شعر مرثیه

نوشته نذیر ظفر

شعر شد مــــــر ثیه و طـــرز سخن ماتم شد

روز تا روز عـــزیـــــــزان ز کـــنارم کم شد

ای فلک شرم کن از گردش بـــــیهوده خویش

ریــــــــختی خانه ای دل عشرت ما درهم شد

واژه ها جا مه ای مشــــــکین عــزا پو شیدند

غزل و شـــعر بهـــم گریه کــــــنان پــر نم شد

درد شد آتــــش و بستر ز جفا مجمره گـــشت

اشک بر زخـــــم تـــن ســــوخته ام مر هم شد

پی قـــتل مــــن و تو تیــــغ و ســـــنان آوردند

ایــن هــــــــمـــه جــــور ز اولاد بـــدی آدم شد

تا که دیدیم ؛ وطـــــندار بخـــــــــون می غلطد

این مــــــصا يب ز جفا بر من و تو همدم شد

خانه ای خصـــــــم بسوزد که دل ما را سوخت

ایخــــــــــدا قســــمت ما از چی بغــــم پیهم شد