غرض عملی شدن تعهدات مشترک به واقعیت گرایی نیاز است
دردمند
بزرگی جهان به گفتار نیست
دو صد گفته به نیمه کردار نیست
روسای جمهور افغانستان و ترکمنستان به تاریخ 5/6/1394 در نشست مشترک که در ارگ ریاست جمهوری داشتند تعهدات دو جانبه را برای عملی شدن بیش از ده پروژه بزرگ اقتصادی میان دو کشور تعهد نمودند. محمد اشرف غنی در بخشی از صحبت هایش گفت ترکمنستان آماده است در کنار افزایش صادراتش تا پنج برابر به افغانستان در پروژه های بزرگ اقتصادی دو کشور مانند شبکه های آهن افغانستان افزایش انتقال برق به کشور و ساخت لوله انتقال گاز و نفت به بندر آقینه سرمایه گذاری کند. در همین حال قربان قلی بیردی محمدف رئیس جمهور ترکمنستان در بخشی از صحبت هایش تاکید بر گسترش روابط بازرگانی و اقتصادی افغانستان و ترکمنستان میگوید که در بخش های گوناگون با افغانستان آماده همکاری و بازرگانی و ترانزیتی هستیم.
حمایت های فنی از صنایع قالین، ساختن پروژه بزرگ ترانزیت، برق ترکمنستان از راه های افغانستان به پاکستان لوله نفت و گاز وارداتی به بندر آقینه آغاز و با گذشتن از شبرغان به شیرخان بندر خواهد رسید. ساخت راه آهن تورغندی هرات، گسترش راه ترانزیتی در افغانستان و ترکمنستان به ویژه زمینه سازی برای بازسازی راه ابریشم آغاز کار لوله گاز ترکمنستان در چارچوب پروژه تابی، آغاز کار برای ساخت راه لاجورد و گسترش حجم بازرگانی میان دو کشور از پروژه های هستند که روسای جمهور دو کشور درباره عملی شدن آن توافق کردند.
رئیس جمهور اشرف غنی گفت کشور ترکمنستان در عملی شدن این پروژه افغانستان را یاری خواهد کرد افزود دولت ترکمنستان یک دولت عملگر است. رئیس جمهور ترکمنستان با خوش بینی برای آغاز کار پروژه “تابی” که بر بنیاد آن گاز ترکمنستان از اره افغانستان به پاکستان و هند خواهد رسید گفت که کشور ما آماده عملی شدن هر نوع همکاری در عملی شدن پروژه افغانستان است. افزود همکاری های ما مستحکم و غیر قابل تغییر است و این همکاری های ما باید در خدمت منافع مردم دو کشور باشد تا پیشرفت ثبات دوامدار پیدا کند! در حالیکه آگاهان امور و ده ها میلیون مردم تعهدات دو جانبه را بین روسای جمهور هر دو کشور در صورت عملی شدن بزرگترین گام و دستاورد بخاطر رفع مشکلات در بخش ها بازرگانی، چالش های بیکاری، برق، گاز، نفت، رشد صنعت قالین، پیدا کردن راه ترانزیت به کشورهای منطقه و اروپا، احیای راه ابریشم، اعمار راه لاجورد و غیره دانسته از اینکه سالهاست در شیر سوخته اند دوغ را اپف کرده خورده دیدگاه خویش را چنین بیان داشته اند.
حالا هم پی برده اند که به نسبت مداخله ادارات استخباراتی یک عده از کشورهای منطقه و جهان مسلط ساختن افراد و گروه های که به فساد گسترده جنگ افروزان، غارت هزاران میلیارد ثروتهای مادی و معنوی کشور مردم، غاضبین میلیونها جریب زمین، دامن زدن انواع خشونت های خانواده گی ، خصومت های قومی، لسانی، سمتی، مذهبی، تنظیمی، حزبی، زن ستیزی، مردم ستیزی، فرهنگ ستیزی، قانون ستیزی، استخراج و قاچاق معادن سنگ های قیمتی، جنگلات، آثار باستانی، کشت ترافیک و قاچاق مواد مخدر متهم میباشند در کشور و قدرت طی چهارده سال گذشته قریب نود میلیارد دالر زیر نام کمک به افغانستان سرازیر با وجود موجودیت قریب یک صد و پنجاه هزار قوت های نظامی چهل و سه کشور امنیت نسبتاً خوب از گاو غدود آن به مصرف نرسید. قریب به هشتاد فیصد آن از راه دروازه داخل و از کلکین دوباره خارج حیف و میل و تاراج گردید. نهادها و کشورها کشور ما را در جمله نود فیصد تهیه کننده مواد مخدر جهان و در ردیف چهار کشور فاسد جهان معرفی نموده به نسبت انجام حملات انتحاری، ماین گذاری روی جاده، سرقت های مسلحانه، آدم ربائی سیل خون در کشور جاری، چهل فیصد در زیر خط فقر زیست نموده، قریب به سه میلیون به نسبت تشدید شدن جنگهای خونین، گسترش معافیت، عدم تزبیق یکسان قانون و عدالت اجتماعی افزایش بیکاری، بیماری، مواد مخدر مبتلا شده. سوال اینجاست دولت که زیر نام حکومت وحدت ملی ایجاد تا هنوز هم توان جور آمدن بالای توزیع تذکره تابعیت کشور را ندارند. یک عده از آنها بالای حذف کلمه افغان در تذکره پافشاری مینمایند. در معرفی افراد به نقاط کلیدی روابط را بر ضوابط ترجیح داده نتوانسته اند غرض تقرر و معرفی والی ها و وزیر دفاع، لوی سارنوال توافق نمایند. به نسبت افزایش جنگ های خونین، آدم ربائی، سرقت های مسلحانه، بدماشی، زورگوئی ها، فقر، بیکاری، بیماری، روزانه قریب ده هزار تن به خصوص جوانان که بزرگترین نیروی کشور میباشند با قبول تحقیر، توهین و خطرات به کشورهای منطقه و جهان سفر نموده، فرار مغزها و سرمایه به خارج کشور رو به افزایش بوده به نسبت پائین آمدن ارزش پول افغانی قیمت اجناس و مواد سرسام آور بلند رفته. طی چند ماه سال جاری نود و شش فیصد کسر بیلانس تجارت را نشان میدهد یعنی واردات نود و شش فیصد صادرات چهار فیصد. چطور میتوان با موجودیت چالش های فوق به عملی شدن تعهدات روسای دو کشور امیدوار بود؟
خلاصه اینکه مردم افغانستان از شنیدن وعده های سر خرمن مقامات ذیصلاح و حامیان خارجی شان سخت خسته شده میگویند انجام تعهدات مشترک روسای جمهور هردو کشور به واقعیت گرایی، تخصص گرایی و خرد گرایی نیاز است.
انجام عملیات ها بر ضد دشمنان مردم افغانستان و گماشته گان فاسد ادارات استخباراتی کشورهای منطقه و جهان که به واسطه قوای مسلح قهرمان کشور در اکثریت نقاط کشور جریان دارد یکی از خواست های مردم میباشد. به باور ما وقت آن رسیده که تمام نیروهای سالم اندیش کشور که خواهان کاهش دشواریهای موجود در کشور میباشند با حمایت از قوای مسلح قهرمان و با افتخار ما و وارد کردن فشار بالای رهبران حکومت وحدت ملی از طریق حرکات مدنی و مبارزات مسالمت آمیز آنها را وادار زند که به جای بازی های قدرت طلبی منافع ملی و اکثریت جامعه را در معرفی و بلند کشیدن افراد بخاطر عملی شدن تعهدات مشترک در نظر بگیرند. زیرا که بدون تخصص گرایی، خرد گرایی و واقعیت گرایی نمیتوان به تهعدات روسای جمهور هردو کشور دستیاب شد.
