مونږ تر څو به ؟

 

مدې تیرې شـــوې کلـــونه انتظار یو

 پـه خیالونو، تصورکـــې د روزګار یو

 

دهر پوه او مبتکرپـــه تمه  ناست یو

لا یې ضعم ، کار نامو ته امیدوار یو

 

پدې هیله چې بـــه سوله ، امن را شي

په هر لوري به اخته په کار او زیار یو

 

ځوان کهول به خپل وطن کې اسوده وي

نور به خلاص د بل محنت او د ازار یو

 

د کوکنار او بنګ د بوټو کر په ځای به

 کروندګر به د زعفران، غنم او جوار یو

 

په نیشو روږدي علاج به هر بیمار وي

ټول په  فکر، جوړیدو د خپل دیار یو

 

لا تر څو به د غفلت په خوب بیده یو؟

غلط شوي د هـــر چا په تش ګفتار یو

 

افغاني وطن کې هره ورځ  مرګی دی

  دې غمجن، غمجن  حالاتو نه بیزار یو

———————————-

سمیع الدین افغاني

۱۹ – ۸ – ۲۰۱۸

م ۰ کال