امید حکومت مشارکت ملی قربانی تجربه های ناکامی حکومت وحدت…

نویسنده: مهرالدین مشید در این تردیدی نیست که در این جهان…

«نمی‌ خواهم که دیگر یک انسان باشم!» 

محمد عالم افتخار                   (مقدماتی بر تئوری های پسا کرونایی ـ 4) برخ…

عدم همکاری صادقانۀ اسلام آباد باکابل سبب نگرانی واشنگتن…

نویسنده: مهرالدین مشید زمان پیوستن کشور های همسایه به کاروان مصالحه…

عید درقرنطین

 نوشته : نذیرظفر ای یار در قر نطـــــــین عید شما مبارک ای…

رکود اقتصادی بزرگ‌تری در پیش است

نورئیل روبینی/ آمادور نویدی اگرچه هیچ‌گاه زمان خوبی برای یک بیماری مُسری…

عید در پهنه دود و آتش

در ا نتظار عید م ،   اما   نمی …

داستان «جلای وطن»

نویسنده «عبدالله حسین»؛ مترجم «علی ملایجردی» عبدالله حسین (-1931) زمانی که…

عید آزادی وطن

رسول پویان عیدسـت تا که دل بـه دل گفتگو کند یک بوسـه…

عید تنهایی

عید ما عید کرونایی بود  عید فکر و عید سودایی بود در…

شعار های ناهمزمان با مرحله رشد جامعه

بیژن باران  من به ویژه نسبت به هر فرد روسی…

سروده ای طنزی برای رهبران جهادی بنام!

امین الله مفکر مینی 2020-08-05 با این همه جد…

آیا سرمایه‌داری از پیامدهای پاندمی کووید ـ ۱۹ جان به‌در…

نویسنده: بهمن آزاد برگرفته از : شماره ویژهُ «مانیفست صلح» ارگان کمیتهٔ…

سخاوتمندان نابکار

نویسنده: میترا تهامی در سال ۲۰۱۵، به‌دنبال اعلام جرم پزشکان هندی علیه…

واکسن‌ها و بنیاد گیتس

برگرفته از : کانال تلگرام مجله «دانش و مردم» مدافعان جهانی سلامت…

جنگ، تداوم تراژیدی و فاجعه انسانی!

بنابر گفته دوستی، افغانستان تجربه گاه خونین کشور های مختلف…

اقتدار و زعامت ملی و حکومت داری خوب مشتی کوبنده…

نویسنده: مهرالدین مشید صلح خوب است و اما نه با طالبان اقتدار…

من متهم مى سازم! 

میر عبدالواحد سادات من جرم را تعريف و مجرم را معرفى…

فیصله امیر المؤمنین حضرت عمر به نفع یهودی

امین الدین «سعیدی ـ سعید افغانی » مالک از سعید بن…

برای طالبان، پاندمی یک نردبان است

این گروه اسلام‌گرا از بحران ویروس کرونا برای پروپاگندا -…

مثبت اندیشی مدیریتی

 هر چیزی در این گیتی طوری وجود دارد که حالت…

«
»

خود فریبه انسان

 

شاعر : سمیع الدین افغاني

دنثر لیکونکی محترم قاضي صیب لودین

یو دارآ سړی په لاره کې روان وه

ډیر مغروره ،کبرجن مین په ځان وه

 

کوم درویش ورته نظر د لری خواه شو

په غرور یې  لارې تګ ته په سودا شو

 

ورته یې وویل : غرورنه ښایي انسان ته

نه شې ځمکه شق کوای نه ګوري ځان ته

 

انسان نشې رسیدی دا لوړو غرو  ته

دی بې وسې نا علاج خپل  اندیښنو ته

 

خدای پر ځمکه  غرور هیڅ نه دی پکار

کبرجن دی لوی عاصي  د کردګار

 

دا مالداردغه  درویش ته ډیر په قهار شو

خپل اصلیت او د هستي نه په ګفتار شو

 

ویل: چې پيژنې زه څوک د کوم ټبر یم؟

خپل نصب د خپل هستي نه با خبر یم

 

ته جاهل یې ته دې ګوره خپل وضعت ته

هډ و نه یمه خوشال ستا  نصیحت ته

 

که مالدار سړی وه مست په خپل هستي

دا درویش وه هم قانع په خپل راستي

 

درویش ویلې : دا چې څوک د کوم دیار یې

پیژنم دې چې مغرور یې لوی  مالدار یې

 

دولتمند ورته په قهر ویل:  څه وایې؟

ستا له ما نه څه ګیله ده چې ګویا یې

 

درویش وویل: ژوند عبث غوندې هستۍ ده

د انسان بنیاد یو  څاڅکې ګندګې ده

 

شي بهر پرې باندې غسل واجبیږي

که لباس باندي شي توی بیا مینځل کیږي

 

په نا پاکو جامو لمونځ نه  روا کیږي

نه لوستل  د پاک قران نه دوعا کیږي

 

دا بنیاد دي ستا دژوند دا دې هستي ده

مرګ کې بیا دستا دجسم نابودي ده

 

ګور چینجان به دې په قبر حواله شي

بیا به جوړ ستا د وجود حالت ګنده شي

 

ابتدا او انتها دې  دا حالت دی

بیا غرور انسان ته څله ضرورت دی

 

دوه نا پاکو حالتو مینځ کې زنده یې

شه اګاه چې ته یې څوک دچا بنده یې

 

د عارف په کلام پوه دغه مالدار شو

د خپل کبر او غرور نه توبه ګار شو

 

وېل: د زړه خبر صفا ده د درویش

زړو ته لار لري د زړو خبر همیش

———————————

۱۸ – ۳ – ۲۰۱۹

م ۰ کال