چند شعر کوتاه از رها فلاحی

 (۱) من گرسنه‌ام، سیر نمی‌شوم! هرچه کتاب می‌خوانم... (۲) خوابم نمی‌گیرد، عروسک‌هایم، هیچ لالایی بلد نیستند... (۳) گرچه گفتنش…

نشست دوحه: در مبانی حقوق داخلی یا سلطه آمریکایی؟

در این تحلیل سلطه آمریکایی یا افغانستان هراسی بر قدرت…

سُرورگم شده

میرعنایت الله سادات              …

طالبان، حقوق زنان و نشست دوحه

سیامک بهاری اواخر ماه ژوئن امسال، سومین نشست دوحه برای آنچه…

فلسفۀ امرور، سفسطۀ فردا و فلسفۀ پس فردا، سفسطۀ پس…

نویسنده: مهرالدین مشید مطلق انگاری و بسته شدن دریچه های انعطاف…

دو جهت شناخت- مکمل بودن و وابستگی آن‌ها به یکدیگر

یوری آنتونوف (Yuri Antonov)  ا. م. شیری فرآیند شناخت در دو جهت…

در بارۀ تغییر تقسیمات طبقاتی

یوری آنتونوف (Yuri Antonov) ا. م. شیری بسیاری از نویسندگان به تغییر…

تعامل سیاسی روپوشی برای توطیه های ژرف و مرموز بر…

نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان دارالقرای گروه های تروریستی تحت حاکمیت طالبان با…

    عید قربان

           در ماتم قربانی باز  کویند که  عید قربا نست لیک چشم سحر…

             بزرنفاق انگریزی

                                            درو آن با داس روسی  استعمارگران جهان بمنظور غصب سرزمینها ی…

دولت و خدمت!

دولت به انگلیسی State و به فرانسوی Etate  و یا…

عید در غربت

 عید طرب با لب خندان کجاست  میله به آن قرغه و…

چه قیامت برپا کرده طالب!

امین الله مفکر امینی      2024-04-06! چــه قیامت برپــا کرده اند طالــــب درمیــــهــنِ…

Afghanistan

Geopolitics of Afghanistan – Part I By: Saber Azam [*] Introduction: Afghanistan has…

بازگشت عنتر

شاعر: ا-ایران احمدی، بازامدی تا سلطه بر ایران کنی انچه‌باقی مانده را…

آسایشگاه

"آسایشگاه" نام جدیدترین اثر "سامان فلاحی" (سامو) دوست شاعر و…

صابر صدیق

استاد "صابر صدیق" (به کُردی: سابیر سدیق) شاعر کُرد عراقی‌ست. نمونه‌ی…

شعر فوق‌العاده زیبای «سیب» و نظر سه شاعر!

بهرام رحمانی bahram.rehmani@gmaiul.com  وقت شعری و مطلبی و حرفی تازه و از…

رقابت کشور های منطقه و جهان و به حاشیه رفتن…

نویسنده: مهرالدین مشید قلاده داران تروریستان جهان؛ محور رقابت های کشور…

[کورد یەکیگە] 

کۆساڵان بەفر دەباڕیدو  ئەمن لە قۆچان ساردم دەبێ  ئەمن هاتنەگرین ئەبم  سیروان لەمالەم…

«
»

مذاکرات بین الافغانی ، صلح نمی آورد

    نوشته ی : اسماعیل فروغی

          حقایق تلخِ برخاسته ازجنگ 42 ساله ی افغانستان ، مارا به این باور رسانده است که متأسفانه مذاکرات بین الافغانی هرگز ثمری درقبال نداشته و این جنگ نه از راه مذاکرات میان افغان ها ؛ بلکه تنها از طریق تفاهم و جورآمد میان قدرتهای بزرگ ، قدرت های منطقه وهمسایه گان افغانستان به پایان خواهد رسید .

       جهان آگاه است که تنورِ سوزان این جنگ که ابتدا با هدف سقوط و سرکوب اتحاد شوروی وقت و بعداً به قصد بدنام کردن اسلام ، داغ شد ، نه توسط مردم افغانستان بلکه با هزینه و رهبری ایالات متحده ی امریکا ، اتحادیه ی اروپا ، سعودی ها و دست داشتن تمام همسایه های طماع ما گرم نگهداشته شده است . آنان این تنور را ایجاد کرده اند و تا زمانی که آنان نخواهند این تنورآدمخوارهمچنان داغ و سوزان خواهد ماند . مردم ساده و خوش باورافغانستان ازهمان اول فقط هیزم این تنور بوده اند و بس .

       اصطلاحات مذاکرات بین الافغانی و مصالحه ی ملی که از زمان حکومت داکتر نجیب الله سر زبانها افتاد ، ازاول تا امروز یک رویای خوش و یک مقوله ی بی تفسیر برای باشنده گان افغانستان بوده و برای همیشه رویای بی تفسیر باقی خواهد ماند . مذاکرات گروههای اسلامی وغیراسلامی درپاکستان ، در روسیه ، درافغانستان ، در دوحه و حتا در مکه ی شریف ، همه بین الافغانی بودند که هیچکدام پیام صلح باخود نداشته اند .

       مذاکرات مضحک دوحه نیزکه با ترکیب فرمایشی – مصلحتی ، بیهوده گی و ناکامی اش از اول روشن بود ، یکی ازهمان نشست های بین الافغانی است که هیچ نقشی برای تأمین صلح نخواهد داشت . و به همین سان است مذاکرات ماسکو…

       طوری که معلوم است خواست امریکا برای تامین و تحکیم ثبات درافغانستان اهمیت حیاتی دارد . امریکا با تسلط همه جانبه برهمه جوانب جنگ ، به خوبی میتواند این تنورسوزان راهمانگونه که روشن کرده است ، خاموش اش نیز نماید . تا امریکا به نیات شوم سودجویانه اش درافغانستان ومنطقه تجدید نظرننماید ، صلح و ثبات نصیب افغانستان نخواهد شد .

      اما حقایق نشان میدهد که حالا امریکا زیرفشارهزینه های سنگین جنگ و زیرفشار قدرتهای منطقه ای ، آرزو دارد هرچه زودترخود را ازگودال جنگ فرسایشی افغانستان بیرون بکشد. حالا که اتحاد جماهیرشوروی سوسیالیستی حضور فزیکی ندارد ، حالا که ایران اسلامی با تمام کوششها سقوط ننمود ، حالا که قدرتهای منطقه ای چون روسیه ، چین ، ایران و هندوستان چهارچشمه براوضاع نظارت داشته ، قدراست دربرابر یکه تازی ها و چپاولگری های امریکا ایستاده اند ، وبالاخره حالا که امریکا قصد و نیت حمایت ازنظامهای خودکامه و تک محور را ندارد ؛ ایالات متحده ی امریکا میخواهد هرطوری شده است به وضعیت موجود خاتمه بدهد. چهره هایی را که در رأس قدرت استند ، تعویض نموده و با قبولاندن تعدیلاتی به طرف های جنگ ، وضعیت را از نو مدیریت نماید .

      درست به همین اساس است که برخلاف روند دوحه ، اینبار امریکای تکرو، دست به دامن ملل متحد، روسیه ، چین ، ایران و هندوستان برده ؛ ازهمه تقاضا دارد تا با شرکت درمجلس صلح استانبول ، امریکا را درامرختم غایله ی افغانستان یاری برسانند .

      به باورمن کنفرانس استانبول یک کنفرانس خیلی با اهمیت درسرنوشت و وضعیت افغانستان خواهدبود که امیدواریم وضعیت جدید قربانی های کمتری را از مردم ما طلب نماید .