نياز عاشق

ناز بر عاشق اى نگار مكن

               دل ما را تو داغ دار مكن

هم نشين رقيب سفله مشو

               عالمى را به پاى دار مكن

صنما! عهد خود ز ياد مبر

                سست پيمان من نكار مكن

مدعى ارزش تو كى دارد!

                اشك حسرت ز ديده جار مكن

مه من بيش ازين به باغ مرو

                خجل از قامت ات چنار مكن

رخ ماهت نشان مده كس را

                 عالمى را حزين و زار مكن

اى بت كافر اين دل و جانم

                 مست از نغمه ى دو تار مكن

تا كه خونى ز ديده مى بارم

                  قدمت را تو خينه سار مكن

گل من چشم قرمزى دارم

                  باده ى سرخ را گسار مكن

طاقت من به سر رسيده بيا

                  ” واعظى ” را تو انتظار مكن

زبير واعظى