طالبان، حقوق زنان و نشست دوحه

سیامک بهاری اواخر ماه ژوئن امسال، سومین نشست دوحه برای آنچه…

فلسفۀ امرور، سفسطۀ فردا و فلسفۀ پس فردا، سفسطۀ پس…

نویسنده: مهرالدین مشید مطلق انگاری و بسته شدن دریچه های انعطاف…

دو جهت شناخت- مکمل بودن و وابستگی آن‌ها به یکدیگر

یوری آنتونوف (Yuri Antonov)  ا. م. شیری فرآیند شناخت در دو جهت…

در بارۀ تغییر تقسیمات طبقاتی

یوری آنتونوف (Yuri Antonov) ا. م. شیری بسیاری از نویسندگان به تغییر…

تعامل سیاسی روپوشی برای توطیه های ژرف و مرموز بر…

نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان دارالقرای گروه های تروریستی تحت حاکمیت طالبان با…

    عید قربان

           در ماتم قربانی باز  کویند که  عید قربا نست لیک چشم سحر…

             بزرنفاق انگریزی

                                            درو آن با داس روسی  استعمارگران جهان بمنظور غصب سرزمینها ی…

دولت و خدمت!

دولت به انگلیسی State و به فرانسوی Etate  و یا…

عید در غربت

 عید طرب با لب خندان کجاست  میله به آن قرغه و…

چه قیامت برپا کرده طالب!

امین الله مفکر امینی      2024-04-06! چــه قیامت برپــا کرده اند طالــــب درمیــــهــنِ…

Afghanistan

Geopolitics of Afghanistan – Part I By: Saber Azam [*] Introduction: Afghanistan has…

بازگشت عنتر

شاعر: ا-ایران احمدی، بازامدی تا سلطه بر ایران کنی انچه‌باقی مانده را…

آسایشگاه

"آسایشگاه" نام جدیدترین اثر "سامان فلاحی" (سامو) دوست شاعر و…

صابر صدیق

استاد "صابر صدیق" (به کُردی: سابیر سدیق) شاعر کُرد عراقی‌ست. نمونه‌ی…

شعر فوق‌العاده زیبای «سیب» و نظر سه شاعر!

بهرام رحمانی bahram.rehmani@gmaiul.com  وقت شعری و مطلبی و حرفی تازه و از…

رقابت کشور های منطقه و جهان و به حاشیه رفتن…

نویسنده: مهرالدین مشید قلاده داران تروریستان جهان؛ محور رقابت های کشور…

[کورد یەکیگە] 

کۆساڵان بەفر دەباڕیدو  ئەمن لە قۆچان ساردم دەبێ  ئەمن هاتنەگرین ئەبم  سیروان لەمالەم…

مضحکه ی تحت تعقیب بودن سراج الدین حقانی

             نوشته ی : اسماعیل فروغی   سفر پنجم…

جوانمرگی گرامشی؛ مبارز ایتالیایی، در زندان

Antonio Gramaschi (1891-1937) آرام بختیاری گرامشی؛ کمونیست ایتالیایی، خالق دفترهای زندان. آنتونیو-گرامشی (1937-1891م)…

جهان زیستی در بستر جهانی شدن جهان

جهان زیستی فرد٬ مجموعه خصایص و طرز فکری فردی وی…

«
»

دو پیشنهاد خدمت جناب امرالله صالح

ص. ازهر

جناب معاون اول رییس جمهور و عهده دار تامین امنیت کابل،

از مدتیست اذهان عامه در جامعه افغانی، بالخصوص در میان چیز فهمان آن، با ملاحظه موضعگیری های ملی و سازنده شما، در جهت تایید و پشتیبانی تان انکشاف کرده می روند. با همین نظر خوش بینانه نسبت به اظهارات و اقدامات عملی جناب شما، اجازه می خواهم بدون مقدمه چینی ها و رفتن به کبرا و صغرا، دو پیشنهاد عاجل را خدمت آن بزرگوار پیشکش نمایم:

۱- در حالی که دست استخبارات منطقه و جهان بدون شک در تمام حوادث تروریستی مشهود است و خود شما به مثابه کاردان این عرصه بهتر از هر کسی کنه مسایل را درک می کنید، ایادی آن سازمان های استخباراتی را بایست در خود محل و در حمله اخیر بر پوهنتون کابل، در خود پوهنتون نیز جستجو کرد. 

از مدت هاست که دانشگاه های افغانستان، و در درجه اول پوهنتون های کابل و ننگرهار، به لانه های خطرناک تروریزم مبدل شده اند. اکثر سازمان های دهشت افگن، و در مقام اول، طالبان، داعش، حزب التحریر و شبکه حقانی،لانه های پر قدرتی را در صفوف استادان و شاگردان ایجاد کرده اند. این امر نه تنها از لحاظ پی آمدهای تروریستی شبیه آنچه دیروز به وقوع پیوست قابل اندیشه است بلکه خطر بزرگ تر آن در پی آمدهای تربیتی نسل های بالنده کشور، که چهار چشمه منتظر باروری های مثبت و سازنده شان برای آینده کشوریم، دیده می شود. 

توجه به این مسأله نهایت حیاتی باید از ابتدا و سالها پیش به عمل می آمد، که سوگمندانه تغافل بزرگی در زمینه صورت گرفته است. سعدی گوید سر چشمه را توان گرفتن به بیل  /  چو پر شد نتوان گرفتن به پیل. گرچه دیر شده ولی با انتظاری که از لیاقت و صلاحیت شما برده می شود امیدوار می گردیم در مهار این خصم در کمین نشسته، اقدامات مدبرانه یی روی دست خواهید گرفت.

۲- پیشنهاد دوم من به صلاحیت ها و مسوولیت های گسترده تر شما در سطح کشور، به مثابه معاون نخست رییس جمهور، مربوط می شود:

شما که همیشه در متن حوادث و انکشاف های چندین دهه اخیر افغانستان فعالانه حضور داشته و از تمام کیف و کان آن آگاهی تمام دارید، بدون شک درهم برهمی یک پارچه گی ملی و سوء استفاده چند فروخته شده به اجنبی را از تنوع قومی، زبانی و مذهبی نیز، که سلاح بران در دست دشمنان کشور است، از نظر دور نداشته اید. 

این پدیده شوم، از زمان حضور شوروی و بعداً در زمان «جهاد» از سوی پاکستان و ایران و به تعقیب آن از سوی امریکا به منظور تسهیل رسیدن شان به اهداف راهبردی و تاکتیکی شان، به شدت دامن زده شد. حکومت های ناتوان و بی اراده کشور یا نتوانستند، یا نخواستند و یا اجازه نیافتند گامی در جهت از میان برداشتن حفره های ایجادشده بردارند.

این بیماری، چنان پیشرفت کرده و واگیر شده است که حتا دانشمندان و روشنفکران کشور را نیز فرا گرفته است. شدت و حدت معضله هم به جایی رسیده که هویت ملی و یک پارچه گی سرزمین را نیز آشکارا و بدون ترس به سوال می برند. سوال برانگیز تر اینست تمام دستگاه های دولت، با تشکیلات عریض و طویل پولیس، څارنوالی و قضا، با نگاه بی تفاوت به آن می نگرند و در جلوگیری، پیگرد و تعقیب قضایی، بر بنیاد احکام صریح قانون اساسی و قوانین فرعی، حتا تمایلی نشان نمی دهند.

دولت نه تنها وظیفه تطبیق احکام قانون را از راه ممارست حاکمیت بر عهده دارد، بلکه وظیفه بالاتر و پر اهمیت تر دیگری را نیز بر دوش دارد که عبارت است از اتخاذ تمام تدابیر و اقدامات تهدابی و اساسی برای پر کردن فلاصله میان اقوام و اقشار مختلف جامعه.

کسان زیادی تصور می کنند که اکنون خیلی دیر شده و وصل دوباره این فصل از تصور بیرون است. اما من به کلی نظر دیگر دارم و آن اینکه مردم اصیل افغانستان از هم دور نیستند. این چند مفسد آله دست علنی بیرونی ها اند که با فراهم آوری زمینه چپاول و بیداد برای شماری بیپعرضه و لومپن، آنها را در حیطه حمایت خود و خود را در حیطه حمایت آنها قرار داده شعارهای جدایی طلبی و نفاق افگنی خود را بر زبان های آنها نیز می گذارند.

حکومت ها تا کنون نه در کولیکروم مکتب ها و پوهنتون ها به منظور ایجاد عشق به میهن و ملت واحد، توجه کرده اند و نه در گزینش معلمان و استادان. نه نهادهای اکادمیک به مطالعات، تحقیقات و گشایش علمی رمز یک پارچه گی پرداخته اند و نه وزارت های اطلاعات و فرهنگ، حج و اوقاف، معارف و تحصیلات عالی برنامه های موثر تبلیغی، تربیتی و علمی طرح و به اجرا گذاشته اند. رسانه ها، که سازنده گان اساسی ذهنیت جامعه اند، به جای کار سازنده، مصروف فاجعه آفرینی اند و با چشم سپیدی تمام، در مخالفت صریح با قوانین، اخلاق و ارزش های روشنگری، پلیدترین تبلیغات را در جهت از هم پاشی ملی و خدمت به دشمنان شرقی و غربی، به پیش می برند. این همه جنایت در زیر پرده آزادی بیان، و بی گمان زیر حمایت بیرونی ها، ارتکاب می گردد. 

تلویزیون یک هنوز هم بعد از پخش یگان برنامه کوتاه تبلیغاتی امنیتی، صحی، محیط زیستی، ملی گرایانه و غیره، می نویسد:« آنچه دیدید یگ آگهی بازرگانی بود» و با این نوشته، مخالفت خود را با محتوای تبلیغ رشادت کوماندوها، دست آوردهای نیروهای امنیتی و یا برنامه های اقتصادی – اجتماعی، اعلام می دارد. سوگمندانه تر هم اینست که مالک این تلویزیون در این آخرین کابینه حکومت عضویت هم داشته است. پیش ازین شبکه های طلوع هم چنین کاری می کردند ولی از مدتهاست از آن دست برداشته اند.

این آرزو را هم در مخیله ام می پرورانم که شما توانایی آن را داشته باشید تا در تفاهم با رییس جمهور، در کنار پر کردن خلاهای ذکر شده، یک پیکار همگانی سرتاسری برای ایجاد رستاخیز یک پارچه شدن و به دور منافع سترگ ملی گرد آمدن، را در میان نسل جوان راه اندازید، تا باشد به همت نیروهای جوان یک پارچه، این ملت بد قسمت، راهی برای نجات از دستبرد بیگانه گان و آفت عقبگرایی، دریابد.

محک برای شخصیت پایا و رهبر یک ملت گردیدن، همین است که چه کسی می تواند بار دیگر ملت – دولت مستحکم را احیا و ماندگار بسازد.

از توجه شما محترم سپاسگزارم.

۱۳ میزان ۱۳۹۹ /  ۳ نومبر ۲۰۲۰