طالبان، پناهگاه امن تروریسم اسلامی

سیامک بهاری شورای امنیت سازمان ملل: ”افغانستان به پناهگاه امن القاعده و…

  نور خرد

 ازآن آقای دنیا بر سر ما سنگ باریده عدوی جان ما…

عرفان با 3 حوزه شناخت/ ذهن، منطق، غیب

دکتر بیژن باران با سلطه علم در سده 21،…

شکست مارکسیسم و ناپاسخگویی لیبرالیسم و آینده ی ناپیدای بشر

نویسنده: مهرالدین مشید حرکت جهان به سوی ناکجا آباد فروپاشی اتحاد جماهیر…

سوفیسم،- از روشنگری باستان، تا سفسطه گری در ایران.

sophism. آرام بختیاری دو معنی و دو مرحله متضاد سوفیسم یونانی در…

آموزگار خود در عصر دیجیتال و هوش مصنوعی را دریابید!

محمد عالم افتخار اگر عزیزانی از این عنوان و پیام گرفتار…

مردم ما در دو راهۀ  استبداد طالبانی و بی اعتمادی…

نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان سرزمینی در پرتگاۀ ناکجاآباد تاریخ مردم افغانستان مخالف…

ترجمه‌ی شعرهابی از دریا هورامی

بانو "دریا هورامی" (به کُردی: دەریا هەورامی) شاعر، دوبلور و…

تلویزیون حقوق ناشر یک اندیشه ملی و روشنگری 

نوشته از بصیر دهزاد  تلویزیون حقوق در پنجشنبه آینده،  ۱۱ جولای، …

افراطیت دینی و دین ستیزی دو روی یک سکه ی…

نویسنده: مهرالدین مشید در حاشیه ی بحث های دگر اندیشان افراط گرایی…

د مدني ټولنې په اړه په ساده ژبه څو خبرې

 زموږ په ګران هېواد افغانستان کې دا ډیر کلونه او…

از پا افتادگان دور جمهوریت

در خارج چه میگویند ؟ انهاا طوری سخن میرانند که افغانستان…

آیا طالبان آمده اند ، تا ۳۴ ملیون شهروند افغانستان…

نوشته: دکتر حمیدالله مفید. بزرگترین دشواری که در برابر جهان اسلام…

 چند شعر کوتاه از لیلا_طیبی (صحرا) 

ذهنم، یوزپلنگی تیز پاست آه! بی‌هوده بود، دویدن‌هایم... آی‌ی‌ی        --غزال وحشی، کدام کنام…

بدیده ای مهر بنگرید!

امین الله مفکر امینی                         2024-01-07! بـــه دیده ای مهربنگرید بـــــه…

تشکیل امارت در آنسوی دیورند و تشدید تنش ها میان…

نویسنده: مهرالدین مشید بازی های جدید استخباراتی و احتمال وقوع رخداد…

فروید در دادگاه غیابی کمونیسم

sigmund freud 1856-1939 آرام بختیاری روانکاوی فروید در لباس ایدئولوژی و جهانبینی. فروید…

خالد شیدا

آقای "خالد شیدا" (به کُردی: خالید شەیدا) شاعر کُرد، زاده‌ی…

تخیل در نماد هنر و مذهب و درهم تنیده گی…

نویسنده: مهرالدین مشید از رویا های باطل تا ایده آل های…

واژه چهار و ترکیب سازی های آن در زبان فارسی 

نوشته : دکتر حمیدالله مفید  زبان فارسی از خانواده زبان زبان…

«
»

من ” زنم” آوازی در گورستان تاریخ

 

شیرین نظیری

هشتم مارچ روزهمبستگی،همسویی و همصدایی این جشن بزرگِ جهانی را به تمام زنان رنجدیده و رزمنده کشورم که در شرایط خیلی سخت و نا هنجار بخاطر اعاده ی حقوق و برابری جنسیتی مبارزه کرده اند و در این راه از هیچ گونه سعی وتلاش دریغ نورزیده اند،تبریک و تهنیت می گویم . همچنین به خانواده های که دختران بی دفاع شان را در خشونت های وحشیانه از دست داده اند،تسلیت گفته و یاد قربانیان را  گرامی می دارم. هشتم مارچ روز بر افراشتن درفش مبارزه علیه ستم ، روز ياد بود خاطره ی قربانيان راهپيمايی مسالمت آميز زنان کارگردرشهرنيويارک، روز پيکار قهرمانانه وغرور آفرين مليون ها زن آگاه و رزمنده ی جهان بخاطر رسيدن به حقوق انسانی شان است.
آنچه امروز تحت عنوان حضور اجتماعی و مشارکت سیاسی زنان شناخته می‌شود، در کمتر از 156 سال قبل آرزویی بود که جنبش‌های حقوق زنان برای رسیدن به آن مبارزه می‌کردند.
در هشتم مارچ روزِپرافتخار مبارزه زنان علیه بی عدالتی، در بسیاری ازکشورهای جهان زنان و مردانِ آزادی خواه و آگاهی جامعه گرد هم جمع می شوند تا آواز اعتراض خود را نسبت به ستم و تبعیض جنسیتی و خشونت علیه زنان به گوش جهانیان برسانند.
هرگاه یک نظرگذرا درنتایج مبارزات برحق زنان بی اندازیم.به خوبی ملاحظه نموده
می توانیم که زنان در دنیای امروز جایگاه های خاص خود را بدست آورده اند. اگرچه از لحاظ کمیت شماری آنها چندان قابل ملاحظه نیست. ولی با آن هم روزنه ای امید ایست برای رشد زنان ،در کشورهایی که دموکراسی را تجربه می کنند.
زنان با استفاده از امکانات دموکراسی مسوولیت های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی … کشور های خود را بدست گرفتند وموفقیت های بی نظیر دراموری رهبری، به ملت های خود به ارمغان آوردند و با این عمل خود به جهانیان به اثبات رسانیدند که زنان نیز
می توانند همانند مردان در امور رهبری و کشوری نقش ارزنده ای را ایفا نمایند و این را نیز به اثبات رسانیدند که اگر زن موقف بالا تر از مرد را نداشته باشد برابر با آن قرار گرفته می تواند.

در کشور عزیزی ما افغانستان با الهام ازجنش های بین المللی زنان برای نخستین بار مطالب بیدار کننده ي توسط محمود طرزی، جهت آگاهی زنان بااحتیاط کامل درستون ویژه، تحت عنوان ” ناموران زنان جهان” درسراج ا لاخبار افغانیه به دست نشر سپرده شد. ملکه ثریادرتحت رهنمایی های مدبرانه پدرش محمود طرزی،نخستین هفته نامه ویژه زن تحت نام«ارشاد النسوان» را به زیور چاپ آراسته کرد و نخستین شماره ای آن در ۱۷ مارچ ۱۹۲۱ ترسایی ازچاپ برآمدوتاسال ۱۹۲۵ ترسایی به نشرات خودادامه داد.
درسال 1344مطابق به نوامبر ۱۹۶۵ ترسایی» با الهام ازجنش های ملی و بین المللی زنان ،سازمان دموکراتیک زنان افغانستان تحت رهبری دکتر اناهیتا راتب زاد تاسیس شد. درنتیجه ی فعالیت کادرها واعضای این سازمان، برای نخستین بار در تاریخ کشور،زنان درمظاهره معروف سه عقرب که به وسیله گروه هایی چپی سازمان دهی شده بود، اشتراک نمودند و مجرای دموکراسی را در قانون کشور باز نمودند.از آنروز تا اکنون, زنان افغانستان فراز و فرود های زیادی را تجربه نمودند.گاهی یک گام به پیش رفتند و زمانی هم دو گام به عقب رانده شدند.باری در اموراجتماعی سهیم شدند و زمانی هم زندانی خانه ها گردیدند.گاهی چادری های اجباری را به سرکشیدند وزمانی هم اختیاری آنرا به دور افگندند. این پیکار ها و کشمکش های زنان تا کنون ادامه دارد و به مرحله ي حساس وپرواکنشی رسیده است.طوریکه همه گان شاهد است. همه روزه گزارشهای درد ناک واستخوان سوزی را از میهن عزیزِ خود می شنویم. شنیدن این گزارش های دلخراش و تکان دهنده انتحار و انفجار ، سربریدن زنان ،مثله کردن زنان، محاکمه های صحرایی زنان ، به آتش کشیدن زنان ، معافیت یافتنِ مفتی های دین فروش ،ریاکار و مزدوِر از پنجه قانون ،بی کفایتی،بی مدیریتی و مسوولیت ناپذیری دولت وحدت ملی ودهها خبرِشوک دهنده  دیگری که قلب هر شنونده را به درد می آورد و قلم از شرح آن ها شرم دارد.                                             وقتیکه می خواهم از حقوق زن در افغانستان بنویسم، حس می کنم که با کوههی ازدشواری ها مواجه هستم. “نخستین پرسشی که در ذهنم خطور می کند. اینست که کدام حقوق ؟


زن افغان و حقوق، محال است وجنون؟ ”                                                                      

دشواری های سختی که ناشی از نا امنی ” بیشتر از 50 درصد قلمرو کشوربدست طالبان و داعشیان است.” ، آزار و اذیت دربرابرزنان ” 40 در صد افزایش یافته است.” ، سنت های دست و پاگیر و فرهنگ مردسالار ،نابرابری جنسیتی، عقب ماند ه گی های اقتصادی ،اجتماعی،فرهنگی ،عدم اجرای قوانین, عدم حمایت دولت اززنان  و هزاران مشکلات دیگر که ناشی ازبیسوادی و عقب گرایی مردان این سرزمین باستانی می باشد.                                       زنان میهن ما سخت ترین روزها را درتحت دموکراسی حکومت وحدت ملی گذراندند و انواع خشونت ها ازلت و کوب گرفته،تا خود سوزی، اعدام، ازدواج های اجباری، بد دادن، نفقه نه پرداختن ،تجاوز،فروش، مثله ،حلق آویز،اعدام وسنگساررا تجربه کردند.
پاسخگوی این همه بی عدالتی ها وقربانی های بیشمار؛ مجریان قانون ودرراس همه آن اشرف غنی می باشد. زیرا بی توجه یی و بی عدالتی از سویی حکومت دامنگیر زنان و دختران مان شده و با حضور شمارهنگفتِ نیرو های امنیتی خارجی و داخلی ، وزارت امور زنان ،سازمان ها ،اتحادیه ها ،جامعه مدنی ،انجمن ها و نهاد های مختلف ،خشونت علیه زنان به شکل بی سابقه ی آن افزایش یافته است.                                                            

گرچه درنخستین روزها  یکی از اهداف کشورهای غربی در راس آن ایالات متحده امریکا در افغانستان؛ مساله حقوق وآزادی زنان اعلام شده بود. اما با تاسف که با روی کار آوردن یک حکومت دست نشانده ضعیف، وضعیت زنان بیش از پیش وخیم ترشد و نخستین گام های تاریک را، برای تحت ستم نگهداشتن زنان با استواری واستحکام حاکمیت فقر ، ناامنی ،آواره گی ،حقارت ، آزار واذیت ،بیکاری ،مهاجرت و کشتارهای بیرحمانه گذاشتند. دریک سال پسین هزاران مورد آزار و اذیت علیه زنان در افغانستان به فجیع ترین شکل آن به ثبت رسیده است که همه جنایات علیه زنان در حضور صدها هزار ارتش افغان و موسسه های دفاع از حقوق زنان وکیمسیون مستقل حقوق بشر و وزارت امور زنان اتفاق افتاده است و روز تا روز بر چالش های زنان سرزمین ما افزوده است . زندگی زنان درسرتا سر کشور با نا هنجاری های جدی همراه با خطر مرگ مواجه است. پدیده آزار و اذیت علیه زنان در خانواده ها، درمحیط کار ،در مراکز آموزشی ،درشهرو خیابان از جمله موضوعات فراگیر در زندگی زنان افغانستان به شمار میرود و زنان را در زیر لگد های مرد سالاری ، ننگ و ناموس سالاری، غیرت سالاری، دین سالاری، عنعنه سالاری ، خود خواهی سالاری،جنسیت سالاری وهمه سالاری های دیگر،خرد و خمیر می سازد.

از هشت مارچ سال پار تا کنون تجاوز ، حلق آویز،تیرباران ،سوزاندن و ده ها آزار واذیت زنان و دختران، موضوعات داغ را در رسانه های داخلی و خارجی به خود اختصاص داده است. در یک سال گذشته شمار زیادی زنان دست به خود کشی زده اند یا به وسیله ی افراد خانواده و جامعه تحت شکنجه قرار گرفته اند.   

گزارش های ددمنشانه ای مانند؛گوش های بریده زرینه 23 ساله مسکونه آستان بلخ به وسیله شوهرش، بینی بریده ریزه گل  20 ساله درشهرستان غورماچ آستان فاریاب.
“ریزه گل در بیمارستان به خبرنگاران گفته بود: «شوهرم می‌خواست که با تفنگچه من را بکشد، اما تفنگچه شلیک نکرد. سپس کارد را گرفت و بینی ام را برید. پس از آن فرار کرد”                                                                                                         حفیظۀ دخترجوان 16 ساله در شهرستان بلچراغِ آستان فاریاب پس از آن که مورد تجاوز جنسی گروهی قرارگرفت، جنایت کاران درکاهدان ،او را با چادرش برای همیشه خفه‌ کردند.                                        در نزدیک به یک‌ ونیم ماه گذشته 23 رویداد قتل زنان از 14 آستان کشور به وزارت امور زنان به ثبت رسیده است. کشته شده گان 2 تا 50 سال سن داشتند. این کشتار ها در آستان‌های کابل، پروان، لوگر، غور، غزنی، بغلان، دایکندی، کندهار، نیمروز، بادغیس، فراه، کاپیسا، سرپل و ارزگان بود که از8 قوس تا 20 جدی ” 23 قتل در 42 روز” سال جاری رخ‌ داده است. “نوشتن آسان،اما چگونه می توان از درد مادران داغدیده کاست؟”                                                                                                       به باور من آمار آزارو اذیت علیه زنان در افغانستان افزون از آن است که کمسیون حقوق بشری و وزارت امور زنان در طی ده ماه ارایه داشته اند. زیرا بسیاری از خشونت ها علیه زنان در خارج از شهر ها، در روستا ها صورت می گیرد و بنا به عرف و رسوم عقب مانده حاکم بر جامعه، شکایت کردن قربانیان به مراجع عدلی عیب پنداشته می شود. ازاین سبب بسا فجایع کتمان و بر آن پرده کشیده می شود                                                    .
رژیم دست نشانده ناکارآمد، گسترش نا امنی ، نابرابری های جنسیتی،ازدیاد روز افزون معتادین، عدم دست‌یابی به صلح عادلانه و پایدار ، ومذهبی ،بیکاری و تهیدستی،جامعه قبیلوی مردسالار، فساد گسترده در دستگاه دولت ، ضعف حاکمیت قانون، فرهنگ معافیت و فساد، افزایش کشت و قاچاق مواد مخدر، فقر و تنگدستی،  و وجود نیرو های خارجی را میتوان عوامل اساسی افزایش آزار و اذیت بر زنان نامبرد. این عوامل درد ناک و کشنده سالانه شمار زیادی زنان را به کام مرگ فرو میبرد و یا شماری زیادی از زنان را به زندگی رقت بار مجبور می سازد.

طوریکه می دانیم تضاد های گوناگون ازجمله تضاد میان زنان و مردان در همه جوامع وجود دارد اما در جامعه ما به وسیله بیگانگان و دکانداران دین و همسایه های نا اهل و نا صالح بیشتر از پیش تقویه شده و حادترگردیده است.

زن ستیزی را میتوان در وجود هر مرد افغان یافت از مردان مترقی چپی گرفته تا واپسگرا های وابسته به امپریالیزم وافراد بیسواد و جاهل جامعه. همه و همه توقع دارند که همواره زنان شان از خواسته هایشان صد در صد اطاعت کنند.

شور بختانه زنان زیادی در افغانستان بخاطر خشونت های خانواده گی ، ازدواج اجباری ، بددادن ، مجبور ساختن به تن فروشی و تجاوز خود را آتش زده اند ویا دست بخود کشی زده اند. درواقع می توان آنرا نوعی از مبارزه برای رهایی ازشر زندگی نکبتبار ونوعی از اعتراض علیه وحشت و آزار و اذیت مردان تلقی کرد.

براساس تصمیم حکومت وحدت ملی، در جریان پیکار های انتخاباتی قراربود در هر وزارت خانه یک معین زن وجود داشته باشد. این تصمیم در برخی از وزارت‌خانه‌ها عملی شده است اما هنوز در بر گیرنده تمام وزارت خانه ها نیست.                                              

حضور زنان در صفوف پولیس و اردو یکی از خواست‌های نهادهای مدافع حقوق زنان است. اما براساس تعهد حکومت، باید تا پایان سال جاری 2016،  ۵۰۰۰ زن در صفوف پولیس وظیفه اجرا می کردند. اما وزارت داخله هنوز نتوانسته است. تا این مقدار پولیس زن را در این وزارت جلب و جذب کند.                                                                         

زنان بیشتر از نیم جمعیت افغانستان را با هزاران تحصیلکرده ، متخصص و متجرب تشکیل می‌دهند.آنها دیگر قربانیان خاموش و ساکت نیستند. نیاز ندارند که مردها به نماینده گی از آنها سخن بگویند. ازسوی دیگر نباید زنان تنها حضور سمبولیک در نهادهای دولتی داشته باشند.بلکه باید زنان در پست‌های عالی دولتی گماشته شوند و صلاحیت‌های اجرایی داشته باشند. هم اکنون به دلیل افزایش ناامنی‌ها، دختران درمناطق ناامن از حقوق ابتدایی و اساسی خود محروم استند. دروازه  های صد ها مکتب به روی دختران بسته است. زنان حق کار، تعلیم و تحصیل ندارند و نمی‌توانند برای اعاده حقوق خودبه مراجع عدلی و قضایی مراجعه  نمایند .                                                                                                                      پرونده صد ها زن و دخترجوان که بخاطر فرار از منزل در عقب میله های زنان قرار دارند. منجمد شده است و برای رهایی آنها کوچکترین گامی مثبت برداشته نشده است.
برای رهایی زنان بی گناه ازپشت میله های زندان،وزارت امورزنان، وزارت عدلیه، ستره محکمه ونهاد های مربوط به آن بالای محاکم محلی فشاروارد نمایند. تا پرونده های زنان هرچه زود ترمورد بررسی قرارگرفته ومجرم وغیرمجرم شناسایی وتفکیک شوند.                                                                                         عاملین جنایت ها و آزار و اذیت بر زنان تا کنون شناسایی، دستگیر و محاکمه نشده اند.
حکومت وحدت ملی باید حاکمیت قانون را در اولویت کاری خود قرار دهد و با مجازات عاملین خشونت به مردم اطمینان دهد که اراده سیاسی برای حاکمیت قانون و مبارزه با خشونت و حراست از نوامیس مردم و حیثیت زنان وجود دارد؛ زیرا جنایتکاران با تجاوز بر نوامیس مردم و حیثیت زنان و دختران محیط اجتماعی و حریم خصوصی را برای زنان نا امن ترمی سازند.                                                                               
بنابران برماست که همه زنان افغانستان صرفنظر از هر جناح و هر حزب و هر سازمان و هر باوری که هستیم،یک مشت فولادین شویم و با مقاومت خود آواز زنان،روستایی،زنان بیسواد خانه، آواز کودک تحت سن « ازدواج اجباری» و دها بدبختی های زنان را برملا ساخته و با اتحاد خود به مراجع ذیربط مراجعه نموده و خواستار تغیر در حیات اجتماعی و خانواده گی زنان شویم. در هر سالروز هشتم مارچ روز آزادی زنان، باید دست آوردی مثبت برای زنان جامعه خود داشته باشیم تا شعار های ما از حرف به عمل پیاده گردد.
زنده باد زنان افغانستان!                                                                                          

20 فبروری 2017