عاشق فرزانه!
امین الله مفکر امینی 2016-29-03
کلبه ای ویران دلم سرو سامانه نــــدارد
جزآهی دلی سوخته ام این کا شانه نــــدارد
آن یا ربیوفا بخون کـرده ایــن دل ودیــد ه
هیچ یار، ز یار، همچو دلی خونابه ندارد
عاشقم، بجزعشقم نباشد چیزی بـه بســـاطم
هیچ کس پروای منی عاشق فرزانه نـــدارد
پرخون شــده ایندل کشیده بصحرای جنونـم
ز آن یاری که فرق خود و بیگانه نـــدارد
مفکردنیای بیکسم را است اشک دیده همدم
من آن شمعی ام که سوزد و پروانـــه ندارد
2016-30-03
حس بشر دوستی!
چه بلا آمده بروحـــــدت میهـــــــن یکپارچهء ما
که غـــرقه بخـــون اند دلــی مــردم بیچارهء مــا
تا جـــک وپشـــتون، هزاره واوزبـــــک نیامیزند
این آتش سوزان سوختـــه همــــه کـــاشانهء ما
همه هـــمخونیم، اولاد آدمیم، بنـــده ای خــــداییم
بدیگرهیچ تعلــــق مکنید شـاد دشمـن آستـــانهء ما
هموطن! بشردوستـــی ونوع پروری چه گناهست
که دین، مذهب وطریقت ها کـــرده بیــگانهء مــا
مفکر گوید گـــراییم بــجوهر انسانی کــه دُر است
این دُردارند، پشتون، تاجک، اوزبک وهزارهء ما
بیایید گـیـریم یکدگر بر بــــنای همخونی بـــآغوش
ایــن یگانه را ه است ز دوری ونفــاق چــارهء ما
