شعر مرثیه
نوشته نذیر ظفر
شعر شد مــــــر ثیه و طـــرز سخن ماتم شد
روز تا روز عـــزیـــــــزان ز کـــنارم کم شد
ای فلک شرم کن از گردش بـــــیهوده خویش
ریــــــــختی خانه ای دل عشرت ما درهم شد
واژه ها جا مه ای مشــــــکین عــزا پو شیدند
غزل و شـــعر بهـــم گریه کــــــنان پــر نم شد
درد شد آتــــش و بستر ز جفا مجمره گـــشت
اشک بر زخـــــم تـــن ســــوخته ام مر هم شد
پی قـــتل مــــن و تو تیــــغ و ســـــنان آوردند
ایــن هــــــــمـــه جــــور ز اولاد بـــدی آدم شد
تا که دیدیم ؛ وطـــــندار بخـــــــــون می غلطد
این مــــــصا يب ز جفا بر من و تو همدم شد
خانه ای خصـــــــم بسوزد که دل ما را سوخت
ایخــــــــــدا قســــمت ما از چی بغــــم پیهم شد
