خبر داده که به کمک‌ های خویش برای نیروهای امنیتی افغانستان حداقل تا سال 2024 ادامه خواهد داد.

نشست سران کشورهای عضو ناتو که قرار است در ماه فوریه سال جاری میلادی برگزار شود، بحث چگونگی تداوم حضور این پیمان در افغانستان را بیشتر روشن خواهد کرد.

این واقعیت را که «واشنگتن» قصد ندارد کنترل خود بر افغانستان را از دست بدهد، همچنین بسیاری از اقدامات اخیر نیز تایید می‌کند. آمریکا بر تلاش‌های خود جهت ایجاد اتحادیه اقتصادی با چشم انداز تبدیل شدن به اتحادیه سیاسی با حضور افغانستان، کشور های آسیای مرکزی و هند ادامه می‌دهد.

همانگونه که کابل اعلام کرده در سال آینده عملیات ساخت بخش افغانستانی خط لوله گاز «تاپی» (ترکمنستان – افغانستان – پاکستان – هند) آغاز خواهد شد.

پروژه ی دیگر مورد حمایت واشنگتن «دهلیز لاجورد» است که یک مسیر حمل و نقل و ترانزیت از افغانستان به اروپا از طریق قلمرو ترکمنستان، آذربایجان، گرجستان و ترکیه است.

و اما هند

برای دهلی نو که با عجله به دنبال تقویت روابط خود با آمریکا است، در این استراتژی نقش ویژه‌ای در نظر گرفته شده است. در نشست اخیر گفت‌وگوهای «هند – آسیای مرکزی» موضوع توسعه همکاری‌ های تجاری و اقتصادی با مشارکت افغانستان مورد بحث و بررسی قرار گرفت که در آن «حنیف اتمر» سرپرست وقت وزارت امور خارجه این کشور حضور یافت.

طرف هندی از تاسیس خط اعتباری یک میلیارد دلاری برای پروژه‌ های مشترک در زمینه انرژی، حمل‌ و نقل و فناوری اطلاعات خبر داد.

بحث در مورد این موضوع در نشست مجازی «نارندرا مودی» نخست وزیر هند و «شوکت میرضیایف» رئیس جمهور ازبکستان نیز ادامه یافت. طرفین 9 توافق نامه، در مورد سرمایه گذاری‌های مشترک و اختصاص 448 میلیون دلار کمک به «تاشکند» را به امضا رساندند.

ایجاد یک دهلیز حمل و نقلی از هند به ازبکستان از طریق افغانستان یکی از پروژه ‌های اولویت دار برای همکاری‌ها دانسته می‌ شود. در این راستا قرار است از بندر «چابهار» ایران که هند یکی از ترمینال‌ های آن را به صورت اجاره در اختیار گرفته و همچنین راه آهن «مزار شریف-هرات» که بحث ساخت آن اخیراً توسط روسای جمهور ازبکستان و افغانستان بررسی شد، استفاده به عمل آید.

دهلی نو نه تنها نوید مزایای اقتصادی برای افغانستان، نظیر حل مشکل آب رسانی به کابل را می‌ دهد، بلکه در جهت شکل گیری یک حلقه از نخبگان سیاسی دوست نسبت به هند نیز تلاش می‌کند. اخیراً تعدادی از سیاستمداران شناخته افغانستان مانند «عبدالله عبدالله»، «عبدالرشید دوستم»، «محمد علی محقق»، «یونس قانونی»، «عطامحمد نور» و دیگران از هند بازدید به عمل آوردند.

از آنها با احترام خاص پذیرایی صورت گرفت و در سطح بالای نظیر وزیر امور خارجه و رئیس ستاد ارتش هند ملاقات‌ها انجام شد. انتخاب میهمانان نیز جالب به نظر می‌رسد: سیاستمداران یادشده از اتحاد شمال هستند که طی سال‌ های 1996-2001 با طالبان می‌ جنگیدند. بدیهی است که هند در صورت تقویت موفقیت‌ های طالبان امکان احیای این اتحاد با مشارکت فعال خود را در نظر گرفته است.

اینگونه اقدامات هند موجب نگرانی‌ های جدی پاکستان شده و از اینجاست که «عمران خان» نخست وزیر  پاکستان دهلی نو را متهم به آن کرد که می‌ خواهد از کابل برای ایجاد بی‌ثباتی در منطقه استفاده کند.

وی با هدف به دست گرفتن ابتکار عمل از افغانستان بازدید کرد و وعده داد که برای مذاکره با طالبان کمک کند. همچنین موضوعاتی نظیر تقویت روابط تجاری و اقتصادی و تشدید همکاری‌ های بین سرویس‌ های اطلاعاتی دو کشور مورد بحث قرار گرفت و نشست مشترک تجار و سرمایه گذاران پاکستان و افغانستان نیز برگزار شد.

مقامات پاکستانی همانند هند به دنبال دست یافتن به راه‌ های دیگری جهت تقویت کنترل بر سیاست افغانستان هستند. به این منظور اخیراً از «گلبدین حکمتیار» رئیس حزب اسلامی افغانستان در بالاترین سطح استقبال صورت گرفت. حکمتیار پس از بازگشت از پاکستان از آمادگی خود برای آغاز گفت ‌وگو با طالبان خبر داد و خواستار تشکیل کابینه با مشارکت این گروه شد.

مقابله با نفوذ چین در افغانستان

طبیعی است که پشت سر این همه بازی‌ های سیاسی و امنیتی مربوط به افغانستان منافع عمیق کشور های خارجی قرار دارد. آمریکا به صورت مستقیم و هم از طریق متحدان خود به دنبال جلوگیری از نفوذ چین هستند. در این رابطه جنجالی که در پایان سال گذشته میلادی در افغانستان اتفاق افتاد، جالب توجه است.

رسانه ‌های هندی از افشای یک شبکه اطلاعاتی «پیچیده و منشعب» در افغانستان خبر دادند. گویا بازداشت شدگان به طور مستقیم با وزارت امنیت دولتی چین و اطلاعات پاکستان در ارتباط بوده و اطلاعاتی را درباره جنگجویان حرکت اسلامی ترکستان شرقی جمع آوری می‌کردند که طرفدار جدایی منطقه خود مختار  «سین کیانگ» از چین بوده و پایگاه‌ هایی نیز در افغانستان در اختیار داشته‌اند.

در این راستا ماموران چینی نه تنها وارد تماس با طالبان شدند، بلکه با هدف استخدام افراطی‌ ها، یک سازمان مجعول نیز ایجاد کردند.

«امرالله صالح» معاون اول رئیس جمهور افغانستان شخصاً بر عملیات کشف و افشای «مأموران» نظارت داشت که ضمن تایید دستگیری آنها از اعلام ملیت های شان خودداری کرد.

جالب اینجاست که «رسوایی جاسوسی» اندکی پس از آن اتفاق افتاد که آمریکا نام حرکت اسلامی ترکستان شرقی را از لیست سازمان‌های تروریستی حذف کرد.

همزمان تعدادی از رسانه ‌ها از قصد واشنگتن نسبت به افشای اطلاعاتی مبنی بر پاداش مالی «پکن» به شبه نظامیان افغان برای کشتن سربازان آمریکایی خبر دادند. باید گفت که چنین یک ترفندی زیاد تازگی نداشت زیرا سال گذشته دقیقاً اتهامات مشابهی علیه روسیه نیز مطرح شده بود ولی در نهایت «پنتاگون» به عدم وجود هیچ مدرکی در این زمینه اعتراف کرد.

چنین تحریکاتی می‌ تواند به معنای آمادگی برای اقدامات جدی ‌تری باشد. در ماه دسامبر سال 2020 مقامات بدخشان افغانستان از جابجایی گسترده جنگجویان خارجی از شهرستان‌ های «جرم» و «وردوج» این ولایت به مرز با تاجیکستان خبر دادند.

در مناطق «مایمی»، «نسی» و «ریگستان» جنگجویان آسیای مرکزی، قفقاز شمالی و چین وارد نبرد های شدیدی با نیروهای دولتی افغانستان شدند. آنها به عنوان بخشی از «حرکت اسلامی ترکستان شرقی»، «داعش»، «امارات قفقاز» و سایر گروه‌ های افراطی می‌جنگند و هدف خود برای انتقال درگیری‌ ها به آن طرف مرز را نیز پنهان نمی‌‌ دارند.

در ویدئویی که افراطگرایان منتشر کردند، عملیات از بین بردن یک پاسگاه نظامی در منطقه «مایمی» نشان داده شده و یکی رهبران آنها با قرار گرفتن در ساحل رودخانه «پنج»، به طرف تاجیک تهدید می‌کند که «پیش شما هم خواهیم آمد و این کار را با شما نیز خواهیم کرد». «دوشنبه» تایید کرد که این رهبر و بیش از صد جنگجوی دیگر مستقر در بدخشان افغانستان، اهل این کشور هستند.

به نظر می‌رسد آمریکا با استفاده از بحران عمیق افغانستان به دنبال ایجاد بی‌ثباتی در کشور های همسایه هستند. حضور بیست ساله نیرو های خارجی در افغانستان نشان می‌دهد که آمریکا با ایجاد هرج و مرج به دنبال تقویت نظم جهانی است که منافع مورد نظرش را بهتر برآورده کند.

پایان

ارسالی حسین تلاش