لقمه ی وحدت
مولانا عبدالکبیر (فرخاری) ونکوور کانادا
اختلافاتیکه چاق اســـــت از درون وحدت ملی اســــــــت غرقاب جنون
اسپ غم پرورده ی دوران چـــــور دیده باشی گفت: یک زین و دو کون
وحدت اسـت یک گوهر از اقلیم دل کـی شود آویزه بر گـــــــــــوش زبون
زاید ار گوهر ز آغوش صـــــــدف وحــــدت است فرزند اصحاب شــئون
حرف ظاهر از ره باطن نه جست لقمه ی وحـــــــدت نگنجد در گلــــون
یمشوا فی الارض بکبر فی الاصول یرحم الله لهم لا یعلمــــــــــــــــــــــــون
خواســـتم خود را رها از پیچ و تاب باز خوردم تاب و پیچ چند و چــــــون
زاده ی فقرم چو موری روی خاک خوشـــــــه چیــــــن خــرمن ارباب دون
آب ما سرچشمه اش کاخ ســـــــــفید چشـــــــــــــم ما بر روزن جیب شَرون
کی ببیند چشـــــــــــــم کور روزگار طفــــــــــــل اشکم سایه اندازد به خون
می کـــــــــــند اندیشه ی بکر زمان کـــــــــــــــاخ استمگر به فردا واژگون
می رود زین آشیانها بعـــــــد ازین مـــــــــــــــــرغ پروازم به چرخ نیلگون
می شود (فرخاری) فردا سرفراز
بر فلـــــــــــک پیچد نوای ارغنون
